Sygn. akt II CNP 19/18
POSTANOWIENIE
Dnia 3 października 2018 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marian Kocon
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym
w Izbie Cywilnej w dniu 3 października 2018 r.
skargi P. B.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku
Sądu Okręgowego Ł. z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt III Ca (…)
wydanego w sprawie z powództwa P. B.
przeciwko Miastu Ł.
o zapłatę,
odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania; nie obciąża skarżącego kosztami postępowania ze skargi.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 r. Sąd Okręgowy Ł. oddalił apelację P. B. od wyroku Sądu Rejonowego Ł., w sprawie przeciwko Miastu Ł., o zapłatę.
Pełnomocnik pozwanego wniósł skargę na podstawie art. 4241 §1 k.p.c., w której żądał stwierdzenia niezgodności z prawem tego orzeczenia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 4241 k.p.c. w związku z art. 4171 k.c., to orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni i ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć. Niezgodność z prawem ma tu charakter kwalifikowany, elementarny i oczywisty.
Analiza sprawy będącej przedmiotem skargi wskazuje wyraźnie, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest oczywiście bezzasadna. W świetle poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych nie sposób przyjąć, że zachodzą przesłanki z art. 4241 k.p.c.
Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4249 k.p.c.).
aj