I SAB/Wr 176/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Marta Semiczek Asesor WSA Tomasz Trybuszewski po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 lipca 2026 r. sprawy ze skargi O.F. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej I. stwierdza bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego ; II. stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa III. zobowiązuje Wojewodę Dolnośląskiego do wydania aktu w terminie 60 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. dalej idącą skargę oddala; V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

1. Postępowanie przed organem administracji.

1.1. O. F. (dalej Strona/Skarżący) złożył w dniu 31 października 2024 r do Wojewody Dolnośląskiego (dalej Wojewoda/organ) wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej.

1.2. Wojewoda zarejestrował wniosek Strony w dniu 26 marca 2025 r.

1.3. Pismem z dnia 23 czerwca 2025 r. Strona wniosła o wydanie zaświadczenia potwierdzającego złożenie wniosku o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

1.4. Pismem z dnia 8 lipca 2025 r. wniesiono ponaglenie.

1.5. Pismem z dnia 23 lipca 2025 r. organ wezwał do uzupełnienia wniosku Strony oraz osobistego stawiennictwa w dniu 22 sierpnia 2025 r. Poinformowano o terminie wydania decyzji w terminie 6 miesięcy, wskazując na treść art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego Państwa (Dz. U. z 2024 r., poz. 167 ze zm.; dalej ustawa specjalna).

1.6. W dniu 22 sierpnia 2025 r. Strona uzupełniła braki wniosku oraz stawiła się

w urzędzie w celu złożenia odcisków linii papilarnych.

1.7. Postanowieniem z dnia 6 marca 2026 r. zwrócono Stronie podanie o wydanie zaświadczenia potwierdzającego złożenie wniosku o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE.

1.8. Pismem z dnia 18 marca 2026 r. organ zwrócił się do Sądu Rejonowego dla W.-Ś. o przesłanie odpisu wyroku sygn. akt [...] oraz informacji o jego wykonaniu.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucono naruszenie art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; dalej KPA), art. 12 KPA, art. 35 § 1 i 3 KPA i art. 36 § 1 KPA przez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy przez Wojewodę.

Wniesiono o: stwierdzenie bezczynności i przewlekłego prowadzenia sprawy organu, gdyż Wojewoda nie załatwił sprawy w terminie; stwierdzenie rażącej bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; przyznanie od organu na rzecz Skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 4.500 zł (art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej PPSA); rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; zwrot kosztów postępowania.

2.2. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

3.1. Skarga jest zasadna, albowiem organ dopuścił się bezczynności i przewlekłości postępowania w przedmiotowej sprawie.

3.2. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że z dniem 15 kwietnia 2022 r. weszła w życie regulacja ingerująca w bieg terminów załatwiania spraw dotyczących legalizowania pobytu cudzoziemców na terytorium RP, wprowadzona ustawą z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 830), mocą której w art. 1 pkt 44 dodano do ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa przepis art. 100c w brzmieniu: "1. W okresie do 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej – w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. 2. Czynności dokonane w okresie, o którym mowa w ust. 1, w postępowaniach w sprawach, o których mowa w ust. 1, są skuteczne. 3. W okresie, o którym mowa w ust. 1: 1) przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się; 2) organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. 4. Zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki."

3.3. Dalej treść art. 100c ustawy specjalnej została "prolongowana" na kolejny okres w dodanym w dniu 28 stycznia 2023 r., z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2023 r., przepisem art. 100d (art. 1 pkt 32 ustawy z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw; Dz. U. z 2023 r., poz. 185). Kolejne nowelizacje art. 100d ustawy specjalnej przedłużały okres zawieszenia biegu terminów. Następnie termin obowiązywania omawianych przepisów został przedłużony do dnia 4 marca 2026 r. (art. 10 pkt 1 ustawy z dnia 12 września 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu weryfikacji prawa do świadczeń na rzecz rodziny dla cudzoziemców oraz o warunkach pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa; Dz. U. z 2025 r., poz. 1301). Obecnie termin obowiązywania omawianych przepisów został przedłużony do dnia 4 marca 2027 r. (art. 17 pkt 50 ustawy z dnia 23 stycznia 2026 r. o wygaszeniu rozwiązań wynikających z ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz o zmianie niektórych innych ustaw; Dz.U. z 2026 r., poz. 203).

3.4. Podnieść należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieniono pogląd dotyczący stosowania przepisów art. 100d ustawy specjalnej po dniu 30 czerwca 2024 r.

3.5. Wcześniej, przyjmowano, że przepisy art. 100c i 100d ustawy specjalnej nie naruszają Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483) oraz prawa unijnego, w tym Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. Urz. z 2007 r. UE C Nr 303, poz. 1; dalej KPP), jak również art. 6 i art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2 (Dz.U. z 1993 r. nr 61, poz. 284; dalej EKPC) (por. wyroki NSA z dnia: 23 października 2024 r., sygn. akt II OSK 801/24, II OSK 867/24, II OSK 925/24 i II OSK 1301/24; 24.10.2024 r., sygn. akt II OSK 1182/24 i II OSK 1183/24; OSK 2057/24; 20 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1961/24; 26 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 1287/24; 27 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2470/24, CBOSA). Natomiast obecne orzecznictwo, poczynając od wyroków NSA z dnia 19 maja 2025 r., sygn. akt II OSK 2921/24, II OSK 2498/24, II OSK 2737/24 i II OSK 2926/24, a także w wyrokach NSA z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt II OSK 2234/24 i II OSK 2243/24, CBOSA, wskazuje, że przepisy art. 100c i 100d ustawy specjalnej mają charakter epizodyczny (czasowy), a ich wprowadzenie do ustawy spowodowane było kryzysem migracyjnym, związanym z rozpoczęciem przez Rosję działań zbrojnych na terytorium Ukrainy, a zatem sytuacją nadzwyczajną. Podkreślono przy tym, że czasowe ograniczenie prawa do sądu (i to tylko w wąskim zakresie, tj. dotyczącym skarg na bezczynność oraz przewlekłość w sprawach zezwoleń na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej) trafnie uznawane jest za uzasadnione sytuacją kryzysową związaną z masowym napływem wysiedleńców z Ukrainy w związku z wojną rozpoczętą 24 lutego 2022 r. Uwaga ta została jednak rozbudowana o wskazanie, że konieczne jest, aby sformułowane oceny dotyczące dopuszczalnego, proporcjonalnego ograniczenia prawa do sądu, zostały poczynione z uwzględnieniem nadzwyczajnych okoliczności aktualnych na dzień oceny bezczynności lub przewlekłości dokonanej w zaskarżonym wyroku. Rozwiązania legislacyjne uwarunkowane nadzwyczajnymi okolicznościami mogą bowiem być uznane za proporcjonalne tylko wówczas, gdy trwają te okoliczności. Wymóg niezbędności ograniczeń stanowi, obok przesłanek przydatności i proporcjonalności sensu stricto, nieodzowny element testu proporcjonalności (zob. np. wyrok TK z dnia 22 września 2005 r., sygn. akt Kp 1/05, OTK-A 2005/8/93). Konkluzja ta koresponduje również z ogólną zasadą prawa cessante ratione legis, cessat lex ipsa (gdy ustaje przyczyna, dla której wydano ustawę, traci moc sama ustawa). NSA wskazał, że przez "istotną zmianę okoliczności" należy rozumieć nie tylko zmniejszenie liczby wniosków pobytowych wpływających do wojewodów. Tak samo należy traktować również stan, w którym zwiększona liczba tych wniosków (w porównaniu z wpływem sprzed wybuchu wojny w Ukrainie) stała się normą w dłuższym – obecnie ponad trzyletnim – okresie i nie może być już uznawana za sytuację nadzwyczajną. Jak zaznaczono, ponad dwuletni okres – od 15 kwietnia 2022 r. do 30 czerwca 2024 r. – należało uznać za wystarczający do zapewnienia przez państwo (administrację rządową) rozwiązań pozwalających na terminową obsługę wniosków pobytowych. Problem bezczynności prowadzenia postępowań w określonej kategorii spraw mający swoje źródło w ilości tych spraw powinien być rozwiązywany przez dostosowanie organizacyjne i kadrowe organów do bieżących potrzeb. Rozwiązanie tej kwestii nie powinno natomiast polegać na wielokrotnym prolongowaniu obowiązywania regulacji ograniczającej przysługujące cudzoziemcom uprawnienia i środki prawne (art. 100d ustawy specjalnej). Wielokrotne przedłużanie obowiązywania przepisów epizodycznych może bowiem prowadzić do sytuacji, w której w dłuższej perspektywie stanowią one nie tylko "szczególne", dopuszczalne ze względu na wyjątkowe okoliczności, lecz stałe ograniczenie praw, w tym również prawa do sądu. Zatem nadzwyczajne okoliczności, o nie mogły stanowić podstawy do kolejnego – czwartego z rzędu – przedłużenia obowiązywania art. 100d ustawy specjalnej po dniu 30 czerwca 2024 r. Tym samym, po dniu 30 czerwca 2024 r. zachodzi sprzeczność art. 100d ustawy specjalnej z konstytucyjną zasadą prawa do sądu. Rozwiązanie ustawowe zawarte w art. 100d ust. 1-4 ustawy specjalnej w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, w świetle którego cudzoziemiec nie może skorzystać z prawa domagania się (realnej) ochrony sądowej w sytuacji istniejącej opieszałości - bezczynności bądź przewlekłego działania organu jest nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą prawa do sądu. Należało wobec tego odmówić zastosowania art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2024 r., poz. 854) – w zakresie, w jakim przedłużono do dnia 30 września 2025 r. obowiązywanie zawieszenia terminu do załatwienia spraw wymienionych w art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy – jako niezgodnego z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

3.6. Sąd w składzie orzekającym podziela wyżej zaprezentowany pogląd NSA, co oznacza, że podniesiona przez Skarżącego bezczynność i przewlekłość mogła podlegać merytorycznej ocenie sądu.

3.7. W sprawie podstawą złożonego wniosku jest zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE. Organ obowiązuje 6 miesięczny termin rozpatrzenia wniosku

o zezwolenie na pobyt czasowy liczony od złożenia kompletnego wniosku (art. 210 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach; Dz. U. z 2025 r., poz. 1079). Długość tego terminu jest zatem adekwatna do przeciętnego poziomu skomplikowania takiej sprawy oraz aktualnego poziomu obciążenia urzędów wojewódzkich tymi sprawami. Mimo że, po myśli art. 210 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, termin na wydanie zezwolenia biegnie od wystąpienia zdarzeń w nim wskazanych (m.in. usunięcia braków formalnych wniosku, osobistego stawiennictwa strony), to niemniej jednak tego rodzaju regulacja nie oznacza, że do czasu wystąpienia jednego ze zdarzeń wymienionych w art. 210 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach, organ zwolniony jest z obowiązku procedowania wniosku i nie wiążą go jakiekolwiek terminy załatwienia sprawy.

3.8. Zgodnie z art. 12 § 1 i 2 KPA, organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Powołane przepisy wyznaczają zasadę ogólną szybkości postępowania i znajdują zastosowanie, ilekroć sprawa rozpatrywana jest przez organ w indywidualnym postępowaniu administracyjnym. Podkreślenia wymaga, że przepisy szczególne mogą przewidywać inne, niż wymienione w Kodeksie postępowania administracyjnego terminy rozpoznania spraw przez właściwe organy administracji publicznej, o czym stanowi art. 35 § 4 KPA.

3.9. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 KPA. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 i mamy z nią do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również wówczas, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej.

3.10. Przewlekłość postępowania została zdefiniowana w art. 37 § 1 pkt 2 KPA i wystąpi wówczas, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do Innymi słowy, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie podejmuje rozstrzygnięcia, mimo że brak jest do tego przeszkód (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, CBOSA). Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

3.10. W okolicznościach niniejszej sprawy wystąpiła bezczynność i przewlekłość w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 i 2 KPA. Doszło bowiem do prowadzenia sprawy dłużej niż jest to niezbędne do jej załatwienia oraz naruszenia wiążącego organ terminu 6 miesięcy na jej załatwienie, albowiem od momentu wpływu do organu niekompletnego wniosku (tj. od dnia 4 listopada 2024 r.) do chwili wniesienia skargi (do dnia 3 marca 2026 r.) przez 14 miesięcy organ nie wydał decyzji w sprawie ani w inny sposób nie zakończył postępowania. Doszło zatem do naruszenia wiążącego organ terminu 6 miesięcy na załatwienie sprawy.

Organ zarejestrował wniosek Strony dopiero w dniu 26 marca 2025 r. Natomiast wezwanie do uzupełnienia braków wniosku oraz osobistego stawiennictwa Strony wystosował w dniu 23 lipca 2025 r. Pismem z dnia 18 marca 2026 r. organ zwrócił się do Sądu Rejonowego dla W.-Ś. o przesłanie odpisu wyroku sygn. akt [...] oraz informacji o jego wykonaniu. W ocenie Sądu organ miał niewątpliwie wystarczający czas do tego, aby podjąć działania ukierunkowane na rozpoznanie sprawy, tj.: dokonanie oceny złożonego wniosku, ewentualne wezwanie do jego uzupełnienia i zwrócenie się do odpowiednich służb czy pobyt Strony stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa, czy też informacje o zapadłym wobec strony wyroku i dalej załatwienia sprawy w terminach przewidzianych w art. 210 ustawy o cudzoziemcach. 3.11. W konsekwencji Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 PPSA stwierdził bezczynność i przewlekłość postępowania organu, o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku. 3.12. Na podstawie art. 149 § 1a PPSA Sąd stwierdził, że wskazana bezczynność i przewlekłość postępowania nie miały miejsca z rażącym naruszeniem prawa – pkt II sentencji wyroku.

Ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, pozostawiając dokonanie kwalifikacji przewlekłości uznaniu sądu orzekającego, a uznanie to cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy i opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy. Taka kwalifikacja będzie więc zasadna, gdy stan przewlekłości jest oczywisty i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności znaczącego przekroczenia terminów załatwienia sprawy administracyjnej oraz zbyt długiego okresu prowadzenia sprawy nie mającego uzasadnienia w stopniu jej skomplikowania i konieczności prowadzenia skomplikowanego postępowania dowodowego.

W orzecznictwie wskazuje się przy tym, że z reguły dopiero co najmniej kilkunastokrotne przekroczenie maksymalnego terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez ustawodawcę na załatwienie sprawy jest przekroczeniem na tyle dużym, a przez to i oczywistym, że nie będzie budziło wątpliwości odnośnie uznania go za przekroczenie znaczące (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 2546/19, CBOSA). Powyższa sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Należy także uwzględnić, że organ pozostawał w przekonaniu, że treść przepisów prawa powszechnie obowiązującego wprowadzała zawieszenie biegu terminów załatwienia spraw cudzoziemców. Wojewoda jest przy tym organem administracji publicznej i w myśl art. 6 KPA. zobowiązany jest do działania na podstawie i w granicach prawa. Organ respektował więc przywołane przepisy ustawy specjalnej, co wprawdzie nie uwalniało go od zarzutu pozostawania w zwłoce w załatwieniu sprawy, jednakże powodowało, że nie można w tym zakresie przypisywać organowi lekceważenia prawa w stosunku do Strony, czy też działania na jej szkodę.

W rezultacie nie można przyjąć, że stwierdzona bezczynność

i przewlekłość przybierała postać kwalifikowaną.

3.13. Wobec braku informacji zakończenia postępowania, Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 2 PPSA - mając na względzie charakter sprawy oraz ustawowo określony termin jej załatwienia zobowiązał organ do wydania aktu w terminie 60 dni, o czym orzekł w pkt III sentencji wyroku.

3.14. Zgodnie z przyznaną prawem kompetencją i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 PPSA) Sąd na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 151 PPSA oddalił wniosek strony o przyznanie sumy pieniężnej – pkt IV sentencji wyroku. Przyznanie sumy pieniężnej ma charakter przede wszystkim prewencyjny i kompensacyjny służąc zadośćuczynieniu za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej, przy czym dotyczy to szczególnie drastycznych przypadków (wyrok NSA z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 1662/16, CBOSA). Stwierdzenie bezczynności i przewlekłości postępowania organu w okolicznościach niniejszej sprawy stanowi wystarczający środek dyscyplinujący, a tym samym nie zachodziła potrzeba zastosowania innych instrumentów przewidzianych w art. 149 § 2 PPSA.

3.14. O kosztach orzeczono, na podstawie art. 200 PPSA (pkt V sentencji wyroku).

3.15. Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 PPSA.