I SA/Wa 637/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Joanna Skiba (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.

Minister Rozwoju (dalej jako "Minister" lub "organ") decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej jako "skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] maja 2019 r. nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] (dalej jako "Wojewoda") z [...] listopada 1999 r. nr [...] stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego o pow. [...] ha, położonego w [...] przy ul. [...], ozn. jako dz. nr [...] w obrębie [...], w części dotyczącej dz. nr [...] o pow. [...] ha, obejmującej dawną nieruchomość pod nazwą "[...]Nr [...] Nr [...]".

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wojewoda decyzją z [...] listopada 1999 r., działając m.in. na podstawie art. 200 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (wówczas Dz.U. Nr 115, poz. 741 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.g.n.", stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu zabudowanego o pow. [...] ha, położonego w [...] przy ul. [...], ozn. jako dz. nr [...] w obrębie[...] oraz nabycie prawa własności budynków, budowli i innych urządzeń znajdujących się na ww. gruncie.

M. R[1] wnioskiem z [...] czerwca 2016 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] listopada 1999 r. w części dotyczącej dz. nr [...] o pow. [...] ha, obejmującej dawną nieruchomość pod nazwą "[...] Nr [...] Nr [...]". W uzasadnieniu wniosku podniósł, że kwestionowaną decyzją naruszono prawa osób trzecich, tj. następców prawnych byłych właścicieli przedmiotowej nieruchomości, bowiem ich poprzednicy prawni złożyli wniosek o przyznanie prawa własności czasowej w trybie art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279 ze zm.), powoływanego dalej jako "dekret", który nie został rozpoznany. Wojewoda pominął również przy orzekaniu prawo pierwszeństwa nabycia nieruchomości przysługujące spadkobiercom przedwojennych właścicieli. W dniu [...] marca 2017 r. do ww. wniosku przystąpili również M. R.[2], M. R.[3] i W. S..

Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] maja 2019 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody z [...] listopada 1999 r., w części dotyczącej dz. nr [...] o pow. [...] ha. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (wówczas Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", bowiem z akt sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji uwłaszczeniowej złożony został przez byłych właścicieli wniosek z [...] kwietnia 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu stanowiącego obecnie dz. nr [...], który nie został rozpatrzony. Skoro zatem zgodnie z art. 200 ust. 4 u.g.n. uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich, a osobami takimi są niewątpliwie następcy prawni osób, które złożyły wniosek dekretowy, to tym samym decyzja Wojewody w tej części zawiera wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż rażąco narusza art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i art. 200 ust. 4 u.g.n. Zdaniem organu, w sprawie nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne, o których mowa w art. 156 § 2 K.p.a., bowiem z treści księgi wieczystej prowadzonej dla dz. nr [...] wynika, że jako jej właściciel ujawniony jest Skarb Państwa, a jako użytkownik [...] S.A., właśnie na podstawie decyzji z [...] listopada 1999 r.

Minister, po rozpoznaniu wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2019 r., podzielając stanowisko, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Organ wskazał, że oceniana w trybie nadzoru decyzja z [...] listopada 1999 r. wydana została na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 200 ust. 1 u.g.n. grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Bank [...] stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem prawa użytkowania wieczystego, a budynki, inne urządzenia i lokale znajdujące się na tych gruntach stają się własnością tych osób. Decyzja wydawana na powyższej podstawie ma charakter deklaratoryjny i odnosi się do stanu istniejącego w dniu 5 grudnia 1990 r. W myśl natomiast art. 200 ust. 4 u.g.n. uwłaszczenie nie może naruszać praw osób trzecich. Organ zauważył, że z akt wynika, że stanowiąca przedmiot decyzji z [...] listopada 1999 r. dz. nr [...], uległa podziałowi m.in. na dz. nr [...] o pow. [...] ha, co potwierdza decyzja Prezydenta [...] z [...] maja 2006 r. nr [...]. Część gruntu o pow. [...] ha wchodzącego w skład dz. nr [...] odpowiada części dawnej nieruchomości [...] oznaczonej "[...] Nr [...] Nr [...]". Materiał dowodowy, jak również treść księgi wieczystej, potwierdza również, że ww. grunt o pow. [...] ha stanowił w dniu 5 grudnia 1990 r. własność Skarbu Państwa na podstawie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...]. Z kolei pozostawanie gruntu w zarządzie ustalono na podstawie decyzji Zastępcy Kierownika Wydziału [...] Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] czerwca 1989 r. Choć zatem z dokumentów wynika, że w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 200 ust. 1 u.g.n., to jednak nie ziściła się przesłanka z art. 200 ust. 4 u.g.n. W aktach znajduje się bowiem złożony w terminie wniosek przedwojennych właścicieli z [...] kwietnia 1948 r. o przyznanie prawa własności czasowej do ww. gruntu, który do chwili obecnej nie został rozpoznany. Jest zatem bezsporne, że w dniu 5 grudnia 1990 r., jak i w dniu wydania decyzji uwłaszczeniowej, pozostawał nierozpoznany wniosek złożony w trybie art. 7 ust. 1 dekretu. Następcy prawni byłych właścicieli nieruchomości, są natomiast osobami trzecimi w rozumieniu art. 200 ust. 4 u.g.n. Zdaniem Ministra, w konsekwencji uznać należało, że decyzja uwłaszczeniowa w części dotyczącej dz. nr [...] o pow. [...] ha, wydana została z rażącym naruszeniem art. 200 ust. 4 u.g.n., co skutkowało stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Minister uznał jednocześnie, że w sprawie nie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne, o których mowa w art. 156 § 2 K.p.a., bowiem nie nastąpił obrót cywilnoprawny działką, czy też inne zdarzenia prawne, których odwrócenie nie byłoby możliwe na gruncie postępowania administracyjnego.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, zarzucając organowi naruszenie:

a. art. 156 § 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja uwłaszczeniowa nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych w sytuacji, gdy na mocy art. 200 ust. 1 u.g.n. uwłaszczone przedsiębiorstwo [...] mocą ustawy z dnia [...] września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...].", zostało przekształcone w spółkę akcyjną, w której Skarb Państwa jest jedynym akcjonariuszem, a skarżąca wstąpiła we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem było [...]., bez względu na charakter tych stosunków. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w akcie notarialnym z [...] grudnia 2000 r. Rep. [...]. Organ nie jest natomiast władny uchylić lub zmienić zapisów umowy cywilnoprawnej zawartej w formie aktu notarialnego, która w zakresie utworzenia skarżącej Spółki, dokonała przeniesienia całego majątku przedsiębiorstwa państwowego [...]., w tym obejmującego na dzień [...] grudnia 2000 r. prawa do przedmiotowej nieruchomości;

b. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie kompletnego materiału dowodowego, a w konsekwencji przyjęcie, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej, co doprowadziło do naruszenia zasad wyrażonych w art. 6, art. 8 K.p.a., tj. praworządności i zaufania obywateli do organów władzy.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że od wydania decyzji uwłaszczeniowej z [...] listopada 1999 r. do czasu podjęcia decyzji nadzorczej minęło 20 lat, co jest znacznym upływem czasu. Jak uznał natomiast Trybunał Konstytucyjny w wyroku z [...] maja 2015 r. sygn. akt [...], art. 156 § 2 K.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał Konstytucyjny uznał to za sprzeczne z zasadą zaufania obywateli do państwa, w tym zasadą pewności prawa, która ogranicza działanie zasady praworządności - restrykcyjnie rozumiany legalizm prowadziłby do nowych krzywd i naruszania słusznych praw innych osób. W niniejszej sprawie istnieje natomiast przesłanka znacznego upływu czasu, gdyż a na podstawie przedmiotowej decyzji P. nabyło prawa użytkowania wieczystego gruntu. Rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej organy nie wzięły również pod uwagę, że w obrocie prawnym istnieje prawomocna decyzja Kierownika Wydziału [...] Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] czerwca 1989 r., którą ustalono dla przedmiotowej nieruchomości prawo zarządu na rzecz [...]. Decyzja ta była podstawą do zastosowania trybu uwłaszczenia na podstawie art. 200 ust. 1 u.g.n. Minister błędnie nie rozważył również, czy w sprawie nie zaszyły przesłanki do zawieszenia postępowania, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., do czasu rozpoznania wniosku o przyznanie prawa własności czasowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanej przez Ministra w trybie nadzoru decyzji Wojewody z [...] listopada 1999 r. stanowił art. 200 u.g.n. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu w sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz.U. z 1991 r. Nr 79, poz. 464 ze zm.), z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank [...], które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, nie zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się następujące zasady: 1) nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych tych osób lub ich poprzedników prawnych, 2) nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności stwierdza w drodze decyzji wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub zarząd gminy - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy (...). Stosownie z kolei do art. 200 ust. 4 u.g.n. nabycie własności oraz prawa użytkowania wieczystego, o którym mowa w ust. 1 i 2, nie może naruszać praw osób trzecich.

W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy nierozpatrzony wniosek dekretowy stanowił negatywną przesłankę do uwłaszczenia przedsiębiorstwa państwowego [...] na podstawie art. 200 ust.1-4 u.g.n.

W tym miejscu wskazać należy, że mocą dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...], wszelkie grunty na obszarze [...] przeszły na własność gminy [...] (art. 1 dekretu), a następnie, na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz.U. Nr 14, poz. 130 ze zm.), na własność Skarbu Państwa. Dekret stwarzał jednak dotychczasowym właścicielom nieruchomości możliwość wystąpienia z wnioskiem o przyznanie na przejętym gruncie prawa zabudowy lub prawa wieczystej dzierżawy (prawa własności czasowej). Wspomniany wniosek należało złożyć w terminie 6 miesięcy od dnia objęcia gruntu w posiadanie przez Gminę (art. 7 ust. 1 dekretu). Gmina zaś obowiązana była taki wniosek uwzględnić, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z planem zabudowania (art. 7 ust. 2 dekretu).

Jak wynika z akt niniejszej sprawy część uwłaszczonego gruntu o pow. [...] ha wchodzącego w skład obecnej dz. nr [...] odpowiada części dawnej nieruchomości [...] oznaczonej "[...] Nr [...] Nr [...]". Pismem z [...] kwietnia 1948 r., które wpłynęło do Zarządu Miejskiego w [...] w dniu [...] maja 1948 r., właściciele nieruchomości wystąpili o przyznanie na ich rzecz prawa własności czasowej. W piśmie z [...] sierpnia 2016 r. Wydział [...] poinformował, co znajduje również odzwierciedlenie w aktach sprawy, że do chwili obecnej wniosek dekretowy nie został rozpoznany.

Z powyższego bezspornie wynika, czego nie kwestionuje również skarżąca, że w dacie podejmowania kwestionowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji uwłaszczeniowej, nie był rozpoznany wniosek dawnych współwłaścicieli nieruchomości o ustanowienie użytkowania wieczystego. W konsekwencji w odniesieniu do uwłaszczonej nieruchomości postępowanie o przyznanie prawa następcom prawnym byłych współwłaścicieli jest w toku. Dotychczasowi współwłaściciele, a w niniejszej sprawie ich następcy prawni, mieli w dacie 5 grudnia 1990 r., jak i w dacie wydania decyzji Wojewody z [...] listopada 1999 r., status prawny osoby trzeciej w rozumieniu art. 200 ust. 4 u.g.n., będącego podstawą wydania kwestionowanej decyzji uwłaszczeniowej. Złożenie bowiem wniosku dekretowego pociąga za sobą ten skutek, że były właściciel tej nieruchomości lub jego następca prawny staje się osobą trzecią w rozumieniu ww. przepisu i stroną postępowania uwłaszczeniowego, którego przedmiotem jest nieruchomość objęta stwierdzeniem nieważności. Uwłaszczenie praw tych osób nie może naruszyć. Konsekwencją nierozpoznania wniosku dekretowego jest zatem to, że były właściciel lub jego następca prawny mogli domagać się wzruszenia decyzji o uwłaszczeniu w trybie nadzorczym, na podstawie art.156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Bez wpływu na powyższe stanowisko są przywoływane w skardze dokumenty i promesy z lat 1947-1951 dotyczące przekazania przedmiotowego terenu w użytkowanie [...], jak również decyzja Kierownika Wydziału [...] Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] czerwca 1989 r., którą ustalono dla przedmiotowej nieruchomości prawo zarządu na rzecz [...]. Przed stwierdzeniem dotychczasowego prawa zarządu w toku powadzonego postępowania uwłaszczeniowego, Wojewoda powinien był bowiem zbadać i dokonać ustaleń, czy nie zostały zgłoszone roszczenia poprzednich właścicieli w stosunku do nieruchomości będących przedmiotem uwłaszczenia i czy uwłaszczenie nie narusza praw osób trzecich. Takich ustaleń w sprawie nie poczyniono.

Skoro zatem kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja uwłaszczeniowa naruszała prawa następców prawnych przedwojennych współwłaścicieli nieruchomości, to trafnie Minister ocenił, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 200 ust. 4 u.g.n. i zakwalifikował to naruszenie jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art.156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Prawidłowo również organ nadzoru ocenił, że w sprawie nie zachodzą nieodwracalne skutki prawne i nie ma zastosowania art. 156 § 2 K.p.a. Jak wynika z KW nr [...] działka nr dz. nr [...] jest własnością Skarbu Państwa w użytkowaniu [...] S.A., która to spółka powstała w wyniku komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego [...] na podstawie aktu z [...] grudnia 2000 r. Rep. [...]. Fakt przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" w jednoosobową spółkę akcyjną Skarbu Państwa nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego w rozumieniu art. 156 § 2 K.p.a. Już w uchwale z dnia [...] maja 1992 r. sygn. akt [...] ([...], nr [...], poz. [...]) Sąd Najwyższy wyjaśnił, a Sąd orzekający w pełni zgadza się z tym poglądem, że w wyniku przekształcenia nie dochodzi ani do zmiany właściciela przedsiębiorstwa, ani do zmiany właściciela kapitału. Jednoosobowa spółka Skarbu Państwa, powstała w wyniku przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego, jest natomiast państwową osobą prawną. W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, że fakt przekształcenia i komercjalizacji przedsiębiorstwa państwowego nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego w rozumieniu art. 156 § 2 kpa. Nie doszło bowiem do zmiany podmiotu prawa własności, a jedynie do przekształcenia tegoż podmiotu. Prawidłowo zatem organ nadzoru stwierdził rozpatrując niniejszą sprawę, że brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 156 § 2 kpa.

Odnosząc się z kolei do wywodów skargi dotyczących wykładni wyroku Trybunału Konstytucyjnego z [...] maja 2015 r. sygn. akt [...], wskazać należy, że w obecnym stanie prawnym dopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa nie jest uzależniona od okresu czasu, jaki upłynął od wydania decyzji objętej kontrolą w postępowaniu nadzorczym. W ww. wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 156 § 2 K.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego jest wyrokiem zakresowym, orzekającym o pominięciu prawodawczym, czyli takim, w którym Trybunał uznaje za stan niekonstytucyjny brak określonej treści normatywnej w przepisie. Nie oznacza to jednak derogacji tego przepisu, co wyraźnie podkreślił Trybunał w pkt 10.6 uzasadnienia tego wyroku. Wyroki o pominięciu prawodawczym Trybunał Konstytucyjny kieruje przede wszystkim do ustawodawcy. Trybunał, orzekając o sprzeczności art. 156 § 2 K.p.a. z art. 2 Konstytucji, nie wskazał, czy właściwym terminem w tym kontekście jest przewidziany w art. 156 § 2 K.p.a. dziesięcioletni termin - pozostawiając tę kwestię w sposób wyraźny do uznania ustawodawcy, który powinien dokonać nowelizacji art. 156 § 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a. w taki sposób, aby uwzględnić zarówno zasadę praworządności (art. 7 Konstytucji), jak i zasadę pewności prawa oraz zasadę zaufania obywatela do państwa (art. 2 Konstytucji).

Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyrokach z 1 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 2632/15 i z 16 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 2631/15 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) uznał, że odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznej nie narusza wynikających z art. 2 Konstytucji zasad bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa.

Za niezasadny uznać należało zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez Ministra art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że nierozpoznanie wniosku dekretowego lub też stwierdzenie nieważności orzeczenia o odmowie przyznania prawa własności czasowej do nieruchomości [...], pociąga za sobą ten skutek, że były właściciel tej nieruchomości lub jego następca prawny uzyskuje status osoby trzeciej w postępowaniu uwłaszczeniowym i staje się stroną tego postępowania. Wbrew stanowisku skarżącej, do uzyskania tego statusu nie jest konieczne rozpoznanie wniosku o własność czasową. Stan, w którym doszło do uwłaszczenia nieruchomości w sytuacji nierozpoznania wniosku o przyznanie do niej prawa własności czasowej uznać należy za rażąco naruszający prawo. W pierwszej kolejności bowiem prawo do rozpoznania żądania mają osoby, które jako pierwsze powołały się na swoje prawa do nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 2941/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podsumowując Sąd uznał, że z analizy akt sprawy wynika, że kontrolowane postępowanie nadzorcze zostało przeprowadzone wnikliwie, z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Minister dokładnie ustalił stan faktyczny i prawny w sprawie, a także właściwie zastosował zarówno przepisy procedury administracyjnej (w tym także powołane w skardze), jak i prawa materialnego. Wyjaśnione zostały wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Minister, w zgodzie z treścią art. 107 § 3 K.p.a., przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, które wyjaśnia tok rozumowania organu. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ prawidłowo wskazał również fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których ewentualnie innym dowodom odmówił wiarygodności lub mocy dowodowej.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym miało miejsce w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, bowiem rozpoznanie sprawy stało się konieczne z uwagi na datę wpływu skargi do sądu i dotychczasowy okres oczekiwania stron na zakończenie postępowania sądowego. Z uwagi jednak na wzrost wykrytych zakażeń w całym kraju, w tym na [...] oraz objęcia Polski tzw. czerwoną strefą, przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

-----------------------

1