I USK 499/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Leszek Bielecki
Dnia 6 maja 2026 r.
w sprawie z odwołania J.S.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Poznaniu
o emeryturę pomostową,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 6 maja 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Poznaniu z dnia 4 lutego 2025 r., sygn. akt III AUa 605/24,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
wyrokiem z 4 lutego 2025 r., III AUa 605/24, oddalił apelację odwołującego się J.S.
od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 28 marca 2024 r., VII U 2075/23,
oddalającego jego odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II
Oddziału w Poznaniu z 14 sierpnia 2023 r., odmawiającej przyznania mu prawa do
emerytury pomostowej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł odwołujący się. Wniósł o
przyjęcie skargi do rozpoznania wskazując na szeroką w jego ocenie praktykę
nieuwzględniania przez sądy powszechne, przy ocenianiu stanów faktycznych
związanych z prawem do emerytury pomostowej, przepisów ustawy o emeryturach
i rentach z FUS, oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy, które zawierają
I USK 499/26
2
korzystniejsze dla ubezpieczonych interpretację pracy w szczególnych warunkach i
szczególnym charakterze (bardziej rozszerzoną listę zawodów pracy w
szczególnych warunkach). W ocenie ubezpieczonego stan prawny, obowiązujący w
dacie jego ubiegania się o emeryturę pomostową uprawniał go do objęcia go
kryteriami zawartymi w wykazie A, działu VIII, pkt 2, stanowiącym załącznik do
Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku
emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w
szczególnym charakterze.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego
rozpoznania.
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Funkcje
postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do
rozpoznania i jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w
konkretnej sprawie zachodzą istotne okoliczności przemawiające za interwencją
Sądu Najwyższego.
Okoliczności uzasadniające przyjęcie skargi do rozpoznania wskazane przez
skarżącego nie odnoszą się do żadnej z wyżej wymienionych przesłanek
podlegających rozważeniu w ramach przedsądu. Skarżący nie sformułował
żadnego zagadnienia prawnego wywołującego potrzebę wyjaśnienia go przez Sąd
Najwyższy, nie powołał się na rozbieżności w orzecznictwie czy potrzebę wykładni
przepisów budzących wątpliwości interpretacyjne, nie wskazał również, że skarga
jest oczywiście uzasadniona.
Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania i jego uzasadnienie podlegają
analizie na etapie przedsądu, natomiast podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie
oceniane są dopiero po przyjęciu skargi do rozpoznania, w trakcie jej
I USK 499/26
3
merytorycznego rozpoznawania. Oba te elementy muszą być przez skarżącego
wyodrębnione, oddzielnie przedstawione i uzasadnione, i nie wystarczy odwołanie
się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, ponieważ mimo że argumenty
mogą być podobne, to Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w
skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, nie analizuje zaś
podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.
Skarżący wniósł o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie wskazując
jednak żadnej przesłanki kasacyjnej wynikającej z treści art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c.
Nie jest więc jasne, jakie przyczyny kasacyjne, według skarżącego, uzasadniają
przyjęcie skargi do rozpoznania. Takie uchybienie uniemożliwia zbadanie
zasadności wniosku. Nie jest bowiem rolą Sądu Najwyższego domyślanie się, którą
przesłankę kasacyjną skarżący dostrzega, ani poszukiwanie w uzasadnieniu skargi
argumentów pozwalających na przyporządkowanie stanowiska skarżącego do
jednej z przyczyn kasacyjnych.
Z przytoczonych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
[SOP]
