I SAB/Wa 4/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. F. na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: odrzucić skargę.

K. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich w rozpoznaniu wniosku z 3 października 2021 r. o wniesienie kasacji/skargi nadzwyczajnej w sprawie dochodzenia prowadzonego przez Straż Miejską o czyn z art. 96 § 3 Kodeksu wykroczeń.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, powołując się na rozliczne orzeczenia sądów administracyjnych, wskazujących na niedopuszczalność skarg analogicznych jak wniesiona w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym zaś z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy w kognicji sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259), powoływanej dalej jako p.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego skarga podlega odrzuceniu.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność organów jedynie w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich dotycząca rozpoznania opisanego na wstępie wniosku skarżącego z 3 października 2021 r.

Zauważyć należy, że Rzecznik Praw Obywatelskich nie jest organem administracji publicznej, lecz samodzielnym konstytucyjnym organem ochrony prawa (rozdział 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Stosownie natomiast do treści art. 210 Konstytucji RP Rzecznik Praw Obywatelskich w swojej działalności jest niezawisły, niezależny od innych organów państwowych i odpowiada jedynie przed Sejmem na zasadach określonych w ustawie. Tryb rozpatrywania spraw należących do kompetencji tego organu uregulowany został bowiem w przepisach ustawy z dnia 15 lipca 1987 r.

1

Sygn. akt I SAB/Wa 4/23

o Rzeczniku Praw Obywatelskich (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2179), zgodnie z którymi zarówno o sposobie działania jak i o podjętych środkach prawnych w danej sprawie decyduje autonomicznie Rzecznik Praw Obywatelskich.

Według art. 11 ust. 1 ww. ustawy Rzecznik Praw Obywatelskich po zapoznaniu się z każdym skierowanym do niego wnioskiem może podjąć sprawę, poprzestać na wskazaniu wnioskodawcy przysługujących mu środków działania, przekazać sprawę według właściwości lub nie podjąć sprawy - każdorazowo zawiadamiając o tym wnioskodawcę i osobę, której sprawa dotyczy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych, jak zasadnie podniósł organ, ugruntowane jest stanowisko, że rozpatrywanie przez Rzecznika Praw Obywatelskich kierowanych do niego wniosków nie następuje w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Dlatego też ocena podejmowanych przez Rzecznika działań nie należy do sądu administracyjnego (por. np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SAB 41/98; z 9 lutego 2000 r., sygn. akt II SA 2652/99; z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. I OSK 3272/14 oraz z 12 maja 2017 r., sygn. I OZ 589/17)

Skoro zatem działania Rzecznika Praw Obywatelskich podejmowane na podstawie przepisów ustawy o Rzeczniku Praw Obywatelskich nie należą do aktów podlegających kontroli sądu administracyjnego, skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji

2