I USK 493/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Leszek Bielecki
Dnia 6 maja 2026 r.
w sprawie z odwołania K. M. i P. Sp. z o.o. z/s w R.
od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Rzeszowie
o podleganie ubezpieczeniom społecznym,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 6 maja 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej odwołujących się od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Rzeszowie z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt III AUa 544/23,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od skarżących na rzecz organu rentowego kwoty
po 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów
postępowania kasacyjnego wraz z ustawowymi odsetkami za
czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu
orzeczenia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Rzeszowie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
wyrokiem z 27 lutego 2025 r., III AUa 544/23, oddalił apelację odwołujących się K.
M. oraz Przedsiębiorstwa Społecznego M. Sp. z o. o. z siedzibą w R. (dalej jako
płatnik składek) od wyroku Sądu Okręgowego w Rzeszowie z 28 kwietnia 2023 r.,
IV U 906/22, oddalającego ich odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń
Społecznych Oddziału w Rzeszowie z 25 maja 2022 r. stwierdzającej, że
I USK 493/26
2
odwołujący się jako pracownik płatnika składek nie podlega obowiązkowo
ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu od 1
marca 2022 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli odwołujący się oraz płatnik
składek. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że
skarga jest oczywiście uzasadniona, ponieważ Sąd oparł rozstrzygnięcie na
wykładni przepisu oczywiście sprzecznej z jednolitą i ugruntowaną wykładnią
przyjmowaną w orzecznictwie i nauce prawa. W ocenie skarżących Sąd drugiej
instancji dokonał błędnej wykładni art. 22 § 1 k.p. oraz błędnie przyjął, że brak jest
podstawowego elementu konstrukcyjnego stosunku pracy, tj. podporządkowania
pracownika pracodawcy.
W odpowiedzi organ rentowy wniósł o wydanie postanowienia w przedmiocie
odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz
organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego
rozpoznania.
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Funkcje
postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do
rozpoznania i jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w
konkretnej sprawie zachodzą istotne okoliczności przemawiające za interwencją
Sądu Najwyższego.
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż
tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2
k.p.c. Wiosek ten powinien zawierać profesjonalny wywód prawny nawiązujący do
I USK 493/26
3
wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c. przesłanek przedsądu ze wskazaniem, które z
nich występują w sprawie i z uzasadnieniem stanowiska skarżącego
(postanowienie Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06).
Skarżący powołał się na przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. (oczywista
zasadność skargi).
Jeżeli skarżący powołuje się na oczywistą zasadność skargi, to powinien
zawrzeć w niej wywód prawny, z którego ta oczywista zasadność będzie wynikała.
Ma to być przy tym zasadność łatwo dostrzegalna już nawet przy pobieżnej lekturze
skargi (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 3 marca 2012 r., II PK 294/11,
LEX nr 1214578). Ponadto z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. wynika konieczność nie tylko
powołania się na okoliczność, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona,
ale również wykazania, że przesłanka ta rzeczywiście zachodzi. Oznacza to, że
skarżący musi wskazać, w czym - w jego ocenie - wyraża się „oczywistość”
zasadności skargi oraz podać argumenty wykazujące, że rzeczywiście skarga jest
oczywiście uzasadniona. Sam zarzut naruszenia (nawet oczywistego) określonego
przepisu nie prowadzi bowiem wprost do oceny, że skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona. Skarżący powinien więc w wywodzie prawnym wykazać
kwalifikowaną postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego
polegającą na jego oczywistości, widocznej prima facie, przy wykorzystaniu
podstawowej wiedzy prawniczej (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 14 lipca
2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006 nr 4, poz. 75; z 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06,
LEX nr 198531; z 9 marca 2012 r., I UK 370/11, LEX nr 1215126; z 1 stycznia
2012 r., I PK 104/11, LEX nr 1215774).
Ponadto przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej w ujęciu art. 3989 § 1
pkt 4 k.p.c. rozumie się sytuację, w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej
instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa. Oczywiste
naruszenie prawa powinno być rozumiane jako widoczna natychmiast, bez
potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub
stosowania prawa z brzmieniem przepisów albo powszechnie przyjętymi regułami
interpretacji (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 26 lutego 2008 r.,
II UK 317/07, LEX nr 453107; z 25 lutego 2008 r., I UK 339/07, LEX nr 453109;
z 26 lutego 2001 r., I PKN 15/01, OSNAPiUS 2002 nr 20, poz. 494;
I USK 493/26
4
z 17 października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 437; z 8 marca
2002 r., I PKN 341/01, OSNP 2004 nr 6, poz. 100 oraz wyrok Sądu Najwyższego z
22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616). Oznacza to, że we wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, jak i w jego uzasadnieniu, niezbędne
jest powołanie konkretnych przepisów prawa, z którymi wyrok sądu drugiej instancji
jest w oczywisty sposób sprzeczny (zob. postanowienie Sądu Najwyższego
z 30 listopada 2012 r., I UK 414/12, LEX nr 1675171). Przyjmuje się, że nie spełnia
tych wymagań odwołanie się do podstaw kasacyjnych i opatrzenie zawartego tam
zarzutu dodatkowo określeniem „rażącego”, „ewidentnego”, „kwalifikowanego” lub
„oczywistego”, jeżeli nie zostanie wykazane, w czym przejawia się oczywistość
wydania wadliwego orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 5 lutego
2014 r., III PK 86/13, LEX nr 1644571; z 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, LEX nr
1511117; z 11 kwietnia 2018 r., III UK 98/17, LEX nr 2497587). Chodzi zatem o
taką sytuację, gdy nie tylko zgłoszony zarzut naruszenia przepisu prawa jest
słuszny, ale także stwierdzona nieprawidłowość jest tego rodzaju, że powoduje
jaskrawą wadliwość zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z 13 kwietnia 2016 r., V CSK 622/15, LEX nr 2057365).
W kontekście powyższego nie sposób uznać powołanej przez skarżących
przesłanki do przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania za zasadną.
Przede wszystkim w skardze zabrakło proceduralnych zarzutów kasacyjnych,
co sprawiało, że miarodajne były ustalenia faktyczne oraz ocena prawna, iż
odwołujący, który prowadził własną działalność gospodarczą, nie zawarł z
płatnikiem składek ważnej umowy o pracę, lecz umowę jako przedsiębiorca z
przedsiębiorcą, a zakres jego działań na rzecz płatnika składek był związany
jedynie z jego własną działalnością gospodarczą. Dodatkowo z materiału
dowodowego zgromadzonego w sprawie wynikało, że stanowisko, na którym został
zatrudniony odwołujący się (dyrektor handlowy) zostało utworzone jedynie w celu
zawarcia z nim umowy o pracę. Wcześniej takie stanowisko u płatnika składek nie
funkcjonowało, a gdy odwołujący stał się niezdolny do pracy, nikt na jego miejsce
nie został zatrudniony na zastępstwo, co więcej skarżący twierdzili, że zastępował
go inny pracownik, który też pozostawał na zwolnieniu lekarskim. Celem procedury
kasacyjnej nie jest uzupełnianie materiału dowodowego ani jego ponowna ocena,
I USK 493/26
5
które usuwają się spod rozeznania kasacyjnego w rozumieniu art. 3983 § 3 i
art. 39813 § 2 k.p.c. Powyższe oznaczało, że skarga kasacyjna nie spełniła
przesłanek wymaganych do przyjęcia jej do merytorycznego rozpoznania,
ponieważ powołane w niej twierdzenia i wątpliwości w istocie rzeczy ograniczały się
do polemiki z ustalonym przez Sąd drugiej instancji stanem faktycznym oraz jego
oceną prawną.
Z przytoczonych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach postępowania
kasacyjnego orzeczono w myśl art. 98 § 1 i 11 k.p.c.
[a.ł]
