I USK 49/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 20 stycznia 2026 r.
SSN Robert Stefanicki
w sprawie z odwołania K. J.
od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno - Rentowego Ministerstwa Spraw
Wewnętrznych i Administracji w Warszawie
o wysokość emerytury policyjnej,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 20 stycznia 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Sądu Apelacyjnego
we Wrocławiu z dnia 5 grudnia 2023 r., sygn. akt III AUa 769/22,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy we Wrocławiu wyrokiem z 7 kwietnia 2022 r. oddalił
odwołanie K. J. od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa
Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2017 r., wydanej na podstawie
art. 15c w związku z art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o
zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa
Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby
Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej,
Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich
rodzin (aktualnie jednolity tekst: Dz.U. z 2024 r., poz.1121, z późn. zm., dalej jako
„ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy” lub „ustawa zaopatrzeniowa”)
I USK 49/26
2
oraz na podstawie otrzymanej z Instytutu Pamięci Narodowej informacji z dnia 27
kwietnia 2017 r., ponownie od dnia 1 października 2017 r. ustalającej K. J.
wysokość miesięcznego świadczenia wraz z przysługującymi wzrostami i
dodatkami w kwocie 2.069,02 zł, a po potrąceniach 1.716,81 zł.
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 5 grudnia 2023 r. na skutek
apelacji K. J. od wyroku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2022 r.
zmienił zaskarżony wyrok w punkcie I i poprzedzającą go decyzję Dyrektora
Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji
z 18 lipca 2017 r., w ten sposób, że ustalił od 1 października 2017 r. wysokość
emerytury przysługującej wnioskodawcy przy pominięciu zasady ustalania
wysokości świadczenia określonej w art. 15c ust. 3 ustawy z 18 lutego 1994 r. o
zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy i oddalił apelację w pozostałej części.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wywiódł odwołujący się, zaskarżył
wyrok Sądu Apelacyjnego w przedmiocie, w jakim Sąd oddalił apelację w pozostałej
części (pkt III), wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej
części i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty przez zmianę wyroku w tejże części i
uwzględnienie apelacji K. J. w całości alternatywnie o uchylenie orzeczenia Sądu
Apelacyjnego w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania innemu Sądowi równorzędnemu, jak również o zasądzenie na rzecz
skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego
według norm przewidzianych prawem.
W podstawach skargi odwołujący podniósł zarzut naruszenia prawa
materialnego, a mianowicie: art. 13b ust. 1 pkt 5 lit. b tiret 7 w zw. z art. 13a ust. 5 i
art. 13c ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy przez błędną ich
wykładnię oraz nieuzasadnione przyjęcie, że samo zakwalifikowanie danego
stanowiska czy funkcji do określonych struktur w przewidzianym w ustawie czasie,
świadczy o pełnieniu służby na rzecz totalitarnego Państwa - chociaż wspomniana
kwalifikacja powinna pociągać za sobą badanie winy indywidualnej, to jest czynów
indywidualnych, wymierzonych w podstawowe prawa i wolności człowieka; art. 15c
ust. 1 ustawy, polegające na jego błędnej wykładni oraz nieuzasadnionym przyjęciu,
że dokonanie redukcji świadczenia emerytalnego było celowe w przypadku
skarżącego, albowiem pełnił on służbę na rzecz totalitarnego Państwa - podczas
I USK 49/26
3
kiedy konstatacja taka wymagała stwierdzenia winy indywidualnej K. J., a następnie
przypisania mu naruszenia podstawowych praw i wolności człowieka; art. 8a ust. 1
ustawy - polegające na jego niezastosowaniu do okoliczności niniejszej sprawy
oraz niewzięciu pod uwagę faktu zaistnienia okoliczności wskazanych w tym
przepisie i mogących być przyczyną wyłączenia stosowania 15c, art. 22a i art. 24a
ustawy w stosunku do wnioskodawcy, a także art. 22a ust. 1 i ust. 2 ustawy.
Skarżący, przedstawiając przyczyny, dla których skarga kasacyjna zasługuje
na przyjęcie do rozpoznania, powołał się na jej oczywiste uzasadnienie wobec
naruszeń, jakich dopuścił się Sąd drugiej instancji, w kontekście wykładni
prezentowanej przez Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów Sądu
Najwyższego z dnia 16 września 2020 r. (III UZP 1/20). Według odwołującego
interpretacja zastosowana przez Sąd drugiej instancji jest bowiem odmienna od tej,
jaka winna zostać wdrożona w niniejszej sprawie oraz zmierza w efekcie do
uznania, że K. J. pełnił w pewnym okresie służbę na rzecz totalitarnego państwa,
pomimo że nie przypisano wnioskodawcy żadnego skonkretyzowanego naruszenia
praw i wolności człowieka.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej
merytorycznego rozpoznania.
Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie
występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w
orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest
oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.). Powołanie się na przesłanki
przedsądu związane jest z funkcją przypisaną Sądowi Najwyższemu, jako sądowi
kasacyjnemu, który nie jest sądem powszechnym trzeciej instancji, zaś skarga
kasacyjna nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego
rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, a to z
uwagi na przeważający w charakterze skargi kasacyjnej element interesu
publicznego. Zgodnie z takim modelem skargi kasacyjnej, jej rozpoznanie
I USK 49/26
4
następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 3989 § 1 k.p.c. W
konsekwencji tego, w art. 3984 § 2 k.p.c. wśród istotnych wymagań skargi
kasacyjnej ustawodawca wymienił obowiązek złożenia wniosku o przyjęcie skargi
do rozpoznania z powołaniem się na jedną z ustawowych przyczyn wraz ze
stosownym do niej uzasadnieniem. Wymóg ten wiąże się z tzw. przedsądem,
polegającym między innymi na możliwości odmowy przez Sąd Najwyższy przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.), a jego spełnienie powinno
przybrać postać wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący wykaże,
jakie występujące w sprawie okoliczności pozwalają na uwzględnienie wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jednocześnie uzasadni, dlaczego
odpowiadają one ustawowemu katalogowi przesłanek (postanowienia Sądu
Najwyższego: z 25 września 2024 r., III USK 91/24, LEX nr 3777577; 25 lutego
2025 r., III USK 5/24, LEX nr 3842853).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że
przesłanka, na którą powołuje się skarżący, nie została spełniona. W orzecznictwie
Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że uzasadnienie oczywistej zasadności
skargi kasacyjnej jako przesłanki przyjęcia jej do rozpoznania wymaga powołania
się na kwalifikowaną postać naruszenia zaskarżonym orzeczeniem przepisów
prawa materialnego lub procesowego oraz przeprowadzenia wywodu
zmierzającego do jego wykazania. Oczywistość naruszenia ma miejsce wówczas,
gdy jest ono widoczne prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy
prawniczej (postanowienia Sądu Najwyższego z: 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05,
OSNC 2006, nr 4, poz. 75; 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531; 1
stycznia 2012 r., I PK 104/11, LEX nr 1215774; 9 marca 2012 r., I UK 370/11, LEX
nr 1215126; 17 kwietnia 2024 r., I CSK 890/23, Legalis nr 3070390; 1 kwietnia 2025
r., III USK 285/24, LEX nr 3853576), bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy
dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i
doszukiwania się ich znaczenia, ponieważ wykładnia i stosowanie nie budzi
żadnych wątpliwości (postanowienia Sądu Najwyższego z: 8 marca 2002 r. I PKN
34/01, OSNP 2004, nr 6, poz. 100; 10 stycznia 2003 r., V CZ 187/02, OSNC 2004,
nr 3, poz. 49; 11 stycznia 2008 r., I UK 285/07, LEX nr 442743; 10 listopada 2022 r.,
I USK 49/26
5
I CSK 4192/22, Legalis nr 2916618; 23 kwietnia 2025 r., I CSK 505/24, LEX nr
3858825). Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie występuje.
Kwestie podnoszone we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania opierające się na założeniu, że orzeczenie Sądu odwoławczego
zostało wydane w kontrze do założeń prawnych przyjętych w uchwale składu
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2020 r. (III UZP 1/20,
OSNP 2021, nr 3, poz. 28) nie znajdują potwierdzenia. W uchwale tej przyjęto, że
kryterium „służby na rzecz totalitarnego państwa” określone w art. 13b ust. 1
ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy powinno być oceniane na
podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w tym także na podstawie
indywidualnych czynów i ich weryfikacji pod kątem naruszenia podstawowych praw
i wolności człowieka. W uzasadnieniu uchwały Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że
stwierdzenie pełnienia służby na rzecz totalitarnego państwa w okresie od 22 lipca
1944 r. do 31 lipca 1990r. nie może być dokonane wyłącznie na podstawie
informacji Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko
Narodowi Polskiemu (kryterium formalnej przynależności do służb), lecz na
podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w tym także na podstawie
indywidualnych czynów i ich weryfikacji pod kątem naruszenia podstawowych praw
i wolności człowieka służących reżimowi komunistycznemu (art. 13b ust. 1 w
związku z art. 13a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej). Stąd nie można zaaprobować
stanowiska, że w każdym przypadku kryterium pełnienia służby na rzecz
totalitarnego państwa określone w art. 13b ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu
emerytalnym funkcjonariuszy jest spełnione już tylko w przypadku formalnej
przynależności do wymienionych w nim służb. W orzecznictwie Sądu Najwyższego
wyrażany też jest pogląd, że sąd ubezpieczeń społecznych, rozpoznający sprawę w
wyniku wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego
Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie ponownego ustalenia
(obniżenia) wysokości emerytury policyjnej byłego funkcjonariusza Służby
Bezpieczeństwa, nie jest związany treścią informacji o przebiegu służby w
organach bezpieczeństwa państwa przedstawionej przez Instytut Pamięci
Narodowej zarówno co do faktów (ustalonego w tym zaświadczeniu przebiegu
służby), jak i co do kwalifikacji prawnej tych faktów (zakwalifikowania określonego
I USK 49/26
6
okresu służby jako służby w organach bezpieczeństwa państwa). Związanie to
obejmuje jedynie organ emerytalny, który przy wydawaniu decyzji musi kierować
się danymi zawartymi w informacji o przebiegu służby. Ustalenia faktyczne i
interpretacje prawne Instytutu Pamięci Narodowej nie mogą natomiast wiązać sądu,
do którego wyłącznej kompetencji (kognicji) należy ustalenie podstawy faktycznej
rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa do emerytury policyjnej i jej wysokości oraz
odpowiednia kwalifikacja prawna (subsumcja) ustalonych faktów. W powołanej
wyżej uchwale III UZP 1/20 podkreślono też, że informacja o przebiegu służby jest
wprawdzie dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 k.p.c., ale przeciwko
niemu mogą być przeprowadzane przeciwdowody. W rezultacie, co do zasady, to
od wyniku postępowania dowodowego zależy ocena prawna spornego okresu z
perspektywy art. 13b ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy, w której
bierze się pod uwagę przede wszystkim formację, w której pełniona była służba, a
także zajmowane stanowisko czy stopień służbowy oraz przebieg służby.
Określenie formacji/instytucji (z uwzględnieniem jednostek wymienionych w art. 13b
ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy) ma istotne znaczenie z
uwagi na to, że zakres i przedmiot ich działalności może prima facie potwierdzać,
że były one bezpośrednio ukierunkowane na realizowanie charakterystycznych dla
ustroju totalitarnego zadań i funkcji, a takie zadania wykonywali wszyscy - bez
wyjątku - funkcjonariusze służący w danej jednostce organizacyjnej, stanowiący jej
strukturę, bez której niemożliwe byłoby wykonywanie przypisanych tej jednostce
zadań (wyroki Sądu Najwyższego z: 18 kwietnia 2023 r., I USKP 40/22, LEX nr
3602783; 17 maja 2023 r., I USKP 63/22, LEX nr 3563400; 10 grudnia 2024 r., III
USKP 143/23, LEX nr 3801333). Trzeba mieć też na względzie, że skoro art. 13b
ust. 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy łączy służbę na rzecz
totalitarnego państwa z samym podjęciem służby w instytucjach i formacjach w tym
przepisie wymienionych, to można przyjąć, że istnieje domniemanie faktyczne
(wynikające z informacji o przebiegu służby potwierdzającej służbę w tych
jednostkach), że służba w nich była służbą na rzecz totalitarnego państwa.
Sąd Najwyższy przyjmuje, że w ujęciu „instytucjonalnym” sam fakt pełnienia
służby w określonej jednostce może wypełniać kryterium „służby na rzecz
totalitarnego państwa”, mimo braku po stronie odwołującego się indywidualnych
I USK 49/26
7
działań bezpośrednio zmierzających do naruszania podstawowych praw i wolności
człowieka, co samoistnie nie wyklucza takiej kwalifikacji (wyrok Sądu Najwyższego
z 16 marca 2023 r., II USKP 120/22, OSNP 2023, nr 9, poz. 104). W orzeczeniu
tym podkreślono, że „naruszanie podstawowych praw i wolności człowieka” jest
wypadkową działań „instytucjonalnych” oraz „indywidualnych” wyjaśniając, że
„totalitaryzm” jako cecha określonego państwa jest wypadkową indywidualnych
działań łamiących podstawowe prawa i wolności, ale również realizuje się w
„kooperatywnych działaniach” ludzi skupionych w instytucjach, których zadaniem
jest ograniczanie praw i wolności obywateli. W rezultacie Sąd Najwyższy uznał, że
w trakcie kwalifikacji dokonywanej na podstawie art. 13b ust. 1 w związku z art. 15c
ust. 1 pkt 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy nie jest
wystarczające podkreślenie, że odwołujący się osobiście nikomu nie szkodził i że
nie prowadził sam działalności operacyjnej. Należy to ustalenie (niekwestionowane
w sprawie) skonfrontować ze spojrzeniem „instytucjonalnym”, a więc z tym, czym
zajmowała się dana jednostka (wyroki Sądu Najwyższego z: 27 sierpnia 2024 r., I
USKP 87/23, LEX nr 3748677; 3 czerwca 2025 r., I USKP 11/25, LEX nr 3888781;
postanowienie Sądu Najwyższego z 8 kwietnia 2025 r., II USK 26/24, LEX nr
3852969). Domniemanie to może być obalone w procesie cywilnym. Nie jest jednak
tak, że to na organie emerytalnym ciąży obowiązek udowodnienia (art. 6 k.c. w
związku z art. 232 zdanie pierwsze k.p.c.), że dany funkcjonariusz uczestniczył w
łamaniu praw człowieka i obywatela. W sytuacji, gdy potwierdzona zostaje służba w
instytucjach i formacjach wymienionych w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej, to
ciężar dowodu przechodzi na ubezpieczonego.
Wracając do realiów niniejszej sprawy, trzeba wskazać, że w dniu 27
kwietnia 2017 r. Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko
Narodowi Polskiemu poinformowała, że K. J. w okresie od 1 października 1982r. do
31 stycznia 1990 r. pełnił służbę na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa w
art. 13b ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy.
Informacja ta stanowiła podstawę do wydania zaskarżonej decyzji obniżającej
wnioskodawcy świadczenie emerytalne.
Sąd Apelacyjny - dokonując oceny charakteru służby wnioskodawcy - oparł
się na ustaleniach poczynionych przez Sąd pierwszej instancji, które przyjął za
I USK 49/26
8
własne. Z ustaleń tych wynika, iż K. J. od 1 października 1982 r. rozpoczął pracę w
Służbie Bezpieczeństwa. Wnioskodawca od 1 października 1982 r. do 31
października 1983 r. pracował jako młodszy inspektor Służby Bezpieczeństwa
Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych we W., od 1 listopada 1983 r. do 31
stycznia 1990 r., na stanowisku inspektora ds. Służby Bezpieczeństwa
Dzielnicowego Urzędu Spraw Wewnętrznych dla W., powyższa służba odpowiadał
kryteriom służby na rzecz totalitarnego państwa w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy
zaopatrzeniowej.
Od strony formalnej bezsporne jest, że jednostki, w których wnioskodawca
pełnił służbę, czyli Wojewódzki oraz Dzielnicowy Urząd Spraw Wewnętrznych
zostały wymienione w art. 13b ust. 1 powyższej ustawy. W ramach struktur
Wojewódzkich Urzędów Spraw Wewnętrznych wydziały III zajmowały się
inwigilowaniem środowisk kultury i nauki. Adekwatnie do potrzeby i rozrostu
opozycji, tworzono w niektórych Wojewódzkich Urzędach Spraw Wewnętrznych
wydziały III-I (uczelnie) i III-2 (artyści, intelektualiści, dziennikarze). Wnioskodawca
pełnił służbę w wydziale III-1 Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych we W.
w okresie od 1 października 1982 r. do 31 października 1983 r. na stanowisku
młodszego inspektora tego wydziału. Następnie w okresie od 1 listopada 1983 r. do
31 stycznia 1990 r. służył w Dzielnicowym Urzędzie Spraw Wewnętrznych dla W.
na stanowisku inspektora, realizując przede wszystkim zadania pionu II Służby
Bezpieczeństwa, który zajmował się zadaniami kontrwywiadowczymi. W ramach
służby ubezpieczony wykonywał czynności operacyjne, organizując sieć
agenturalną, miał tajnych współpracowników. Wnioskodawca wykonywał swoje
obowiązki z zaangażowaniem i w sposób satysfakcjonujący przełożonych, co
wynika z opinii służbowych.
Sąd Apelacyjny uznał, że z przedstawionego wyżej materiału dowodowego,
nie ulega wątpliwości, że głównym celem służby K. J. była obserwacja i inwigilacja
osób pozostających w kręgu zainteresowań Służby Bezpieczeństwa na tle szeroko
rozumianego zaangażowania w „działalność antypaństwową”, rozumianą jako
działalność sprzeczną z ideologią i polityką państwa totalitarnego realnego
socjalizmu. K. J. wykazywał dużo własnej inicjatywy i pomysłowości, zwłaszcza
przy typowaniu i pozyskiwaniu tajnych współpracowników. Bardzo dobrze pracował
I USK 49/26
9
ze źródłami informacji, wykazywał inicjatywę i pomysłowość przy organizowaniu
sieci kierowanych źródeł informacji. Posiadał dobre rozeznanie operacyjne. Z
posiadaną agenturą współpracę układał w sposób poprawny, wykazując się
skutecznością i dbałością w dokumentowaniu efektów swojej pracy. Często
realizował zadania operacyjne w ramach czasu wolnego po pracy. Ze względu
duże zaangażowanie w działalność zawodową, uzyskiwał znaczące efekty w pracy
operacyjnej przy realizacji spraw i organizowaniu kierowanych źródeł informacji.
Zaliczał się do wyróżniających się pracowników operacyjnych Służby
Bezpieczeństwa Dzielnicowego Urzędu Spraw Wewnętrznych dla W., skutecznie
angażował się w rozpoznawanie kontrolowanych środowisk, czego efektem było
przyznawaniem dodatków specjalnych przez przełożonych. Wnioskodawca
zajmował się również kontrwywiadem, skierowano go do dwóch jednostek Armii
Radzieckiej na K, .oraz M..
Sąd odwoławczy uznał zatem, że w świetle poczynionych w sprawie ustaleń
nie można zaprzeczyć, że służba wnioskodawcy polegająca na obserwacji i
inwigilacji kontrolowanych środowisk nie miała związku ze zwalczaniem opozycji
demokratycznej lub działaniami podejmowanymi wobec osób podejrzewanych o
poglądy „nieprawomyślne” w stosunku do linii ustrojowo-politycznej państwa
totalitarnego realnego socjalizmu. Działania wywiadowcze Służby Bezpieczeństwa
były w głównej mierze realizowane głównie w stosunku do osób sprzyjających
ówczesnej opozycji demokratycznej, a zatem miały zabarwienie polityczne.
Skoro w świetle powołanych wyżej poglądów judykatury, w ujęciu
„instytucyjnym” pełniona przez ubezpieczonego służba wypełniała kryterium „służby
na rzecz totalitarnego państwa” użytego w art. 13b ustawy o zaopatrzeniu
emerytalnym funkcjonariuszy, przy ustaleniach, że działania odwołującego nie były
ukierunkowane na ochronę praw i wolności obywatelskich czy też ochronę
interesów państwa demokratycznego, lecz były podjęte w celu bezpośrednio
zmierzającym do naruszania podstawowych praw i wolności człowieka, to
uzasadniona pozostaje ocena, służby wnioskodawcy w spornym okresie, jako
pełnionej na rzecz totalitarnego państwa, kwalifikującej ją do obniżenia świadczenia
rentowego. Zaprezentowana przez Sąd Apelacyjny interpretacja powyższych
I USK 49/26
10
przepisów jest zgodna z linią orzeczniczą Sądu Najwyższego i nie zachodzi
podstawa od odstąpienia od przyjętej wykładni.
Sąd Najwyższy nie znalazł zatem podstaw do przyjęcia skargi kasacyjnej do
rozpoznania i w związku z tym na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia
skargi kasacyjnej do rozpoznania.
(J.K.)
[a.ł]
