I USK 249/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 24 kwietnia 2025 r.
SSN Dawid Miąsik
w sprawie z odwołania M. B.
przeciwko Zakładowi Emerytalno-Rentowemu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych
i Administracji w Warszawie
o wysokość emerytury policyjnej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych w dniu 24 kwietnia 2025 r.,
wniosku ubezpieczonego z dnia 7 kwietnia 2025 r. o uzupełnienie postanowienia
Sądu Najwyższego z dnia 27 lutego 2025 r., sygn. akt I USK 249/24,
oddala wniosek.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 27 lutego 2025 r., I USK 249/24 Sąd Najwyższy uchylił
wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 27 marca 2024 r., III AUa 664/22 oraz
poprzedzający go wyrok Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim
z 15 września 2022 r., VI U 44/20 i umorzył postępowanie, ponieważ pismem z
27 grudnia 2024 r. organ rentowy poinformował Sąd Najwyższy, że o wydaniu
przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzji z 13 listopada 2024 r. o
wyłączeniu zastosowania wobec odwołującego się art. 15c, art. 22a oraz art. 24a
ustawy zaopatrzeniowej oraz o wydaniu decyzji wykonawczych z 18 grudnia 2024 r.
ustalających na nowo wysokość emerytury oraz renty inwalidzkiej. Pełnomocnik
I USK 249/24
2
odwołującego się M.B. wniósł o uzupełnienie postanowienia o rozstrzygnięcie o
kosztach postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o uzupełnienie postanowienia o rozstrzygniecie o kosztach
sądowych został oddalony, ponieważ organ rentowy wydal decyzje uwzględniające
żądania odwołującego się nie z własnej inicjatywy, w wyniku zaakceptowania
stanowiska procesowego odwołującego się, lecz wskutek interwencji podmiotu
trzeciego wobec postępowania w niniejszej sprawie – Ministra Spraw
Wewnętrznych i Administracji oraz jego decyzji o wyłączeniu zastosowania
przepisów ustawy zaopatrzeniowej obniżających świadczenia wobec odwołującego
się. Do umorzenia postępowania nie doszło zatem wyniku czynności podjętych
samodzielnie przez stronę postępowania (organ rentowy) w wyniku swoistego
przyznania się do popełniania błędu w ocenie na etapie wydania decyzji o
obniżeniu świadczenia albo uwzględnienia racji przedstawionych w toku
postępowania kasacyjnego przez odwołującego się. Nie można w tej sytuacji mówić
o tym, by organ rentowy przegrał postępowanie w niniejszej sprawie (art. 98 par. 1
k.p.c.).
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
[r.g.]
