I USK 355/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 4 grudnia 2025 r.
SSN Agnieszka Żywicka
w sprawie z odwołania K. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
w Ł.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Łodzi
o składki na Fundusz P. i Fundusz G. oraz o składki na ubezpieczenie społeczne i
zdrowotne,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 4 grudnia 2025 r.,
skargi kasacyjnej odwołującej się od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z dnia 4 czerwca 2024 r., sygn. akt III AUa 959/23,
1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2) zasądza od skarżącej K. Spółki z ograniczoną
odpowiedzialnością w Ł. na rzecz organu rentowego kwotę 8100
zł (osiem tysięcy sto złotych) wraz z odsetkami wynikającymi z
art. 98 § 11 k.p.c., tytułem zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w Łodzi wyrokiem z 4 czerwca 2024 r., oddalił apelację
odwołującej się K. spółki o ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. (płatnik składek)
od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 7 sierpnia 2023 r., oddalającego
odwołanie spółki od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Łodzi z
I USK 355/24
2
7 marca 2023 r. stwierdzającej, że płatnik składek jest dłużnikiem organu
rentowego z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne,
ubezpieczenie zdrowotne i Fundusz P. określił wysokość należności K. Spółki z
ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. za okres od sierpnia 2012 r. do listopada
2012 r.
Płatnik składek zaskarżył powyższy wyrok w całości skargą kasacyjną.
Wniósł o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazując na występowanie w sprawie
istotnego zagadnienia prawnego: 1/ czy wobec treści art. 48 ust. 1 ustawy z dnia
13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, z której wynika, że
organ rentowy może wydać decyzję o wymiarze składek z urzędu wobec płatnika
składek, prowadzenie postępowań, w wyniku których zapaść ma rozstrzygniecie w
przedmiocie osoby płatnika składek, uniemożliwia wydanie organowi rentowemu
decyzji wymiarowej, ze skutkiem dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia
składek objętych decyzją wymiarową w trakcie prowadzenia postępowań o
ustalenie kto jest płatnikiem składek dla ubezpieczonych pracowników - przy
jednoczesnym braku sporu co do osoby pracodawcy oraz wysokości podstaw
wymiaru składek; oraz 2/ w przypadku uznania, że brak wiążącego ustalenia osoby
płatnika zawiesza bieg terminu przedawnienia składek, to czy w kontekście
brzmienia art. 48 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych okoliczność ta
winna być traktowana w kategoriach zagadnienia wstępnego wymaganego
wcześniej do rozstrzygnięcia, uregulowanego w art. 24 ust. 5e) tej ustawy, jako
okoliczność zawieszająca bieg terminu przedawnienia składek, a to z uwagi na brak
wskazania przez ustawodawcę jako jednej z decyzji, których wydanie powoduje
skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia składek ZUS, w art. 24
ust. 5f) tej ustawy decyzji w przedmiocie ustalenia płatnika składek.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o wydanie
postanowienia w przedmiocie odmowy przyjęcia jej do rozpoznania oraz o
zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
I USK 355/24
3
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego
rozpoznania.
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).
Warunkiem skuteczności wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do
rozpoznania w związku z występowaniem w sprawie istotnego zagadnienia
prawnego jest przedstawienie problemu o charakterze abstrakcyjnym,
nierozstrzygniętego w dotychczasowym orzecznictwie i wymagającego pogłębionej
wykładni. Takim zagadnieniem prawnym jest zagadnienie, które wiąże się z
określonymi przepisami prawa materialnego lub procesowego, których wyjaśnienie
ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, lecz także dla
rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Przedstawienie zagadnienia prawnego
uzasadniającego wniosek o merytoryczne rozpoznanie skargi kasacyjnej powinno
nastąpić przez sformułowanie problemu prawnego wymagającego rozstrzygnięcia,
określenie przepisów prawa, w związku z którymi powstało, i powołanie
argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Dopiero wtedy Sąd Najwyższy
ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście
zagadnieniem „prawnym” i to „istotnym” (por. postanowienia Sądu Najwyższego:
z 10 września 2014 r., I CSK 729/13, LEX nr 1532950; z 2 grudnia 2014 r., II CSK
376/14, LEX nr 1622307).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że
skarżący nie wykazał istnienia powołanej przez siebie przesłanki przedsądu.
Należy zauważyć, że niemal identyczną co do swej treści skargę
wnioskodawca złożył już w sprawie dotyczącej decyzji określającej zadłużenie
płatnika składek wydanej przez organ rentowy w dniu 7 stycznia 2020 r. Sąd
Najwyższy postanowieniem z dnia 12 stycznia 2023 r. sygn. akt: I USK 161/22
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, podnosząc, że sformułowane
we wniosku zagadnienia nie mają rangi istotnych, gdyż udzielenie na nie
odpowiedzi nie wykracza poza zwykłą wykładnię i stosowanie prawa.
I USK 355/24
4
W przeciwnym razie funkcja podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. będzie
bezprzedmiotowa i postępowanie kasacyjne stanie się powszechną (trzecią)
instancją.
Fakt złożenia przez płatnika składek odwołania od „części” decyzji z 9 lipca
2019 r., tj. w zakresie wskazania płatnika, nie mógł spowodować uprawomocnienia
się decyzji w części ustalającej obowiązek podlegania ubezpieczeniom przez
pracownika. Te dwie rzeczy są bowiem nierozerwalnym komponentem decyzji
zobowiązaniowej. Dopiero prawomocne zakończenie sporów mogło stanowić
asumpt do wydania zaskarżonej decyzji. Nieuprawnionym zatem jest twierdzenie
skarżącego, że należności wynikające z zaskarżonej decyzji, w przedmiocie
wymiaru składek, w przeważającej części uległy wygaśnięciu wskutek
przedawnienia. Możliwość wydania decyzji o wysokości zadłużenia była możliwa
dopiero po uprawomocnieniu się decyzji stwierdzającej, iż to K. sp. z o.o. jest
płatnikiem składek za poszczególnych ubezpieczonych.
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.
odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. O kosztach orzeczono
stosownie do art. 98 § 1 i § 11 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c.
M.G.
[SOP]
