I SO/Gl 2/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Z.O o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z dnia 27 czerwca 2022 r. nr COF.OUR.6375.3133.2022 ŁD.SM.ZZ 07623894 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Wnioskiem z dnia 28 lipca 2022 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania postanowienia z dnia 27 czerwca 2022 r. nr COF.OUR.6375.3133.2022 ŁD.SM.ZZ 07623894 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

W jego uzasadnieniu wskazał, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonego postanowienia skutkować będzie spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, tj. zwróceniem skarżącemu wyegzekwowanych środków związanych z zajęciem i egzekucją, którymi ten zostanie obciążony, jako że zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo, gdyż organ utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji pomimo zaistniałych podstaw do umorzenia postępowania i uznania zarzutów skarżącego za zasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z kolei zgodnie z art. 61 § 5 ustawy p.p.s.a. postanowienie, o którym mowa w § 3, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Dokonując oceny złożonego w niniejszej sprawie wniosku należy mieć na uwadze, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do wykonania i nie każdy wymaga wykonania. Jak wskazano w postanowieniu tut. Sądu z dnia 12 maja 2022 r. sygn. I SA/Gl 413/22 wniosek o wstrzymanie wykonalności może dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186; por. też postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).

Wskazany wyżej pogląd Sąd w składzie tu orzekającym podziela i uznaje za własny. Tym bardziej, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest, podobnie jak w sprawie o sygn. I SA/Gl 413/22, postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie w sprawie zgłoszonych przez skarżącego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie to przesądza kwestię dopuszczalności dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nie przyznaje ono natomiast skarżącemu praw ani nie nakłada na niego obowiązków, w tym nie jest źródłem powinności zapłaty egzekwowanej należności. W sferze materialnoprawnej nie wywołuje zatem jakichkolwiek innych skutków aniżeli te, które istniały przed jego wydaniem. Nie dokonuje więc zmian w zakresie praw lub obowiązków skarżącego i tym samym nie podlega wykonaniu (tak m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w postanowieniu z dnia 31 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 990/15, Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II FZ 943/15 czy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 1450/16 dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania postanowienia z dnia 27 czerwca 2022 r. nie może zostać uwzględniony. Dlatego też na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., postanowiono orzec jak w sentencji.