I SA/Wa 37/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Skiba, sędzia WSA Magdalena Durzyńska, asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lipca 2023 r. sprawy ze skargi I. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 10 listopada 2022 r. nr KO-1058/4103/536/22 w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.

I. B. (dalej, jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 10 listopada 2022 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia 19 września 2022r. Nr DŚR.4014.000936.2022 Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta P., odmówił przyznania I. B. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności ojcem A. N., na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 615 ze zm., dalej, jako: u.ś.r.). W uzasadnieniu decyzji powołano się na przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, w tym art. 17 ust. 1b i art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. Według organu I instancji, art. 17 ust. 1b u.ś.r. uzależnia prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od wieku powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, nad którą strona ubiega się o świadczenie. Warunek tem w tej sprawie nie jest spełniony, gdyż zgodnie z treścią orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia 9 maja 2020 r. zmienionego wyrokiem Sądu Rejonowego w P. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 czerwca 2022 r. sygn. akt [...] o zmianie zaskarżonego orzeczenia i zaliczeniu A. N. do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe nie da się ustalić daty powstania niepełnosprawności. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ I instancji ustalił, że osoba wymagająca opieki (ojciec skarżącej) pozostaje w związku małżeńskim z Z. N. nielegitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, co stanowi kolejną negatywną przesłankę do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Od tej decyzji skarżąca odwołała się.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 17 ust. 1, ust. 1b i ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. i podniósł, że z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca w dniu 26 sierpnia 2022 r. złożyła do organu I instancji wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad ojcem A. N. ur. [...] marca 1952 r. Osoba wymagająca opieki - ojciec skarżącej zgodnie z treścią orzeczenia Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności z dnia 9 maja 2020 r. o ustaleniu umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zmienionego wyrokiem Sądu Rejonowego w P. IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2022 r. sygn. akt [...] o zmianie zaskarżonego orzeczenia i zaliczeniu A. N. do znacznego stopnia niepełnosprawności na stałe - nie da się ustalić daty powstania jego niepełnosprawności. W toku postępowania ustalono, że skarżąca sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym ojcem, nie pozostaje w zatrudnieniu i nie wykonuje innej pracy zarobkowej. Jest zarejestrowana w miejskim urzędzie pracy jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku na okres 12 miesięcy.

Kolegium wskazało, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014r., sygn. akt K 38/13 - w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności - został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał wskazał, iż zróżnicowanie sytuacji prawnej osób opiekujących się dorosłymi członkami rodziny i ubiegających się z tego tytułu o świadczenie pielęgnacyjnego w zależności od tego kiedy powstała niepełnosprawność, jest niezgodne z Konstytucją RP. Z tych przyczyn art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie może być stosowany w dotychczasowym brzmieniu po wejściu w życie omawianego orzeczenia. Wyrok ten został opublikowany w Dzienniku Ustaw z dnia 23 października 2014 r. pod poz. 1443, zatem wszedł w życie w tym właśnie dniu. Wobec tego uznać należało, że wydanie w sprawie orzeczeń w oparciu o art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją RP tego przepisu w określonym w nim zakresie, nie znajduje uzasadnienia.

Niemniej jednak, w ocenie Kolegium, zebrany w sprawie materiał dowodowy dowodzi, że organ I instancji wydał słuszną decyzję orzekającą o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje bowiem z uwagi na pozostawanie osoby wymagającej opieki w związku małżeńskim (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.). Bezspornym w sprawie jest, iż osoba wymagająca opieki - A. N. pozostaje w związku małżeńskim i w pierwszej kolejności obowiązek alimentacyjny wobec niego ma żona Z. N. . Skarżąca podała, że Z. N. nie ma żadnej możliwości sprawowania opieki nad mężem i chociaż nie dysponuje orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, to jej choroba, wiek i stan ogólny nie pozwalają na podejmowanie osobistych czynności opiekuńczych, szczególnie osoby tak wymagającej jak A. N. . Poza tym Z. N. nie ma dochodów ani możliwości organizacyjnych aby w sposób pośredni prowadzić opiekę nad mężem ponieważ jej dochody z emerytury wynoszą 1.600 zł miesięcznie i z trudem pozwalają na własne utrzymanie. Z kolei depresja, na którą cierpi jej mama nie pozwala jej na wzięcie odpowiedzialności lub przedsięwzięcie innych działań w celu zorganizowania opieki nad ojcem. Kolegium podało, że zapoznało się ze złożonymi przez skarżącą dokumentami w postaci zaświadczenia lekarskiego o stanie zdrowia mamy Z. N. , w tym: lekarza o stanie psychicznym i lekarza chorób wewnętrznych o pogorszeniu stanu zdrowia i niemożności sprawowania opieki nad mężem.

W ocenie Kolegium poza sporem pozostaje fakt, że Z. N. nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Posiada bowiem orzeczenie wydane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w P. [...] z dnia [...] maja 2022 r. zaliczające ją do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Jedynym zaś wyjątkiem określonym przez ustawodawcę, pozwalającym na przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego innej uprawnionej osobie (córce), pomimo że osoba, która wymaga opieki pozostaje w związku małżeńskim jest legitymowanie się przez współmałżonka orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a nie zaświadczeniami lekarskimi o niezdolności do sprawowania opieki.

Z tym rozstrzygnięciem skarżąca nie zgodziła się i wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji i rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy poprzez błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych polegającą na jego nieprawidłowej wykładni, przy zastosowaniu wyłącznie językowej wykładni tego przepisu, z pominięciem wyników wykładni celowościowej i systemowej, która nakazuje przyznanie świadczenia mimo pozostawania podopiecznego w związku małżeńskim z osobą, która faktycznie nie jest w stanie sprawować lub finansować opieki nad członkiem rodziny;

2. zaniechania przeprowadzenia przez organ rzetelnego postępowania wyjaśniającego odpowiadającego wymogom art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i 80 K.p.a., bez ustalenia wpływu na prawo do świadczenia pielęgnacyjnego rzeczywistego braku zdolności małżonki A. N. - Z. N. w zakresie świadczenia opieki na rzecz męża oraz braku możliwości sfinansowania i zorganizowania takiej opieki.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia wyłącznie wykładni językowej narusza normy konstytucyjne, zawarte w art. 2 i art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP - stanowiące kolejno zasadę praworządności i zasadę równości wobec prawa. Celem świadczenia pielęgnacyjnego jest zrekompensowanie utraty dochodów osobie, która rezygnuje z zatrudnienie z powodu sprawowania opieki, w sytuacji braku możliwości uzyskania opieki od innych osób lub instytucji przez osobę tej opieki wymagającą. Skarżąca podniosła, że jej matka, będąca żoną ojca - Z. N. , nie ma żadnej możliwości sprawowania opieki nad mężem, chociaż nie dysponuje orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności to jej choroba, wiek i stan ogólny nie pozwalają na podejmowanie osobistych czynności opiekuńczych, szczególnie osoby tak wymagającej jak A. N. . Poza tym Z. N. nie ma dochodów ani możliwości organizacyjnych aby w sposób pośredni prowadzić opiekę nad mężem ponieważ jej dochody z emerytury wynoszą 1.600 zł miesięcznie i z trudem pozwalają na własne utrzymanie. Z kolei depresja, na którą cierpi mama nie pozwala jej na wzięcie odpowiedzialności lub przedsięwzięcie innych działań w celu zorganizowania opieki nad ojcem. Okoliczności te zostały wykazane w toku postępowania administracyjnego i słusznie ustalone przez Kolegium, jednak z powodu zastosowanego rodzaju wykładni pominięte w sprawie.

Wyłącznie powyższe okoliczności faktyczne były przyczyną rezygnacji skarżącej z zatrudnienia i przejęcia opieki nad obojgiem rodziców, w szczególności nad ojcem. W tym celu skarżąca zmieniła miejsce pobytu i zamieszkała na stałe z rodzicami. Odmowa przyznania skarżącej świadczenia, w tych okolicznościach, jest niesprawiedliwa. Jako córka A. N. jest prawnie zobowiązana do opieki nad nim z uwagi na brak możliwości uzyskanie przez niego tej opieki od mamy. Wynika to z przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego dotyczących alimentacji. Tymczasem organ odmawia świadczenia z uwagi na możliwość uzyskania opieki od mamy, która nie jest uznana za niepełnosprawną w znacznym stopniu, ale która rzeczywiście tej opieki świadczyć nie może.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę materialną zaskarżonej decyzji Kolegium stanowił art. 17 ust. 1 u.ś.r., zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy, ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Z kolei zgodnie z art. 17 ust. 1b u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:

1. nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub

2. w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do stanowiska organu I instancji wyrażonego w jego decyzji. Otóż regulacja art. 17 ust. 1b u.ś.r. stanowiła przedmiot oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13 (Dz.U. z 2014 r. poz. 1443), orzekł, że wskazany przepis w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Skutkiem tego wyroku jest ustalenie, że w odniesieniu do grupy opiekunów osób, których niepełnosprawność wymagająca opieki powstała później, czyli po ukończeniu 18 roku życia, przedmiotowa przesłanka nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego utraciła cechę konstytucyjności. W konsekwencji przysługiwanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego tej grupie osób należy rozpatrywać bez tej przesłanki. Wymieniony wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie doprowadził wprawdzie do wyeliminowania niekonstytucyjnej normy z porządku prawnego, jednak jego treść wiąże - w myśl art. 190 ust. 1 Konstytucji RP - i stanowi dla organów administracji oraz sądów administracyjnych istotną wskazówkę interpretacyjną. W konsekwencji organy administracji rozstrzygające o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego mają obowiązek procedować w oparciu o przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych z wyłączeniem tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która z dniem wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, tj. w dniu 23 października 2014 r., została ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. W związku z tym, wynikająca z art. 17 ust. 1b u.ś.r. przesłanka w postaci daty powstania niepełnosprawności ojca skarżącej nie może być podstawą odmowy wnioskowanego świadczenia.

Za w pełni prawidłowe uznać zatem należy stanowisko Kolegium wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w zakresie błędnego nieuwzględnienia przez organ I instancji skutków ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Sąd także za słuszny uznał pogląd organu, że niniejszej sprawie zachodzi negatywna przesłanka z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.

Zgodnie z powołanym przepisem, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje gdy osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W tej sprawie, o świadczenie pielęgnacyjne ubiega się skarżąca będąca córką osoby niepełnosprawnej, natomiast osoba niepełnosprawna pozostaje w związku małżeńskim, a żona A. N. nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Sąd rozpoznający sprawę niniejszą nie może pominąć, stanowiska jakie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 Sędziów z dnia 14 listopada 2022 r., sygn. akt I OPS 2/22. Trzeba bowiem podkreślić, że z treści art. 269 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych (por. wyrok NSA: z 29 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 739/09, z 18 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 994/09). Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne winny je respektować. Zatem ogólna moc wiążąca uchwał powoduje, że z chwilą ich podjęcia wiążą one sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których stosowany będzie interpretowany przepis. (por. wyrok NSA z 7 października 2021 r., II FSK 3234/18).

Zgodnie powołaną uchwałą: 1. "Warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (...) osobom wskazanym w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, jest legitymowanie się przez rodziców osoby wymagającej opieki, osoby spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 1a u.ś.r.); 2. Warunkiem przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., z tytułu sprawowania opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim osobie wskazanej w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., innej niż współmałżonek, jest legitymowanie się przez współmałżonka osoby wymagającej opieki orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r.).".

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu przywołanej uchwały, punktem wyjścia wszelkich działań interpretacyjnych jest wykładnia językowa, która powinna rozpoczynać proces wykładni zmierzającej do odkodowania z przepisów normy prawnej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z punktu widzenia języka, kryterium legitymowania się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jakim ustawodawca posłużył się w art. 17 ust. 1a oraz w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. nie jest wyrażeniem nieostrym, czy wieloznacznym. W uzasadnieniu uchwały wskazano następnie, że rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy rozwiązanie ustalone w oparciu o brzmienie nadane ustawie przez prawodawcę jest względem standardów konstytucyjnych przeciwskuteczne, rażąco i w sposób oczywisty je naruszające. Podkreślono, że rozbieżność w orzecznictwie i wątpliwości interpretacyjne nie dotyczą rozumienia tekstu prawnego, spowodowanego jego niejednoznacznością, ale kwestii odstąpienia od jednoznacznego brzmienia przepisów i stosowania ich z pominięciem warunków wprost w nim wyrażonych, czyli z pominięciem fragmentu przepisu, który musiałby zostać uznany nie tyle ze zbędny, co za niedopuszczalny, rażąco naruszający Konstytucję RP, prowadzący do sprzeczności z chronionymi przez nią wartościami.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wprowadzenie przez ustawodawcę określonej kolejności dla członków rodziny do ubiegania się przez nich o przyznanie świadczenia socjalnego nie oznacza, że państwo nie wywiązuje się z obowiązku ochrony rodziny i nie uwzględnia jej dobra, jak też nie udziela wsparcia rodzinom znajdującym się w trudnym położeniu ze względu na niepełnosprawność. To właśnie sytuacja rodziny jako całości, związana ze stanem zdrowia poszczególnych jej członków, uzasadnia udzielanie pomocy. Limitowanie dostępu do świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o kryterium zobiektywizowane nie może również zostać uznane za rażące naruszenie zasad równości i sprawiedliwości społecznej. Kryterium to zapewnia dostęp do świadczenia wszystkim osobom będącym w takiej samej sytuacji faktycznej, nie ma ono także charakteru dyskryminującego i nie jest niemożliwe do spełnienia, udzielanie świadczenia nie jest oparte w konsekwencji o uznanie organu. Wskazano, że regulując kryteria przyznawania świadczenia pieniężnego ze środków publicznych w trybie administracyjnym ustawodawca był uprawniony do takiego skonstruowania przesłanek, które zapewniają ich konkretność i ograniczają sferę uznaniowości organu, co sprzyja zachowaniu równości i transparentności w udzielaniu świadczeń ze środków publicznych. Stopień orzeczonej niepełnosprawności osoby uprawnionej do świadczenia w pierwszej kolejności, jako kryterium "przesunięcia" uprawnienia do świadczenia na osoby uprawnione w kolejności dalszej, stanowi kryterium zobiektywizowane, a jednocześnie w sposób rzeczowy związane z możliwością sprawowania osobistej opieki nad osobą tego wymagającą. Taka regulacja nie jest też, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sprzeczna z wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasadą równości wobec prawa, jak też z wyrażoną w jej art. 2 zasadą sprawiedliwości społecznej. Sprawiedliwość społeczna oznacza nakaz równego traktowania podmiotów należących do takiej samej kategorii istotnej. Wyróżnienie tej kategorii nastąpiło za pomocą kryterium sformalizowanego związanego z orzeczeniem o niepełnosprawności, które pozostaje w rzeczowym związku z celami świadczenia pielęgnacyjnego, nie jest zatem kryterium przyjętym arbitralnie. Zastosowanie takiego zobiektywizowanego kryterium, a nie zależnego od ocen stanu faktycznego dokonywanych każdorazowo przez organ, nie narusza, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w oczywisty sposób wartości wiązanych z państwem prawnym, takich jak pewność prawa i przewidywalność rozstrzygnięć władzy publicznej w stosunku do obywatela.

Skoro w rozpoznawanej sprawie ustalono, że ojciec skarżącej pozostaje w związku małżeńskim, a jego żona Z. N. nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, to nie jest możliwe uzyskanie przez córkę osoby niepełnosprawnej, wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego.

Mając na względzie powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty zaprezentowane w skardze nawiązujące do odmiennej, a funkcjonującej dotychczas w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładni art. 17 u.ś.r. jest w tej sytuacji bezskuteczne.

Skoro zatem w sprawie wykazano negatywną przesłankę z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. to bezprzedmiotowe jest też szczegółowe odnoszenie się do kwestii tzw. związku przyczynowego między sprawowana opieką nad osobą niepełnosprawną a rezygnacją lub niepodejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd nie dopatrzył się żadnego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Mają powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 P.p.s.a.