I SA/Wa 500/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.) sędzia WSA Łukasz Trochym sędzia WSA Przemysław Żmich Protokolant referent Magdalena Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2023 r. sprawy ze skargi M. S. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 616/20 oddala skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem

z 28 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 616/20, oddalił skargę M. S. (dalej jako skarżąca/wnioskodawczyni) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w Warszawie z 27 stycznia 2020 r., nr KOA/4168/Sw/19, w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego.

Wyrok ten wydany został w następującym stanie sprawie.

Wójt Gminy [...] decyzją z [...] czerwca 2019 r. nr [...]:

- uznał świadczenie wychowawcze wypłacone skarżącej w okresie od 1 sierpnia 2017 r. do 30 września 2017 r. przyznane decyzją nr [...] z [...] czerwca 2016 r. w wysokości [...] zł za świadczenie nienależnie pobrane na pierwsze dziecko A. S.,

- uznał świadczenie wychowawcze wypłacone od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. w wysokości [...] zł przyznane decyzją nr [...]

z [...] listopada 2017 r. za świadczenie nienależnie pobrane na pierwsze dziecko A. S.,

- uznał świadczenie wychowawcze wypłacone w okresie od 1 kwietnia do 30 kwietnia 2019 r. przyznane decyzją nr [...] z [...] października 2018 r.

w wysokości 500 zł za świadczenie nienależnie pobrane na dziecko A. S.,

- zobowiązał skarżącą do zwrotu kwoty [...] zł + odsetki ustawowe w wysokości [...] zł.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w Warszawie decyzją z 30 września 2019 r., nr KOA/2359/Sw/19 uchyliło ww. decyzję Wójta Gminy [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi

I instancji.

Rozpatrując sprawę ponownie Wójt Gminy [...] decyzją z [...] listopada 2019 r., nr [...]:

- uznał świadczenie wychowawcze wypłacone skarżącej w okresie od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r., przyznane decyzją nr [...]

z [...] listopada 2017 r. w łącznej kwocie [...] zł - jako świadczenie nienależnie pobrane,

- zobowiązał do zwrotu świadczenia wychowawczego wypłaconego od 1 października 2017 r. do 30 września 2017 r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z należnymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie w wysokości [...] zł.

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 5 ust. 3, art. 2, art. 7 w związku

z art. 2, art. 18 ust. 6 i art. 25 i art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz. U. z 2018 r., poz. 2134), rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 lutego 2016r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenie wychowawcze (Dz. U. z 2016 r. poz. 214).

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że składając wniosek o świadczenie wychowawcze na okres świadczeniowy 2018/2019 wnioskodawczyni oświadczyła, iż syn [...] od czerwca 2017 r. podjął pracę na podstawie umowy zlecenia oraz, że w 2018 r. była ona zatrudniona na podstawie umowy o pracę.

W związku z powyższym organ wystąpił do pracodawcy wnioskodawczyni i syna, celem ustalenia daty zatrudnienia, faktu jego trwania oraz ustalenia wysokości wynagrodzenia za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu.

Z otrzymanego pisma wynika, że syn [...] od 1 czerwca 2017 r. do 31 grudnia 2019 r. był zatrudniony na podstawie umowy zlecenia, a wysokość wynagrodzenia za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu wynosiła [...] zł.

Natomiast wnioskodawczyni była zatrudniona na podstawie umowy o pracę od 12 lutego 2018 r. do 11 maja 2018 r., a wysokość wynagrodzenia za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu wynosiła [...] zł.

Organ wskazał, że 25 września 2017 r. wnioskodawczyni złożyła wniosek

o świadczenie wychowawcze na okres świadczeniowy 2017/2018.

Z zaświadczeń z Urzędu Skarbowego za 2016 r. oraz z zaświadczeń o wysokości składki zdrowotnej wynika, że dochód wnioskodawczyni po odliczeniu podatku, składki społecznej i zdrowotnej wynosi [...] zł, natomiast dochód męża po odliczeniu podatku, składki zdrowotnej, wynosi [...] zł, a syna [...] wynosi [...] zł.

W 2016 r. wnioskodawczyni otrzymała również stypendium socjalne w wysokości [...] zł. Wskazał również, że skarżąca utraciła dochód z tytułu stypendium z Powiatowego Urzędu Pracy i zgodnie z art. 7 ust 1 w związku z art. 2 pkt 19 lit. b ustawy, dochodu tego nie uwzględniono.

Natomiast jej mąż utracił dochód w 2016 r. z tytułu zatrudnienia, który to dochód, zgodnie z art 7 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 19 lit. c ustawy, nie został uwzględniony. Następnie od maja 2017 r. mąż wnioskodawczyni podjął nową pracę, gdzie wysokość wynagrodzenia za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu wynosiła [...] zł.

Organ uznał, że kwotę [...] zł stypendium należy podzielić na 12 miesięcy, co daje kwotę miesięczną w wysokości [...] zł powiększoną o dochód męża w wysokości [...] zł. Miesięczny dochód za 2016 r. - po uwzględnieniu dochodu uzyskanego przez męża wnioskodawczyni - wyniósł łącznie [...] zł, co w przeliczeniu na osobę daje kwotę [...] zł.

W związku z powyższym wydana została decyzja nr [...]

z [...] listopada 2017 r. przyznająca świadczenie wychowawcze na syna A. S.

Skarżąca - składając wniosek na okres świadczeniowy 2017/2018 - nie zgłosiła,

że syn podjął pracę.

W ocenie organu, do kwoty [...] zł należało doliczyć dochód uzyskany przez syna w wysokości [...] zł, co daje łączny dochód w wysokości [...] zł, zaś w przeliczeniu na osobę daje kwotę [...] zł i przekracza kryterium dochodowe [...] zł.

Następnie w okresie od marca do maja 2018 r. znów zwiększył się dochód rodziny - po uwzględnieniu dochodu uzyskanego z tytułu zatrudnienia w wysokości [...] zł (którego skarżąca również nie zgłosiła).

Organ wskazał, że w tej sytuacji pozostaje do zwrotu kwota w wysokości [...] zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła odwołanie, wnosząc o umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 27 stycznia 2020 r., nr KOA/4168/Sw/19, działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wskazania terminu zwrotu nienależnie pobranego świadczenia "do 30 listopada 2019 roku" i w tym zakresie orzekło: "w terminie 14 dni od daty uostatecznienia się niniejszej decyzji" - w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji wskazało, że ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci została z dniem 1 lipca 2019 r. zmieniona ustawą z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 924).

Organ przytoczył treść art. 25 w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą

i wyjaśnił, że z przepisu art. 25 ustawy wynika, iż osoba, która pobrała nienależne świadczenie wychowawcze, jest zobowiązana do jego zwrotu. Zaś kluczową rolę odgrywa zaistnienie okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczenia, albo wstrzymanie jego wypłaty.

Wskazał, że wykładni art. 25 ust. 2 pkt 1 ustawy nie można dokonywać w całkowitym oderwaniu od art. 20 ust. 1 ustawy, określającego obowiązek niezwłocznego powiadomienia organu wypłacającego świadczenie o wystąpieniu zmian mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego - w tym o uzyskaniu dochodu przez członka rodziny. W przypadku, gdy osoba pobierająca świadczenie nie poinformuje organu o zaistniałych zmianach, które mają wpływ na prawo do świadczeń, stosownie do treści przepisu art. 25 ust. 3 i 7 ustawy, pobrane świadczenie wychowawcze uznawane jest za nienależnie pobrane i podlegać winno zwrotowi wraz z odsetkami za opóźnienie.

Kolegium wskazało, że po wydaniu decyzji z 20 listopada 2017 r. przyznającej skarżącej świadczenie wychowawcze, miało miejsce uzyskanie dochodu. Fakt ten nie jest kwestionowany przez stronę.

W celu ustalenia, czy uzyskany dochód rodziny strony ma rzeczywiście wpływ na przyznane jej prawo do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko, dokonano ponownego przeliczenia dochodu rodziny skarżącej, nie uwzględniając w dochodach rodziny dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, dochodu osiągniętego w 2014 r. (roku bazowym) przez skarżącą i jej męża, gdyż dochody te zostały utracone.

Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy w przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego po roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, dochód ich ustala się na podstawie dochodu członka rodziny lub dochodu dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, powiększonego

o kwotę osiągniętego dochodu za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego.

Kolegium wskazało, że z zaświadczeń z Urzędu Skarbowego za rok bazowy 2017 r. i zaświadczeń o wysokości składki zdrowotnej wynika, że dochód wnioskodawczyni po odliczeniu podatku, składki społecznej i zdrowotnej wynosi [...] zł, natomiast dochód jej męża po odliczeniu podatku i składki zdrowotnej, wynosi [...] zł, a syna [...] wynosi 0,00 zł

W 2016 r. wnioskodawczyni otrzymała również stypendium socjalne w wysokości [...] zł. Skarżąca utraciła dochód z tytułu stypendium i zgodnie z art. 7 ust 1 w związku z art. 2 pkt 19 lit. b ustawy, dochód ten nie został uwzględniony. Również mąż wnioskodawczyni utracił dochód w 2016 r. z tytułu zatrudnienia, który to dochód, zgodnie z art 7 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 19 lit. c ustawy, również nie został uwzględniony.

Natomiast od maja 2017 r. mąż wnioskodawczyni podjął nową pracę,

z wynagrodzeniem za miesiąc następujący po miesiącu, w którym nastąpiło uzyskanie dochodu - [...] zł.

Kwotę [...] zł stypendium należy podzielić na 12 miesięcy, co daje kwotę miesięczną w wysokości [...] zł powiększoną o dochód męża w wysokości [...] zł.

Zatem miesięczny dochód za 2016 r., po uwzględnieniu dochodu uzyskanego przez męża wnioskodawczyni, wynosi łącznie [...] zł, co w przeliczeniu na osobę daję kwotę [...] zł.

Kolegium zauważyło, że skarżąca składając wniosek na okres świadczeniowy 2017/2018 nie zgłosiła faktu podjęcia pracy przez syna. Do kwoty [...] zł należy więc doliczyć dochód uzyskany syna w wysokości [...] zł, co daje łączny dochód

w wysokości [...] zł, co w przeliczeniu na osobę daje kwotę [...] zł i przekracza kryterium dochodowe w wysokości [...] zł.

Kolegium podkreśliło, że wnioskodawczyni została prawidłowo poinformowana - wraz ze złożonym wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na okres świadczeniowy 2016/2017 - o okolicznościach mających wpływ na prawo do świadczeń. Informacja w tym zakresie została umieszczona w treści końcowej wniosku, a zaznajomienie się z jej treścią strona potwierdziła własnoręcznym podpisem. Ponadto strona podpisała w części II wniosku oświadczenie, iż w przypadku wystąpienia zmian mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, w tym o uzyskaniu dochodu lub też innych zmian mających wpływ na prawo do wnioskowanego świadczenia, osoba ubiegająca się jest zobowiązana do niezwłocznego powiadomienia o tym organu wypłacającego świadczenia, a niepoinformowanie o powyższym może skutkować powstaniem nienależnie pobranego świadczenia.

Pouczenie, iż w przypadku wystąpienia zmian mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, takich jak uzyskanie dochodu, zostało także zawarte

w decyzji organu I instancji przyznającej skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego.

W ocenie Kolegium, powyższe okoliczności świadczą, że skarżąca zapoznała się z ustawowymi warunkami umożliwiającymi jej skorzystanie z wnioskowanego świadczenia, a także była pouczona o przesłankach, które powodują brak prawa do jego pobierania.

Następnie Kolegium wskazało - odnosząc się do wniosku skarżącej zawartego w odwołaniu - iż w myśl art. 25 ust. 10 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego, może umorzyć kwoty nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny.

Sformułowanie "organ może umorzyć kwoty nienależnie pobranego świadczenia", wskazuje na jednoznaczną wolę ustawodawcy pozostawienia rozstrzygnięcia tzw. uznaniu administracyjnemu. Organ I instancji może, ale nie musi uwzględnić ten wniosek strony, nawet jeżeli sytuacja majątkowa i rodzinna osoby zobowiązanej do zwrotu jest bardzo trudna. Postępowanie w tym zakresie (związane

z udzieleniem ulgi) jest postępowaniem prowadzonym odrębnie od postępowania

w sprawie nienależnie pobranych świadczeń.

Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca, zarzucając zaskarżonej decyzji błędne ustalenie dochodów syna [...] - podnosząc, że kwota [...] zł była jednorazowym świadczeniem ciągu 12 miesięcy, co nie miało wpływu na poprawę sytuacji bytowej jej rodziny. Wskazała, że pobierając świadczenie wychowawcze działała bez swojej winy. Natomiast dochody jej rodziny we wspólnym gospodarstwie domowym w ciągu roku nie przekraczały [...] zł. Zarobki miesięczne jej syna w ciągu roku kształtowały się na poziomie [...] zł.

Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez przyznanie jej pełnomocnika z urzędu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w sposób wyczerpujący w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie postanowieniem z 14 lipca 2021 r., sygn. akt I SPP/Wa 57/21:

w pkt 1) umorzył postępowanie w zakresie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych; w pkt 2) przyznał prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 616/20, oddalił skargę.

Żadna ze stron postępowania nie złożyła wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku – zatem wyrok ten stał się prawomocny od dnia 30 sierpnia 2022 r.

Następnie pismem z 6 marca 2023 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. prawomocnym wyrokiem z 28 lipca 2022 r. - wskazując, że 23 marca 2021 r. sprawa o sygn. akt I SA/Wa 616/20 została zdjęta z wokandy, a Sąd przyznał jej prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu - adw. M. N., który nie wykazał należytej staranności w zakresie bardzo ważnej dla niej sprawy.

Skarżąca podniosła, że mecenas nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, co pozbawiło ją możliwości odwołania się i dochodzenia swoich praw.

Wskazała, że nie ma świadomości oraz wiedzy z jakiego powodu Sąd oddalił jej skargę i wydał niekorzystny dla niej wyrok. W dniu 30 czerwca 2022 r. Sąd wysłał do mecenasa, informację o rozprawie, jednak nikt nie stawił się na rozprawie. Tymczasem liczyła ona, że adwokat z urzędu podejmie odpowiednie kroki na rzecz jej interesu prawnego.

W piśmie 20 maja 2023 r. pełnomocnik skarżącej z urzędu przedstawił swoje stanowisko w sprawie złożenia przez skarżącą skargi w przedmiocie skargi o wznowienie postępowania wraz z wnioskiem o zwolnienie go z funkcji pełnomocnika.

Wskazał, że nie przychyla się zupełnie do złożonej przez skarżącą skargi o wznowienie postępowania. W jego ocenie, w przedmiotowej sprawie nie ma zupełnie podstaw do wznowienia postępowania, a przynajmniej jemu nie są znane takie okoliczności faktyczne, które determinowałyby potrzebę wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wskazał również, że sam fakt nieakceptowania przez skarżącą rozstrzygnięcia

w sprawie jej skargi na decyzję organu, nie daje jeszcze podstaw do korzystania

z nadzwyczajnego środka zaskarżenia jakim jest skarga o wznowienie postępowania. Natomiast w stanie sprawy nie występuje żadna z przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 271, art. 272 i art. 273 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W jego ocenie rozstrzygnięcie w sprawie I SA/Wa 616/20 wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest prawidłowe, gdyż trudno znaleźć podstawy do kwestionowania stanowiska Sądu.

Pełnomocnik skarżącej – wobec tego, że podglądy na przedmiotową sprawę zarówno skarżącej, jak i jego, są całkowicie odmienne – wniósł o odwołanie go z funkcji pełnomocnika z urzędu wyznaczonego dla skarżącej i powołanie w to miejsce innego pełnomocnika. Zmianę pełnomocnika uzasadniał tym, że skarżąca podejmuje działania samodzielnie i bez konsultacji z nim, co oznacza, że nie ma ona zupełnie zaufania do niego jako jej pełnomocnika.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Wskazać należy, że skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o charakterze wyjątkowym, ponieważ zmierza do obalenia prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie. Z tej przyczyny jest oparta na wąsko określonych podstawach, które należy interpretować ściśle. Podstawy skargi o wznowienie postępowania wymienione zostały taksatywnie w przepisach art. 271 - 273 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. Tym samym niedopuszczalna jest dowolność w zastosowaniu tej instytucji, a także rozszerzająca interpretacja przesłanek wznowienia postępowania.

Rozpoznanie skargi o wznowienie postępowania można podzielić na dwa etapy.

Pierwszy z nich polega na ustaleniu czy w sprawie ziściła się przesłanka wznowieniowa, która otwiera możliwość ponownego zbadania sprawy. Drugi etap dotyczy stricte ponownego rozstrzygnięcia sporu, który był przedmiotem orzeczenia, zakwestionowanego w tym nadzwyczajnym trybie.

Zgodnie z art. 271 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:

1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;

2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.

W myśl art. 281 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim

o dopuszczalności wznowienia i jeżeli brak jest ustawowej podstawy wznowienia lub termin do wniesienia skargi nie został zachowany, odrzuca skargę o wznowienie. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy.

Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 616/20, jest niezasadna.

Istota sporu w sprawie niniejszej sprowadza się do odpowiedzi na pytanie,

czy zaniechanie pełnomocnika strony, który nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku i w konsekwencji nie złożył skargi kasacyjnej od wyroku

z 28 lipca 2022 r., ani też opinii o braku podstaw do jej wniesienia, oznacza, że strona nie była należycie reprezentowana w postępowaniu przed sądem administracyjnym,

co stanowiłoby przesłankę do wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego na podstawie powołanego wyżej przepisu. art. 271 pkt 2 p.p.s.a.

Na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej.

Zagadnienie to stanowiło przedmiot analizy w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1160/04, Sąd zajął stanowisko - powołując się na postanowienie Sądu Najwyższego z 9 czerwca 2000 r., sygn. akt I PRN 277/00 - że niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez jej pełnomocnika procesowego nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a Z powołanego orzeczenia Sądu Najwyższego wyraźnie wynika,

że w ocenie tego Sądu nienależyta reprezentacja jako podstawa wznowienia postępowania nie dotyczy sposobu, w jaki strona jest zastępowana przez pełnomocnika procesowego. Czym innym bowiem jest brak należytego umocowania pełnomocnika,

a czym innym niewłaściwe reprezentowanie przez niego interesów strony.

W wyroku z 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II FSK 1266/07 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że nawet, jeżeli pełnomocnik nie podejmował czynności procesowych zgodnie z zakomunikowaną mu wolą strony, to taka okoliczność nie stanowi podstawy wznowienia postępowania z uwagi na nienależyte reprezentowanie strony.

Zaś w postanowieniu z 15 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 155/12, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez jej pełnomocnika procesowego nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony

w postępowaniu sądowym w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a.

Natomiast w wyroku z 5 stycznia 2022 r., sygn. akt I GSK 1928/18, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że choćby ustanowiony w sprawie pełnomocnik wykonywał swoje obowiązki w sposób prowadzący do negatywnych skutków dla swojego mocodawcy, nie istnieją podstawy do wznowienia postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a.

Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że podniesione przez skarżącą zarzuty skargi nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 616/20 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w Warszawie z 27 stycznia 2020 r., nr KOA/4168/Sw/19, w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego.

Wynika to z tego, że niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika procesowego nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji w rozumieniu art. 271 pkt 2 p.p.s.a. i nie może stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Poprzez brak należytej reprezentacji, o której mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć sytuację, w której strona w ogóle pozbawiona zostałaby właściwej reprezentacji przed sądem administracyjnym.

Omawiana przyczyna wznowienia nie dotyczy natomiast sposobu występowania

w charakterze pełnomocnika procesowego.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 w zw. z art. 271

pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.