Sygn. akt II BU 2/13
POSTANOWIENIE
Dnia 22 sierpnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Beata Gudowska
w sprawie z wniosku I. G.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o emeryturę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 sierpnia 2013 r.,
skargi wnioskodawczyni o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego
wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych […]
z dnia 16 sierpnia 2012 r.,
odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Ubezpieczona I. G. wniosła skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem
prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych z dnia 16 sierpnia 2012 r. oddalającego jej apelację od wyroku Sądu
Okręgowego w J. z dnia 12 stycznia 2012 r., którym oddalono odwołanie od decyzji
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 maja 2010 r. Zaskarżoną decyzją
organ rentowy odmówił ubezpieczonej ustalenia prawa do emerytury ze względu na
niespełnienie przesłanek z art. 88 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. – Karta
Nauczyciela (jednolity tekst: Dz. U. z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.).
Skarga została oparta na podstawie naruszenia prawa materialnego, tj.
przepisów art. 32 ust. 1 i ust. 3 pkt 5 oraz art. 46 ust. 1 ustawy o emeryturach i
rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r. Nr
2
153, poz. 1227 ze zm.) oraz art. 88 Karty Nauczyciela oraz § 4 ust. 1
rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku
emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w
szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.). Zarzucono w niej również
naruszenie przepisów postępowania – art. 232 i 233 k.p.c.
Jako przepisy, z którymi zaskarżony wyrok jest niezgodny, skarżąca
wskazała na przepisy wymienione w podstawach skargi. Podniosła, że wzruszenie
zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było możliwe, „gdyż
brak było podstaw do wznowienia postępowania, a wyrok nie podlega zaskarżeniu
skargą kasacyjną”.
Na uprawdopodobnienie szkody wyrządzonej jej przez wydanie
zaskarżonego wyroku posłużyła się stwierdzeniem, że od chwili złożenia wniosku o
emeryturę pozostaje bez możliwości uzyskiwania dochodów, gdyż chcąc wypełnić
ustawowe przesłanki nabycia prawa do emerytury rozwiązała wcześniej stosunek
pracy.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Środkiem prawnym służącym stronie na wyrok Sądu Apelacyjnego w
sprawach o przyznanie emerytury jest skarga kasacyjna (por. art. 3982
§ 1 zdanie
drugie k.p.c.), w związku z czym – stosownie do art. 4241
§ 1 k.p.c. – skarga o
stwierdzenie niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem jest niedopuszczalna.
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odrzucił skargę, jak w sentencji (art.
4248
§ 2 in principio k.p.c.).
