II CNP 116/09

Sygn. akt II CNP 116/09 POSTANOWIENIE Dnia 12 marca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Zawistowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 marca 2010 r., skargi „D.(…)” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w Z. z dnia 27 listopada 2007 r., sygn. akt VI (…) wydanego w sprawie z wniosku wierzycieli: „E.(…)” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji w Z., (…) Bank (…) Spółki Akcyjnej w Ż., Urzędu Miasta - Wydziału Finansowego w Z., „H.-B.” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Z., (…) Bank Spółki Akcyjnej w K., (…) Wodociągów i Kanalizacji w Z., Hurtowni Materiałów Budowlanych „E.(…)” Spółki Jawnej – R. R., M. R.-G. i I. G. z siedzibą w Ł., (…) Spółki Gazownictwa Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. Oddział Zakład Gazowniczy Z., „D.(…)” Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w T. przeciwko dłużnikowi „B.(…)” Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w T. przy uczestnictwie P. S. i K. S. o przysądzenie prawa własności odrzuca skargę. Uzasadnienie Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Jeżeli zatem zmiana lub uchylenie w drodze innych środków prawnych było lub jest możliwe, to skarga taka jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Należy przy tym wskazać, iż niedopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, wynikająca z możliwości zaskarżenia prawomocnego wyroku sądu drugiej instancji (art. 4248 § 2 k.p.c.), występuje zarówno przy świadomej rezygnacji strony z wniesienia skargi kasacyjnej, jak i przy zawinionej przez stronę niemożności skorzystania z tego środka (por. postanowienie z dnia 23 stycznia 2008 r., V CNP 187/07, OSNC-ZD 2008/4/107). Skarżący starał się wykazać, iż wzruszenie zaskarżonego orzeczenia Sądu Okręgowego w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Stwierdził, że Sąd Okręgowy w Z. postanowieniem z dnia 11 marca 2008 r. odrzucił skargę kasacyjną wierzyciela jako niedopuszczalną, z powołaniem się na art. 7674 § 2 k.p.c. Postanowienie to nie zostało zaskarżone. Tymczasem art. 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 172, poz. 1804) stanowi, że postępowanie zabezpieczające i egzekucyjne wszczęte przed dniem wejścia w życie tej ustawy toczy się według przepisów dotychczasowych. W rozpoznawanej sprawie postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte przed dniem 5 lutego 2005 r., tj. przed dniem wejścia w życie wspomnianej wyżej ustawy. Możliwość zaskarżenia postanowienia z dnia 11 marca powinna być zatem oceniona na podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie zaś z art. 7751 § 2 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 5 lutego 2005 r. na postanowienie sądu drugiej instancji w przedmiocie przysądzenia własności nieruchomości w postępowaniu egzekucyjnym przysługiwała kasacja. W judykaturze utrwalone zostało także stanowisko, że wskazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, że w sprawie nie przysługiwała skarga kasacyjna nie stanowi należytego spełnienia wymogu wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Z tych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 k.p.c.