I SA/Wa 824/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia bezczynności postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z [...] stycznia 2021 r. K.W. wniosła skargę na postanowienie Wojewody [...] z [...] grudnia 2020 r. nr [...] odmawiające stwierdzenia bezczynności Starosty [...] w postępowaniu dotyczącym ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości m.in. przewodów i urządzeń służących przesyłaniu energii elektrycznej, tj. realizacji [...] [...] z czasową pracą jednego toru na napięciu [...] relacji [...].

Postanowienie Wojewody zostało wydane na podstawie art. 37 § 1 pkt 1, § 3 pkt 1 i § 6 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") w wyniku rozpatrzenia wniesionego przez K.W. ponaglenia, w którym zarzucała Staroście przepisów procedury administracyjnej poprzez bezczynność w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

skarga podlega odrzuceniu.

Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli sądu. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.

Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 P.p.s.a. działania organów administracji publicznej, ich bezczynność lub przewlekłość. Przy czym katalog ten rozszerzają przepisy ustaw szczególnych, które przewidują kontrolę tego sądu w sprawach nieprzewidzianych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Jeśli zaś chodzi o postanowienie, to zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 powołanej ustawy, objęte kognicją sadów administracyjnych pozostają postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. Do tej grupy nie należą postanowienia wydawane w efekcie rozpoznania środka prawnego sułużącego zwalczaniu opieszałości organu w postaci ponaglenia, wnoszonego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Nie kończy ono bowiem postępowania w sprawie, nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy oraz nie przysługuje od niego zażalenie. Jak wskazuje się w orzecznictwie, wydanie przez organ postanowienia na podstawie art. 37 § 6 k.p.a. nie oznacza możliwości zaskarżenia tego postanowienia do sądu administracyjnego. Skardze bowiem podlega zaniechanie przez organ wykonania obowiązku procesowego, nie zaś rozstrzygnięcie załatwiające ponaglenie (por. wyrok NSA z 29 października 2019 r. II OSK 2011/19, lex nr 2765031).

W tym stanie rzeczy wniesiona na takie postanowienia skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlegać musi odrzuceniu.

Niezależnie od powyższego zauważyć wypada, że skarżąca mimo wezwania, nie uzupełniła także braków formalnych skargi. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit b P.p.s.a. pismo strony, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną. Ponieważ wnosząc skargę K.W. nie podała numeru PESEL, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z [...] stycznia 2021 r. wezwano ją do uzupełnienia w tym zakresie braków formalnych skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu [...] marca 2021 r. (karta nr [...] akt sądowych). Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem w dniu [...] kwietnia 2021 r. Skarżąca, pomimo wyznaczonego terminu, nie uzupełniła braków formalnych skargi i z tego również względu skarga podlegała odrzuceniu.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 P.p.s.a.