I SA/Wa 2825/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka - Płaczkowska Sędziowie WSA Bożena Marciniak (spr.) WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę

Decyzją z [...] października 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu odwołania B. L., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lipca 2020 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła B. L., reprezentowana przez adwokata.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] lipca 2020 r. Prezydent [...] orzekł w pkt 1 o ustaleniu od B. L. wysokości odpłatności za jej pobyt w Domu Pomocy Społecznej przy ul. [...] w [...] w wysokości [...] zł, zaś w pkt 2 nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. L..

Decyzją z [...] października 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lipca 2020 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ przywołał treść art. 61 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Kolegium wskazało, że ustawa o pomocy społecznej przewiduje, że pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej związany jest z wydaniem co najmniej trzech decyzji administracyjnych, tj. decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej, decyzji o umieszczeniu w domu pomocy społecznej oraz decyzji ustalającej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej.

Z akt sprawy wynika, że dwie pierwsze decyzje zostały wydane w dniu [...] czerwca 2020 r. i tym decyzjom także został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ podkreślił, że jakkolwiek wskazane decyzje nie są przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu odwoławczym, to jednak podstawą umieszczenia B. L. w domu pomocy społecznej z rygorem natychmiastowej wykonalności było postanowienie Sądu Rejonowego dla [...] z [...] czerwca 2020 r., sygn. [...] RNs [...], o umieszczeniu B. L. w domu pomocy społecznej w trybie natychmiastowym. Wskazane postanowienie Sądu zostało wydane na podstawie danych zebranych przez OPS, w tym zaświadczeń lekarskich. Organ wskazał, że sam zaś art. 61 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, jako jedyne kryterium ustalenia wysokości opłaty, wskazuje wysokość dochodów osoby zobowiązanej. Przepis ten nie nakazuje odnoszenia opłaty do wydatków ponoszonych przez zobowiązanego. Taka sytuacja (ponoszenie znaczących i uzasadnionych wydatków) może jedynie stanowić podstawę do całkowitego lub częściowego zwolnienia zobowiązanego z obowiązku ponoszenia opłat, co jednak czyni się w odrębnym postępowaniu, prowadzonym na podstawie art. 104 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, a wszczętym na wniosek osoby zobowiązanej. Na poparcie powyższego organ przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych.

Ponadto, odnosząc się do zarzutu dotyczącego nadania decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności Kolegium wskazało, że wiązało się to z tym, że poprzednie decyzje w sprawie także miały taki rygor. Zdaniem organu, tryb wydania postanowienia Sądu Rejonowego o umieszczeniu B. L. w domu pomocy społecznej w trybie natychmiastowym jest bez znaczenia, istotne było bowiem to, że orzeczenie było natychmiast wykonalne. Organ dodał, że w przypadku wydania definitywnego orzeczenia o odmiennej treści uprzednio wydane decyzje zostaną zmienione.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożyła B. L., reprezentowana przez adwokata, zaskarżając tę decyzję w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła nieważność na podstawie art. 156 § 2 pkt 1 k.p.a w zakresie w jakim organy obu instancji wydały decyzję w stosunku do materii zastrzeżonej dla sądu cywilnego, czyli w zakresie w jakim organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o nałożeniu na skarżącą obowiązku ponoszenia opłat za jej pobyt w DPS, w którym skarżąca została umieszczona na podstawie wydanego na wniosek Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich z [...] czerwca 2020 r. o zabezpieczeniu roszczenia niepieniężnego, na podstawie art. 755 § 1 pkt 1 k.p.c, podczas gdy zgodnie z art. 745 § 1 k.p.c. o kosztach postępowania zabezpieczającego rozstrzyga sąd cywilny w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie, a w związku z tym określenie kosztów pobytu "tymczasowego" powinno być określone w postanowieniu sądu powszechnego, a nie powinno się odbywać na drodze decyzji administracyjnej dopóki nie zostanie wydane prawomocne postanowienie o umieszczeniu skarżącej w DPS, tym bardziej, że powyższy Sąd w dniu [...] listopada 2020 r. wydał postanowienie (sygn. [...] RNs [...]) o zmianie wcześniejszego postanowienia na podstawie 577 k.p.c. i uchyleniu środka w postaci umieszczenia skarżącej w domu pomocy społecznej. Skarżąca podniosła, że powyższe wady dotyczą również decyzji organu pierwszej instancji.

Mając powyższe na uwadze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania w sprawie.

Ponadto, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z [...] czerwca 2020 r. w sprawie o sygn. [...] RNs [...] o zabezpieczeniu roszczenia w postaci umieszczenia skarżącej w DPS oraz postanowienia Sądu Rejonowego dla [...] z [...] listopada 2020 r. w sprawie o sygn. [...] RNs [...] o zmianie zabezpieczenia i uchyleniu obowiązku umieszczenia skarżącej w DPS - na okoliczność istnienia zawisłej sprawy cywilnoprawnej dotyczącej umieszczenia skarżącej w DPS, etapu tego postępowania i nieprzebywaniu skarżącej w DPS obecnie.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej przywołał treść art. 41 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego i podniósł, że wszystkie kwestie związane z umieszczeniem skarżącej w DPS, w tym koszty tego umieszczenia obejmujące również koszty pobytu, są regulowane przez przepisy k.p.c. i ustawy o ochronie zdrowia psychicznego. Orzeczenie sądu cywilnego pochłania co do zasady kompetencje organu administracji do skierowania osoby do DPS i wydania decyzji ustalającej odpłatność (o ile zasady odpłatności wynikają z tego orzeczenia) na podstawie art. 59 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej (por. postanowienie NSA z 30 października 2007 r., I OW 78/07).

Skarżąca wskazała, że Sąd tymczasowo postanowił o umieszczeniu B. L. w DPS jako element zabezpieczenia roszczenia niepieniężnego na podstawie art. 755 § 1 pkt 1 k.p.c. (żaden inny przepis nie daje takiej możliwości prawnej). Oznacza to, że w konsekwencji również koszt tego zabezpieczenia obejmujący pobyt w DPS będzie objęty rozstrzygnięciem Sądu w postanowieniu kończącym postępowanie cywilne, zgodnie z dyspozycją art. 745 § 1 k.p.c. Rozstrzyganie więc na tym etapie przez organ administracji o przerzuceniu kosztów pobytu w DPS na skarżącą jest przedwczesne, skoro kwestia ta w tak ukształtowanym postępowaniu nie mieści się w zakresie sprawy administracyjnej, w wyniku pochłonięcia jej przez sprawę cywilnoprawną.

Ponadto, zdaniem skarżącej, odróżnić trzeba obecny etap incydentalny od sytuacji, w której zapadłoby już orzeczenie o umieszczeniu osoby w DPS, na poparcie czego przywołano orzecznictwo sądów administracyjnych.

Skarżąca podniosła również, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem właściwości, ponieważ na obecnym etapie trwającego postępowania cywilnego kwestia kosztów pobytu skarżącej w DPS podlega orzecznictwu sądów powszechnych, co narusza art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.

Ponadto, wydając zaskarżoną decyzję organ pierwszej instancji nadał jej rygor natychmiastowej wykonalności wskazując jako przesłankę jego zastosowania interes społeczny. Według organu interes ten przejawia się w konieczności finasowania świadczeń z pomocy społecznej przez [...] dla innych beneficjentów pomocy. Organ jednocześnie wskazał na ograniczone zasoby finansowe [...]. Stwierdził, że w interesie społecznym jest to, aby świadczenia z pomocy społecznej udzielane były w odpowiedniej chwili oraz to, aby osoby korzystające ze świadczeń oraz osoby zobowiązane ponosiły koszty udzielonej pomocy zgodnie z sytuacją dochodową oraz ze swoimi możliwościami. W ocenie skarżącej, powyższe oznacza, że na etapie postępowania incydentalnego w postępowaniu przed sądem cywilnym Miasto [...] dysponujące budżetem w wysokości [...] mld zł zamierza poprzez kontrolowane jednostki nadać rygor natychmiastowej wykonalności decyzji o potrąceniu 70 % emerytury skarżącej na poczet kosztów jej pobytu w DPS, ponieważ nie może ono zaczekać do zakończenia ewentualnego postępowania odwoławczego od decyzji dotyczącej odpłatności za pobyt w DPS. Zdaniem skarżącej, opisana przesłanka nie mieści się w katalogu przesłanek określonych w art. 108 § 1 k.p.a. Ze względu na dysproporcję interesu skarżącej i Miasta, a przede wszystkim dysproporcję wysokości emerytury skarżącej do potrzeb Miasta, nie można uznać, że przyczyna ta mieści się w przesłance ważnego interesu strony wskazanej w tym przepisie. Brak również innego przepisu o charakterze szczególnym, który określałby taką podstawę. Na poparcie powyższego skarżąca przywołała poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Pismem z [...] stycznia 2021 r. skarżąca uzupełniła podniesione w skardze zarzuty przedstawiając dodatkową argumentację na ich poparcie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W niniejszej sprawie kontroli Sądu podlega decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lipca 2020 r. w przedmiocie ustalenia od B. L. miesięcznej opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej przy ul. [...] w [...] w wysokości [...] zł.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1507, ze zm., dalej jako "ustawa" lub "ustawa z 12 marca 2004 r.") oraz art. 108 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, ze zm., dalej jako "k.p.a.").

W myśl art. 59 ust. 1 ustawy, decyzję o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzję ustalającą opłatę mieszkańca domu za jego pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwej dla tej osoby w dniu jej kierowania do domu pomocy społecznej. Z kolei art. 60 ustawy stanowi, że pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca, z zastrzeżeniem ust. 3. W art. 60 ust. 1 ustawy wprowadzono zaś generalną zasadę, zgodnie z którą pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca. Osoby zobowiązane do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej określa art. 61 ust. 1 ustawy. Są to w kolejności: 1) mieszkaniec domu, 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi, 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność.

W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że w dniu [...] czerwca 2020 r. wobec skarżącej wydano decyzję nr [...] o skierowaniu do domu pomocy społecznej dla osób przewlekle somatycznie chorych oraz decyzję nr [...] o umieszczeniu w Domu Pomocy Społecznej przy ul. [...] w [...] nadając tym decyzjom rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniach powyższych decyzji powołano się na postanowienie Sądu Rejonowego (sygn. akt [...] RNs [...]) dla [...] w [...] [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich o umieszczeniu skarżącej w domu pomocy społecznej bez zgody. Nie budzi również sporu, że skarżąca przebywała w Domu Pomocy Społecznej przy ul. [...] w okresie od [...] czerwca 2020 r. do [...] listopada 2020 r., tj. do dnia rezygnacji z pobytu w placówce. Spór w niniejszej sprawie dotyczy zaś tego czy ustalając wysokość miesięcznej opłaty za pobyt skarżącej w domu pomocy społecznej organ administracji orzekł z naruszeniem przepisów o właściwości. Zdaniem skarżącej, na obecnym etapie trwającego postępowania cywilnego kwestia kosztów jej pobytu w domu pomocy społecznej podlega bowiem orzecznictwu sądów powszechnych, co wynika z przepisów kodeksu postępowania cywilnego dotyczących rozstrzygania o kosztach postępowania zabezpieczającego.

W celu rozstrzygnięcia powyższego zagadnienia przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczną organizują organy administracji rządowej i samorządowej, współpracując w tym zakresie, na zasadzie partnerstwa, z organizacjami społecznymi i pozarządowymi, Kościołem Katolickim, innymi kościołami, związkami wyznaniowymi oraz osobami fizycznymi i prawnymi.

Realizacja zadań z zakresu pomocy społecznej jest obowiązkiem administracji publicznej. Obowiązek ten został wyraźnie wyartykułowany w art. 16 ust. 1 i 2 ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem, obowiązek zapewnienia realizacji zadań pomocy społecznej spoczywa na jednostkach samorządu terytorialnego oraz na organach administracji rządowej w zakresie ustalonym ustawą; gmina i powiat, obowiązane, zgodnie z przepisami ustawy do wykonywania zadań pomocy społecznej, nie mogą odmówić pomocy osobie potrzebującej, mimo istniejącego obowiązku osób fizycznych lub osób prawnych do zaspokajania jej niezbędnych potrzeb życiowych.

Ustawa z 12 marca 2004 r. przewiduje również, że zadania z zakresu pomocy społecznej realizowane są, między innymi, poprzez domy pomocy społecznej. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 2 pkt 3 ustawy, do zadań własnych gminy należy prowadzenie i zapewnienie miejsc w domach pomocy społecznej i ośrodkach wsparcia o zasięgu gminnym oraz kierowanie do nich osób wymagających opieki.

Pobyt w domu pomocy społecznej przysługuje osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych (art. 54 ust. 1 ustawy).

W uzasadnieniu wyroku z 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 204/10, Lex nr 643299, Naczelny Sąd Administracyjny trafnie wskazał, że stosunek prawny polegający na udzieleniu świadczenia z pomocy społecznej, w tym także polegającego na skierowaniu do domu pomocy społecznej, ma charakter publicznoprawny (administracyjny). Skierowanie do domu pomocy społecznej następuje w drodze decyzji administracyjnej. Również w drodze decyzji administracyjnej właściwy organ ustala opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej osoby do takiej placówki skierowanej (art. 59 ust. 1). Decyzja o ustaleniu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej indywidualizuje więc przewidziany w art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 i 2 obowiązek ponoszenia opłat za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej przez wymienione w tych przepisach osoby (podmioty). Adresatami decyzji ustalającej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej mogą być: osoba skierowana do domu pomocy społecznej, a także (a niekiedy wyłącznie) osoba (bądź osoby) z kręgu podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3, tj. małżonek, zstępni przed wstępnymi oraz gmina. Zatem, to w decyzji, o której mowa w art. 59 ust. 1 ustawy z 12 marca 2004 r., doznają konkretyzacji powołane przepisy ustawy poprzez: określenie kwoty opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej, wskazanie osoby (osób) zobowiązanych do jej ponoszenia z kręgu podmiotów wymienionych w ww. przepisach, ustalenie przypadających na nich kwot opłaty oraz ew. zwolnienie, stosownie do art. 64, w całości lub w części z ustalonej opłaty.

Z kolei w uchwale z 11 czerwca 2018 r., sygn. akt I OPS 7/17, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że wynikający z mocy ustawy obowiązek ponoszenia opłaty za osobę przebywającą w domu pomocy społecznej, ciążący z mocy prawa na określonych podmiotach, wymaga swego skonkretyzowania i zindywidualizowania zarówno co do wysokości, jak i osoby nim obciążonej. Formą indywidualizującą ten obowiązek, oprócz umowy, może być decyzja, o której mowa w art. 59 ust. 1 ustawy.

Z powyższego wynika zatem, że czynności w zakresie organizowania i świadczenia usług opiekuńczych z udziałem gminnych domów pomocy społecznej (pobytu w tych placówkach), ustawodawca poddał, zobowiązując do tego gminy, reżimowi publicznoprawnemu (administracyjno-urzędowemu). Przyznawanie świadczeń z zakresu pomocy społecznej odbywa się bowiem poprzez wydanie decyzji, poprzedzonej procedurą administracyjną (art. 106 ust. 1 ustawy).

Powyższemu nie przeczy podniesiona w skardze argumentacja o prejudycjalnym charakterze orzeczenia sądu opiekuńczego wydawanego na podstawie art. 39 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego i działaniu organu. Analiza regulacji prawnych związanych z przymusowym umieszczeniem osoby w domu pomocy społecznej (tj. ustawy o pomocy społecznej i ustawy o ochronie zdrowia psychicznego) prowadzi bowiem do wniosku, że obowiązująca procedura w tym zakresie jest kilkuetapowa. Pierwszy etap toczy się przed sądem powszechnym i kończy się orzeczeniem sądu opiekuńczego, o jakim mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o ochronie zdrowia psychicznego. Pozostałe kwestie rozstrzygane są już jednak przed organami administracji publicznej, ale w odrębnych postępowaniach w sprawie skierowania danej osoby do domu pomocy społecznej oraz w sprawie umieszczenia osoby w domu pomocy społecznej. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 13 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1694/15, Lex nr 2337001, "Procedura związana z przymusowym umieszczeniem osób w domu pomocy społecznej jest dwuetapowa. Pierwszym etapem, warunkującym ewentualne dalsze publiczne działania w sprawie, jest postępowanie prowadzone przed sądem opiekuńczym w trybie powołanych przepisów o ochronie zdrowia psychicznego. Jeżeli w toku tego postępowania sąd opiekuńczy uzna, że zachodzą przesłanki do umieszczenia danej osoby bez jej zgody w domu pomocy społecznej, to wydaje postanowienie o przyjęciu tej osoby do takiej placówki. Zapewnienie realizacji takiego orzeczenia ustawodawca powierzył jednak organom administracji publicznej. Prawomocne orzeczenie sądu opiekuńczego, nie stanowi bowiem jeszcze podstawy do umieszczenia zainteresowanej osoby w domu pomocy społecznej. Podlega ono wykonaniu przez organy administracji publicznej. I to właśnie postępowanie stanowi drugi etap procedury związanej z przymusowym umieszczeniem danej osoby w domu pomocy społecznej - etap postępowania administracyjnego."

Oprócz decyzji o skierowaniu i umieszczeniu w domu pomocy społecznej na podstawie art. 59 ustawy z 12 marca 2004 r. organy administracji wydają również decyzje w sprawie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Celem tych decyzji jest indywidualizacja przewidzianego w art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 i 2 ustawy obowiązku ponoszenia opłat za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej przez wymienione w tych przepisach osoby.

W niniejszej sprawie decyzje o skierowaniu i umieszczeniu skarżącej w domu pomocy społecznej zostały wydane [...] czerwca 2020 r. na podstawie art. 59 ustawy z 12 marca 2004 r. W następstwie powyższego organ decyzją z [...] lipca 2020 r. ustalił od skarżącej miesięczną opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej. Powyższe działanie organu znajduje zatem umocowanie w treści przepisów ustawy z 12 marca 2004 r., w tym treści art. 59, 60 oraz 61 ust. 1 i 2 powołanej ustawy. W tej sytuacji Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonych rozstrzygnięć z naruszeniem przepisów o właściwości organu.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie naruszono również w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy art. 108 § 1 k.p.a., który jako warunki zastosowania instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności wymienia niezbędność ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Wbrew zarzutom skargi, podana przez organ przesłanka zastosowania art. 108 § 1 k.p.a. w postaci interesu społecznego (przejawiającego się w tym aby osoby korzystające ze świadczeń oraz osoby zobowiązane ponosiły koszty udzielonej pomocy zgodnie z sytuacją dochodową i swoimi możliwościami) nie narusza okoliczności odpowiadających dyspozycji powołanego przepisu.

Ponadto, Sąd oddalił zawarty w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodu z postanowień Sądu Rejonowego dla [...] z [...] czerwca 2020 r., sygn. [...] RNs [...] oraz [...] listopada 2020 r., sygn. [...] RNs [...]. Zgodnie z art. 133 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga sprawę na podstawie akt sprawy. Wskazane we wniosku dowodowym dokumenty w postaci postanowień Sądu Rejonowego znajdują się w aktach administracyjnych. W konsekwencji nie było potrzeby przeprowadzania przez Sąd uzupełniającego postępowania dowodowego z tych dokumentów, co skutkowało oddaleniem przedmiotowego wniosku.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.).