I USK 637/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 18 lutego 2026 r.
SSN Bohdan Bieniek
w sprawie z odwołania E. Sp. z o.o. z siedzibą w S.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Jaśle
z udziałem P. D.
o ustalenie właściwego ustawodawstwa,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 18 lutego 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej odwołującej się Spółki od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Rzeszowie z dnia 13 maja 2025 r., sygn. akt III AUa 794/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od skarżącego na rzecz organu rentowego kwotę
240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 13 maja 2025 r., oddalił
apelację odwołującej się E. Sp. z o.o. w S. (dalej jako płatnik składek) od wyroku
Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 27 września 2023 r., oddalającego odwołanie
płatnika składek od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w Jaśle z
dnia 6 kwietnia 2020 r. (oraz 9 marca 2021 r.), stwierdzających, że zainteresowany
P. D. nie podlega ustawodawstwu polskiemu w okresie od 2 października 2018 r.
do 20 września 2019 r., ze względu na podleganie ustawodawstwu niemieckiemu,
I USK 637/26
2
wycofując jednocześnie zaświadczenie A1, potwierdzające, że w tym okresie
zastosowanie znajdowało ustawodawstwo polskie.
Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu Okręgowego, że poczynione w
sprawie ustalenia faktyczne nie pozwoliły na stwierdzenie, aby w okresie objętym
zaskarżoną decyzją płatnik składek prowadził jakąkolwiek znaczącą dochodowo
działalność gospodarczą na terenie Polski ani aby zainteresowany wykonywał
również pracę w Polsce. W konsekwencji zainteresowany nie spełniał warunków
podlegania ustawodawstwu polskiemu na podstawie art. 13 ust. 1 oraz art. 12 ust. 1
rozporządzenia nr 883/2004, a zatem powinien podlegać ustawodawstwu miejsca
rzeczywistego wykonywania pracy (art. 11 ust. 3a tego rozporządzenia) czyli w tym
wypadku ustawodawstwu niemieckiemu.
Płatnik składek zaskarżył powyższy wyrok Sądu Apelacyjnego skargą
kasacyjną w całości, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania
sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia od
organu rentowego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania odwołano się do
podstawy z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (skarga kasacyjna jest oczywiście
uzasadniona). W ocenie skarżącego, za wystąpieniem tej podstawy przedsądu
przemawia bezpodstawne niezastosowanie właściwych przepisów oraz
niewłaściwe zastosowanie takich przepisów, które w ustalonym stanie faktycznym
nie powinny znaleźć zastosowania, konsekwencją czego było pozbawienie
zainteresowanego prawa do ubezpieczenia społecznego w Polsce, chociaż jako
pracownik podmiotów mających siedzibę w Polsce podlegał on ustawodawstwu
polskiemu, a podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie powinny być
przepisy art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do jej merytorycznego rozpoznania.
W tej sprawie wypowiedział się już Sąd Najwyższy (zob. postanowienia: z dnia
16 października 2024 r., III USK 131/24; z dnia 13 marca 2025 r., III USK 31/24;
z dnia 17 czerwca 2025 r., III USK 36/25; wyrok z dnia 14 maja 2025 r., III USKP
I USK 637/26
3
34/25). Już na podstawie przywołanych judykatów można stwierdzić, że skarga
kasacyjna nie jest oczywiście uzasadniona.
Skarżący trafnie opisuje na czym polegać powinna oczywista zasadność
skargi kasacyjnej, jednak w dalszej warstwie dość swobodnie odnosi się do tych
wymagań. Po pierwsze, o oczywistości skargi nie decydują argumenty zawarte w
jej podstawach; po drugie, nie podnosi kwalifikowanych, widocznych na pierwszy
rzut oka, uchybień Sądu drugiej instancji. Po trzecie, jego spojrzenie na problem
wynika z odmiennego postrzegania okoliczności faktycznych, skoro oczywistej
zasadności naruszenia powołanych w podstawach skargi przepisów prawa
materialnego upatruje się w ich niezastosowaniu do okoliczności niniejszej sprawy.
Tymczasem w postępowaniu kasacyjnym wiążące były ustalenia zaskarżonego
wyroku, że w spornym okresie zainteresowany wykonywał pracę najemną w
jednym tylko państwie członkowskim, tj. w Niemczech, który ponadto nie prowadził
na terenie Polski „znacznej działalności”. Skarżący w istocie kwestionuje więc
dokonaną przez Sąd ocenę dowodów i wynikające z niej ustalenia faktyczne, co
zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c. uchyla się spod kontroli kasacyjnej i w żadnej mierze
nie świadczy o tym, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Gwoli
ścisłości należy zaznaczyć, że zasadności skargi kasacyjnej nie świadczy wyrok
Sądu Najwyższego (np. z dnia 18 czerwca 2024 r., III USKP 20/24), gdyż podstawą
uwzględniania skargi w cytowanej sprawie był brak odniesienia się do oceny
skutków wynikających z art. 13 ust.1 lit. b (ii) rozporządzenia nr 883/2004, a w
przedmiotowej sprawie ten wątek został wyjaśniony.
Skarżący nie zdołał zatem wykazać, że zachodzi potrzeba rozpoznania jego
skargi przez Sąd Najwyższy, wobec czego z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. należało
postanowić jak w sentencji. O kosztach orzeczono w myśl art. 98 § 1 w związku
z art. 39821 k.p.c.
AGM
[a.ł]
I USK 637/26
4
