I SA/Wa 1976/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), sędzia WSA Joanna Skiba, asesor WSA Iwona Ścieszka, Protokolant referent Anna Kaczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2022 r. sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 28 stycznia 2021 r., nr KKU-201/20, Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa (dalej: "Komisja", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania, D. Z. (dalej: "skarżąca") - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") – utrzymała w mocy decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") z 22 lipca 2020 r., nr GN-3.7532.2.2020.JŚ, odmawiająca stwierdzenia nabycia przez Gminę - Miasto S. z mocy prawa, nieodpłatnie (z dniem 27 maja 1990 r.), własności nieruchomości położonych w obrębie ewidencyjnym [...], D., oznaczonych w ewidencji gruntów numerami działek [...] o pow. 0.9569 ha oraz [...] o pow. 1.8017 ha.

W uzasadnieniu decyzji Komisja wskazała, że w sprawie ustalono poniższy stan faktyczny i prawny.

Postępowanie wszczęto w związku z wnioskiem skarżącej z 17 listopada 2019 r. o komunalizację działek nr [...] i [...] położonych w S.- [...] na rzecz Gminy Miasto S. - na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, z późn. zm). We wniosku skarżąca powołała się m.in. na:

a) decyzję Urzędu Miejskiego w S., Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami z 20 listopada 1989 r., nr [...], ustanawiającą D. Z. i jej męża H. Z. kandydatami na nabywców spornej działki, decyzja stała się prawomocna i do chwili obecnej nie została wykonana;

b) wyrok Sądu Okręgowego w S. z 15 kwietnia 2004 r., sygn. akt II Ca 210/04, w którym zobowiązano pozwaną Gminę do zawarcia umowy przenoszącej własność wyżej opisanej nieruchomości za zapłatą ceny nabycia 11 015,60 zł, która to kwota została zapłacona a wyrok do chwili obecnej nie został wykonany;

c) wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z 30 maja 2017 r. w sprawie 48286/11 (dalej: "wyrok ETPCz"), który przyznał D. Z. zadośćuczynienie w trybie art. 41 Konwencji praw człowieka za przewlekłość postępowania i niewykonanie prawomocnego wyroku.

W ocenie skarżącej przedmiotowe nieruchomości winny podlegać komunalizacji, ponieważ po przejściu prawa własności na rzecz Gminy możliwe stanie się wykonanie decyzji z 20 listopada 1989 r. i krajowego wyroku z 15 kwietnia 2004 r.

Komisja wyjaśniła, że ww. decyzja z 20 listopada 1989 r. została wydana na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 2, art. 2 ust. 1 i art. 5 ustawy z dnia 24 lutego 1989 r. o zmianie ustawy o sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz uporządkowaniu niektórych spraw związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej i osadnictwa rolnego (Dz. U. Nr 10, poz. 56). H. Z. został ustalony jako kandydat na nabywcę gruntów Państwowego Funduszu Ziemi (PFZ) w postaci spornej działki - celem utworzenia gospodarstwa rolnego. W uzasadnieniu decyzji wskazano między innymi, że wykazem z [...] maja 1989 r. grunty PFZ, tj. sporna działka, zostały ogłoszone do sprzedaży na cele rolne.

Komisja wskazała, że Prezydent Miasta S. przekazał Wojewodzie spis inwentaryzacyjny, o którym mowa w art. 17a ust 1 ustawy obejmujący sporne działki. Decyzją Wojewody z 30 września 2003 r., nr RR.III.BJ.7723/586/2003, odmówiono komunalizacji działki nr [...] oraz nr [...], położonych w obrębie ewidencyjnym D., miasta S. Decyzja została wydana na podstawie art. 13 ust. 2, 3 i 4 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 57, poz. 603, z późn. zm.) i jest ostateczna.

Z akt sprawy wynika, że z przekazanych z Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej dokumentów, Geodeta Miasta S. ustalił między innymi, że w dacie 27 maja 1990 r. właścicielem przedmiotowych działek był Skarb Państwa. Wynika to z decyzji Wydziału Rolnictwa, Leśnictwa i Skupu z dnia (nieczytelnie) października 1977 r., nr [...], wg której przejęte zostało na własność państwa gospodarstwo rolne (bez budynków) położone w osiedlu [...] m. S. o pow. 8,34 ha "stanowiące ustawową współwłasność małż. S. i W. M. zapisane w rejestrze gruntów OPG-K (Okręgowego Przedsiębiorstwa Geodezyjno-Kartograficznego) w S. nr jedn. rejestr. [...]. Ponadto z zaświadczenia OPG-K w S. nr [...] (lub [...] lub [...], nieczytelne) 1978 r. wynika, że na tę datę państwo M. "zam. w [...] przy ul. [...] są właścicielami budynków mieszkalno-gospodarczych, w dożywotnim użytkowaniu posiadają 0,5000 ha, resztę nieruchomości rolnej ww. przekazali dla Skarbu Państwa za rentę dnia [...] października 1977 r. W dokumentach, których kopie przedstawił MODGiK, nie figuruje grupa rejestrowa. W dniu 7 stycznia 1998 r. na podstawie wniosku Urzędu Miejskiego w S. Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami przeniesiono z grupy rejestrowej IX (Państwowy Fundusz Ziemi) do grupy rejestrowej IVc (zasób gruntów) nieruchomości Skarbu Państwa z obrębu [...], w tym działkę nr [...], w związku przeznaczeniem gruntów w planie zagospodarowania przestrzennego na cele inne niż rolne i leśne.

Następnie Komisja wskazała (za organem I instancji), że okresie od 1 kwietnia 1977 r. do 24 lipca 1994 r. obowiązywał Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta S. i miasta P. uchwalony uchwałą nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] marca 1977 r. wraz z późniejszymi zmianami planu (uchwała nr [...] Miejskiej Rady Narodowej w S. z [...] czerwca 1986 r.). Działki nr [...] i [...] znajdowały się w jednostce planistycznej [...], dla której w planie ustalono: "Teren upraw rolnych. Adaptacja istniejących obiektów budowlanych oraz zabudowy zagrodowej. Zakaz wprowadzania nowych obiektów sprzecznych z przeznaczeniem terenu".

Wobec tego (jak stwierdziła Komisja) Wojewoda uznał, że na dzień 27 maja 1990 r. grunty położone obecnie w granicach spornych działek nr [...] i [...] w obrębie ewidencyjnym [...] D. miasta S. stanowiły własność Skarbu Państwa, a więc były mieniem ogólnonarodowym (państwowym), o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r. i wchodziły w skład Państwowego Funduszu Ziemi. Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli należą do Państwowego Funduszu Ziemi (...).

Wojewoda powołał również wyrok Sądu Administracyjnego z 5 października 2016 r., sygn. akt I OSK 1412/16, z którego wynika, że o tym, jakie nieruchomości wchodzą w skład Państwowego Funduszu Ziemi przesądzał art. 91 ustawy z dnia 29 maja 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99, z późn. zm.), zgodnie z którym grunty Skarbu Państwa położone na obszarach miast, przeznaczone w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, nie oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste wchodziły w skład Państwowego Funduszu Ziemi.

Jednocześnie organ I instancji podkreślił, że przeznaczenie danego terenu w planie miejscowym, który wszedł w życie po 27 maja 1990 r., a w związku z tym przeniesienie z grupy rejestrowej IX (Państwowy Fundusz Ziemi) do grupy rejestrowej IVc (zasób gruntów), nie ma wpływu na ocenę spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 5 ust. 1 ustawy. Rozstrzygające znaczenie ma bowiem stan prawny istniejący w dniu 27 maja 1990 r. Wypis z rejestru gruntów z 4 czerwca 2020 r. wskazuje, że stan nieruchomości wymienionych w orzeczeniu decyzji nie uległ zmianie w zakresie prawa własności. Dokumenty pochodzące z zapisów w ewidencji gruntów mają charakter techniczno-deklaratoryjny i są pochodnymi informacji o nieruchomości, ale w tym przypadku są odzwierciedleniem zapisu prawa własności Skarbu Państwa, wynikającego z działu II księgi wieczystej nr [...].

W konsekwencji Komisja (za organem I instancji) stwierdziła, że skoro sporne działki co prawda były mieniem ogólnonarodowym (państwowym), o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, ale wchodziły w skład PFZ, to jako takie były wyłączone z komunalizacji na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy. Istotnym pozostaje przy tym, że przepis ten dotyczy należenia mienia do PFZ, a nie zachowania jego rolnego charakteru, zwłaszcza na dzień 27 maja 1990 r., a tym bardziej w okresie późniejszym.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, że analiza treści księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości nie pozwala na jednoznaczne przyjęcie o pozostawaniu tych nieruchomości w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi (nie ma tam żadnej informacji w tym zakresie), Komisja stwierdziła, że niewątpliwym jest, że działki jako rolne, także z uwzględnieniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wchodziły w skład PFZ. Wynika to wprost z brzmienia przywoływanego już art. 91 ustawy z 29 maja 1985 r. Tym samym jednoznaczne potwierdzenie w tym zakresie w księdze wieczystej jest zbędne, zwłaszcza że księga wieczysta jest rejestrem praw i korzysta ze stosownej rękojmi np. w zakresie działu II (własność), a nie w zakresie działu I. Przy tym forma czy też sposób władania daną nieruchomością przez właściciela (tu Skarb Państwa w ramach wyodrębnionego PFZ) nie dotyczy kwestii własności.

Wobec powyższego Komisja uznała decyzję organu I instancji za prawidłową.

Dodatkowo organ odwoławczy odniósł się do argumentacji skarżącej dotyczącej wyroku Sądu Okręgowego w S. z 15 kwietnia 2004 r. oraz wyroku ETPCz. Komisja podniosła, że wyrok krajowy dotyczy "zobowiązania pozwanej Gminy Miasto S." do zawarcia ze skarżącą umowy sprzedaży spornej nieruchomości o wskazanej treści. Komisja stwierdziła, że sporne działki są i były własnością odrębnej od Gminy osoby prawnej - Skarbu Państwa. Nie jest zadaniem Komisji ocena wyroku krajowego, w tym co do zobowiązania do świadczenia niemożliwego (nie można sprzedać czegoś czego się nie ma), ani oceny działań skarżącej, która: 1) najpierw oznaczyła w określony sposób stronę pozwaną jako Gminę, a nie Skarb Państwa reprezentowany przez właściwego starostę (jako statio fisci) w związku z następstwem prawnym w zakresie gospodarowania nieruchomościami Skarbu Państwa po gminach funkcjonujących w ramach jednolitego Skarbu Państwa przed dniem 27 maja 1990 r., a następnie 2) poprzez środki zaskarżenia (podobnie jak Gmina) nie doprowadziła do zmiany ww. wyroku.

Wobec powyższego, w ocenie Komisji, nie można skutecznie zakwestionować wyroku sądu krajowego a tym samym w istocie zmienić jego treści na poziomie organu odwoławczego. Komisja nie może bowiem rażąco naruszać przepisów ustawy komunalizacyjnej, zgodnie z oczekiwaniem skarżącej, nawet jeżeli pozytywna decyzja mogłaby umożliwić niejako "bezkosztowe" wywiązanie się przez Gminę (z niezaskarżonego zresztą przez nią) wyroku sądu krajowego.

Na zakończenie Komisja wskazała, że uznała D. Z. za stronę postępowania mimo wątpliwości. Stronami bowiem w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. są Skarb Państwa i właściwa gmina, pozostałe podmioty muszą zaś wykazać tytuł prawnorzeczowy do komunalizowanego mienia na dzień 27 maja 1990 r. Skarżąca w omawianym stanie sprawy miała niewątpliwie interes faktyczny, jednakże Komisja wzięła pod uwagę to, że decyzja organu I instancji została skierowana także do skarżącej ale przede wszystkim to, że za stronę postępowania została uznana w sprawie ETPCz 48286/11.

Skargę na powyższą decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z 28 stycznia 2021 r. wniosła D. Z., zarzucając:

– błędne ustalenie, że działki stanowiące przedmiot postępowania pozostawały w dacie komunalizacji mienia państwowego w zasobach Państwowego Funduszu Ziemi, podczas, gdy nic takiego nie wynika z zapisów w księdze wieczystej nr [...] nieruchomości ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co doprowadziło do obrazy prawa materialnego, a mianowicie przepisów art. 5 ust.1. i art. 11 ust.1 pkt 3 ustawy z 10 maja 1990 r. przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z 22 lipca 2020 r.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 137) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, zdaniem Sądu, skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze późn. zm.), jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego - staje się w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, czyli z dniem 27 maja 1990 r., z mocy prawa, mieniem właściwych gmin.

Stosownie natomiast do art. 11 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o których mowa w art. 5 ust. 1-3, nie stają się mieniem komunalnym, jeżeli należą do Państwowego Funduszu Ziemi.

Sąd podziela stanowisko Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, że dla komunalizacji w trybie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (...), decydujące znaczenie ma stan faktyczny i prawny mienia ogólnonarodowego istniejący w dacie komunalizacji z mocy prawa, tj. w dniu 27 maja 1990 r. Organ orzekający o komunalizacji z mocy ustawy musi więc zbadać, czy mienie, które ma podlegać komunalizacji - stanowiło w dniu 27 maja 1990 r. własność Skarbu Państwa oraz czy należało w tym dniu do rady narodowej i terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego; jeśli ustalenia organu komunalizującego są pozytywne to wydaje on stosownie do art. 18 tej ustawy decyzję stwierdzającą nabycie przez gminę własności z mocy prawa określonego mienia ogólnonarodowego. Decyzja ta ma charakter deklaratoryjny i jedynie potwierdza to co nastąpiło z mocy prawa.

W rozpoznawanej sprawie kwestią kluczową było ustalenie czy przedmiotowa nieruchomość obejmująca działki nr [...] oraz [...], obręb ewidencyjny D., w dacie 27 maja 1990 r. wchodziła w skład Państwowego Funduszu Ziemi, a więc czy podlegała wyłączeniu z komunalizacji zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy komunalizacyjnej.

W dacie tej obowiązujące przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. 1989 r., Nr 14, poz.74), które precyzowały w jakich okolicznościach grunty państwowe położone na obszarze miast wchodzą w skład Państwowego Funduszu Ziemi. Obowiązujący w dacie 27 maja 1990 r. przepis art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 29 kwietnia 1989 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości stanowił: "Grunty państwowe położone na obszarach miast, przeznaczone w planach zagospodarowania przestrzennego na cele gospodarki rolnej, nie oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, wchodzą w skład Państwowego Funduszu Ziemi." Stosownie zaś do art. 33 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1989 r., Nr 17, poz. 94) obowiązującej w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r. podstawę gospodarki gruntami stanowi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zasadnicze zatem znaczenie w sprawie miało ustalenie na dzień 27 maja 1990 r. na jakie cele sporna nieruchomość była przeznaczona w planach zagospodarowania przestrzennego oraz czy nie była oddana w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste.

W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu świadczącego, aby nieruchomość była oddana w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste.

Przesądzającym zatem w sporze winno być zbadanie przeznaczenia nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu 27 maja 1990 r. Z akt sprawy wynika, że według planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. i miasta P. uchwalonego uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] marca 1977 r., nr [...], wraz z późniejszymi zmianami planu (uchwała Miejskiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] czerwca 1986 r., nr [...]) a obowiązującego w okresie od 1 kwietnia 1977 r. do 24 lipca 1994 r. sporne działki znajdowały się w jednostce planistycznej [...], dla której w planie ustalono: "Teren upraw rolnych. Adaptacja istniejących obiektów budowlanych oraz zabudowy zagrodowej. Zakaz wprowadzania nowych obiektów sprzecznych z przeznaczeniem terenu".

Zatem, postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniu 27 maja 1990 r. wskazywały rolnicze przeznaczenie gruntu, czyli należy uznać, że nieruchomość wchodziła w skład Państwowego Funduszu Ziemi, co w konsekwencji wyłącza możliwość jej komunalizacji na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy komunalizacyjnej.

W tej sytuacji stwierdzić należy, że prawidłowo organy orzekające uznały, że przedmiotowa nieruchomość nie podlega komunalizacji jako grunt wchodzący w skład Państwowego Funduszu Ziemi.

Odnosząc się zaś do kwestii związanej z interesem prawnym skarżącej rację ma Komisja, że stronami takiego postępowania są co do zasady wyłącznie Skarb Państwa – jako dotychczasowy właściciel nieruchomości i gmina – jako podmiot nabywający jej własność. Ich praw bowiem i obowiązków bezpośrednio dotyczyły skutki tej decyzji. Inne osoby, aby mogły uczestniczyć w tym postępowaniu (mieć w nim przymiot strony), musiałyby wykazać, że to im w dacie 27 maja 1990 r., a nie Skarbowi Państwa przysługiwał tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości, który stałby na przeszkodzie jej komunalizacji. Co przy tym istotne, nie jest wystarczające samo powoływanie się na taki tytuł, lecz konieczne jest jego udokumentowanie na dzień 27 maja 1990 r. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie spór w kwestii praw właścicielskich do skomunalizowanej nieruchomości jest zagadnieniem, którego wynik przesądza o posiadaniu przez skarżącego interesu prawnego warunkującego jego udział w charakterze strony w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej. Rozstrzygnięcie jednak tej kwestii powinno poprzedzać postępowanie administracyjne. W konsekwencji brak przedłożenia dokumentu potwierdzającego istnienie praw rzeczowych według stanu na 27 maja 1990 r. uniemożliwia dowodzenie, że określony podmiot miał i ma interes prawny we wszczęciu postępowania nadzwyczajnego w celu wzruszenia decyzji komunalizacyjnej (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2021 r. sygn. akt I OSK 2188/20, lex nr 3124128). Takim zaś tytułem - skarżąca się nie legitymowała i nie legitymuje. Jednakże mając na uwadze okoliczności faktyczne i prawne tej konkretnej sprawy, Sąd w składzie orzekającym stanął na stanowisku, że udział skarżącej w tym postępowaniu wynika z tzw. prawa refleksowego. Interes prawny "refleksowy" będzie dawał jednostce status strony postępowania z możliwością wykonywania wszelkich uprawnień procesowych przysługujących stronie, przy czym interes ten nie ma samodzielnego bytu prawnego. Aktualizuje się dopiero wtedy, kiedy zostaje zawiązane postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji. Natomiast po wydaniu decyzji, a zwłaszcza decyzji merytorycznej wpływającej na ten interes, uzyskuje on pewną samodzielność, stanowiąc podstawę np. do wnoszenia przez stronę zwyczajnych i nadzwyczajnych środków prawnych. Źródłem interesu prawnego opartego na prawie refleksowym będą najczęściej przepisy prawa cywilnego regulujące stosunki własnościowe lub zobowiązaniowe.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.