I SA/Wa 1594/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa, Sędziowie sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.), sędzia WSA Łukasz Trochym, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi E. W. i M. W. na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 20 maja 2021 r. nr DO.1.7614.261.2019.MW w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Ministra Rozwoju z 1 kwietnia 2020 r. nr DO.1.7614.261.2019.AG; 2. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz E. W. i M. W. solidarnie kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 maja 2021 r.,

nr DO.1.7614.261.2019.MW Minister Rozwoju, Pracy i Technologii uchylił w całości postanowienie Ministra Rozwoju z dnia 1 kwietnia 2020 r. nr DO. 1.7614.261.2019.AG i

- zawiesił postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 26 maja 2014 r. nr NW/lll/77234/3165/02 stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem

1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miasto [...], prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, gminną - ul. [...], położonej w jednostce ewidencyjnej [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, k. m. [...], obręb [...],

do czasu uzyskania prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia po B. G.,

- na podstawie art. 100 § 1 Kpa wezwał, E. W. i M. W., reprezentowanych przez adw. N. W. oraz B. W. i Prezydenta Miasta [...] do wystąpienia, w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia niniejszego postanowienia, do właściwego sądu powszechnego z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku po B. G., ewentualnie o wystąpienie w powyższym terminie do notariusza celem sporządzenia aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłej.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Wojewoda Śląski, decyzją z dnia 26 maja 2014 r. nr NW/111/77234/3165/02 stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Miasto [...], prawa własności nieruchomości, zajętej pod drogę publiczną, gminną -

ul. [...], położoną w jednostce ewidencyjnej [...], oznaczonej jako działka

nr [...] o pow. [...] ha, k. m. [...], obręb [...].

Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez E. i M. W., decyzją

z dnia 7 czerwca 2017 r. nr DO.1.6614.1824.2016(2-TJ) Minister Infrastruktury

i Budownictwa utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 26 maja 2014 r., bowiem zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 73

ww. ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1231/17 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji z dnia

7 czerwca 2017 r. W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotowa decyzja została skierowana do osoby zmarłej – B. G., co należy traktować jako rażące naruszenie prawa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Jednocześnie Sąd wskazał,

aby organ ponownie prowadząc postępowanie ustalił następców prawnych

po B. G..

Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2020 r. nr DO. 1.7614.261.2019.AG Minister Rozwoju zawiesił z urzędu postępowanie odwoławcze od decyzji Wojewody Śląskiego

z dnia 26 maja 2014 r. nr NW/111/77234/3165/02 do czasu uzyskania prawomocnego postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku lub zarejestrowanego aktu poświadczenia dziedziczenia po B.G..

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli E. W. i M. W..

Ponownie rozpatrując sprawę Minister wskazał, że postanowienie Ministra Rozwoju z dnia 1 kwietnia 2020 r. zostało skierowane do osoby zmarłej - E. G. (zmarł w dniu [...] marca 2016 r.).

Na mocy aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] marca 2016 r., Rep. A

nr [...] spadek po nim nabyli A. S. i A. G..

Tym samym postanowienie Ministra Rozwoju z dnia 1 kwietnia 2020 r. należało uchylić.

Stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Na podstawie 97

§ 2 kpa, gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony.

Zdaniem Ministra zagadnieniem wstępnym, o którym mowa w ww. przepisie,

w niniejszej sprawie jest ustalenie, kto jest następcą prawnym po B. G., ponieważ organ ma obowiązek ustalić kto był właścicielem przedmiotowych nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r.

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym stronami postępowania w sprawie o nabycie nieruchomości w trybie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r., są osoby, które w dniu 31 grudnia 1998 r. były właścicielami nieruchomości oraz Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego

(por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 1732/2007).

Wobec powyższego, w niniejszym postępowaniu do kręgu stron zaliczyć należy m.in. właścicieli przedmiotowych nieruchomości według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r., ewentualnie następców prawnych.

Z analizy akt sprawy wynika, że działka nr [...] o pow. [...], położona przy

ul. [...], objęta księgą wieczystą nr [...], stanowiła współwłasność W. G. oraz J. G..

Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. sygn. [...] spadek po W. G. zmarłym w dniu [...] czerwca 1978 r. nabyli J. G. oraz H. B. Ponadto z treści ww. dokumentu wynika, że spadek po J. G. zmarłym w dniu [...] czerwca 1998 r. nabyli B. G. oraz B. W..

Z kolei na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia

[...] lutego 2007 r., sygn. akt [...] spadek po J. G. zmarłym w dniu

[...] lutego 1986 r. nabyli E. G. oraz A. G.. Natomiast spadek

po A. G. zmarłym w dniu [...] lipca 2004 r. nabyli L.. G., E. W.

oraz R. G..

W związku z powyższym należy stwierdzić, że właścicielami przedmiotowej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. byli H. B., B. G., B. W., E. G. oraz A. G..

Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego [...]

w [...] z dnia [...] września 2009 r. sygn. akt [...] spadek po H. B. zmarłej w dniu [...] kwietnia 2008 r. na podstawie ustawy w zakresie wchodzącym w skład spadku nieruchomości położonych na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej nabyła w całości E. S.

E. G. zmarł w dniu [...] marca 2016 r., a spadek po nim nabyli A. S. i A. G., co wynika z aktu poświadczenia dziedziczenia

z dnia [...] marca 2016 r. Rep. A nr [...].

Aktualnie z treści księgi wieczystej nr [...] prawo własności

do przedmiotowego gruntu przysługuje R. G., L. G., E. W.

i M. W..

B. G. zmarła [...] czerwca 2014 r.

Z akta sprawy nie wynika, aby po ww. osobie zostało przeprowadzone postępowanie spadkowe, jak również aby został sporządzony poświadczony akt dziedziczenia. Tym samym zawieszenie postępowania do czasu ustalenia spadku jest zasadne.

W niniejszej sprawie Minister stosownie do art. 100 § 1 kpa wezwał E. W.

i M. W. oraz B. W. i Prezydenta Miasta [...] do wystąpienia, w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania postanowienia z dnia 1 kwietnia 2020 r., do właściwego sądu powszechnego z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku po B. G. lub wystąpienia do notariusza celem sporządzenia aktu poświadczenia dziedziczenia.

Minister stwierdził, iż E. W., M. W., B. W.

i Prezydent Miasta [...], posiadają interes prawny w prawidłowym ustaleniu stron postępowania oraz jego zakończeniu.

Skargę na postanowienie Ministra do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wnieśli E. W. i M. W. zarzucając mu:

naruszenie przepisu postępowania, a to art. 8 § 1 k.p.a. poprzez wydanie

w sprawie postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego bez wcześniejszego podjęcia działań przez organ zmierzających do ustalenia następców prawnych B. G. i obarczeniu E. i M. W. obowiązkiem wszczęcia postępowania spadkowego, podczas gdy osoby te nie mają interesu prawnego w jego wszczęciu i brak jest podstaw do przerzucania na nich ww. obowiązku organu administracji legitymowanego do samodzielnego wszczęcia rzeczonego postępowania, co stanowi wybiórcze i niesprawiedliwe traktowanie stron postępowania administracyjnego, obarczanie obowiązkami li tylko wybrane przez organ podmioty,

a w konsekwencji doprowadziło do negatywnej oceny przez skarżących prowadzonego przez organ postępowania administracyjnego i powstania poczucia napiętnowania

ze względu na aktywne działania podejmowane przez skarżących w celu obrony swoich praw,

naruszenie przepisu postępowania, a to art. 12 § 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu przez organ administracji zwrócenia się do sądu spadku zmarłej - Sądu Rejonowego w [...] o informację w celu ustalenia czy toczyło się postępowanie spadkowe lub zarejestrowano, akt poświadczenia dziedziczenia po zmarłej, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30.11.2017 r. sygn. akt: I SA/Wa 1231/17 wydał organowi wiążące wytyczne w zakresie ustalenia następców prawnych zmarłej B. G., a organ nie podjął żadnych skutecznych i faktycznych działań zmierzających do ustalenia tychże następców, co skutkowało bezzasadnym przerzuceniem na wybrane strony postępowania administracyjnego obowiązku wszczęcia postępowania pomimo braku podstaw faktycznych i prawnych.

naruszenie przepisu postępowania, a to art. 28 k.p.a. tj. obowiązku ustalenia przez organ stron postępowania, poprzez zaniechanie działań w postaci zwrócenia się do sądu spadku - Sądu Rejonowego w [...] - o ustalenie czy po zmarłej B. G. toczyło się lub toczy postępowanie spadkowe lub zarejestrowanie w sądzie

akt poświadczenia dziedziczenia, podczas gdy organ, jako podmiot zobligowany

do prawidłowego ustalenia stron winien w sprawie z urzędu poczynić rzeczone kroki prawne, jak i ustalić spadkobierców B. G., tym bardziej, że od lat kieruje korespondencję w sprawie do córki ww. - B. W..

naruszenie przepisu postępowania, a to art. 77 k.p.a., polegające na braku podjęcia przez organ administracji działań zmierzających do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego pozwalającego na jednoznaczne stwierdzenie, iż po zmarłej B. G. nie doszło do sądowego stwierdzenia nabycia spadku lub nie został sporządzony zarejestrowany notarialny akt poświadczenia dziedziczenia,

w szczególności organ administracji nie zwrócił się do Krajowego Rejestru Notarialnego, w celu ustalenia czy po zmarłej B. G. nie zarejestrowano aktu poświadczenia dziedziczenia, nadto organ nie zwrócił się do sądu spadku o informacje czy po zmarłej B. G. toczyło się lub toczy postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nabycia spadku.

naruszenie przepisu postępowania, a to art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie ustalenie w toku toczącego się postępowania następców prawnych zmarłej strony – B. G. nie jest zagadnieniem wstępnym, co skutkowało bezzasadnym wydaniem postanowienia

o zawieszeniu postępowania.

naruszenie przepisu postępowania, a to art. 100 § 1 k.p.a., poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki pozwalające

na zastosowanie przepisu i wezwanie strony do określonego działania,

gdyż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd,

naruszenie przepisu postępowania, a to art. 30 § 4 i 5 k.p.a. polegające na przyjęciu iż w sprawie w związku ze śmiercią B. G. nie jest możliwe ustalenie przez organ jej następców prawnych (nie ma możliwości pozyskania stosownych dokumentów) i wstąpienie spadkobierców zmarłej a zatem konieczne jest obarczenie wybranych stron postępowania obowiązkiem wszczęcia postępowania spadkowego, podczas gdy przepisy prawa administracyjnego wprost wskazują na możliwość (m.in. w przypadku spadków nieobjętych) ustanowienie kuratora dla strony przez sąd na wniosek organu administracji, co skutkowało bezzasadnym zawieszeniem postępowania administracyjnego i przerzuceniem na wybrane strony postępowania administracyjnego obowiązku ciążącego na organie administracji.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części, w zakresie zawieszenia postępowania

oraz wezwania skarżących do dokonania określonej czynności na podstawie art. 100

§ 1 k.p.a. (tiret 2 i 3 postanowienia z dnia 20.05.2021 r.) oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z dnia 25 maja 2022 r. skarżący podtrzymali stanowisko zawarte

w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną,

z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę za zasadną.

Sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie

art. 119 pkt 3 p.p.s.a.

Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela stanowisko, że stronami postępowania prowadzonego na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października

1998 roku jest osoba, której przysługiwało prawo własności nieruchomości 31 grudnia 1998 roku, ewentualnie jej następcy prawni oraz Skarb Państwa lub właściwa jednostka samorządu terytorialnego, to jest podmiot na rzecz którego ma nastąpić nabycie prawa własności.

W dacie 31 grudnia 1998 r. współwłaścicielką przedmiotowej nieruchomości była B. G. , zmarła w 2014 roku, a więc po dacie wszczęcia postępowania.

Obowiązkiem organu administracji jest ustalenie kręgu stron postępowania administracyjnego celem zapewnienia im udziału w sprawie. W sprawie prowadzonej na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 roku, ustalenia te muszą być poczynione na podstawie wpisów w księdze wieczystej, przy uwzględnieniu kwestii następstwa prawnego będącego wynikiem dziedziczenia. Taki obowiązek ponadto został nałożony na organ przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

w wyroku dnia 30 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1231/17.

Wyrok ten jest na mocy art. 153 p.p.s.a. wiążący zarówno dla organów administracyjnych jak i sądu.

Wskazać należy, że w przypadku śmierci strony postępowania, czyli w tych przypadkach, w których zgon współwłaściciela nastąpił po dacie wszczęcia postępowania, podstawą prawną postanowienia o zawieszeniu postępowania winien być art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ zawiesza postępowania

w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5 k.p.a.,

a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe.

Zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie przewidzianej

w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., czyli na podstawie powołanej przez organy w niniejszej sprawie, ma natomiast miejsce w sytuacji, gdy w toku sprawy administracyjnej pojawia się zagadnienie wstępne, bez rozstrzygnięcia którego nie jest możliwe załatwienie istoty sprawy administracyjnej, przy czym właściwym do rozstrzygnięcia tego zagadnienia wstępnego jest inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne to kwestia materialnoprawna, zazwyczaj obejmująca ustalenie stanu prawnego w określonym zakresie sprawy rozpoznawanej przez organ administracji, kiedy w toku postępowania okaże się, że ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia innego organu lub sądu.

Sąd podziela w pełni wyrażany wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, zgodnie z którym pojęcie strony jest kategorią materialnoprawną; posiadanie przymiotu strony oceniane jest bowiem na podstawie treści normy prawa materialnego, z której dla danego podmiotu wynikają określone uprawnienia lub obowiązki prawne.

Nie jest możliwe, by organ samodzielnie ustalił spadkobierców właściciela nieruchomości, nawet gdyby dysponował danymi potencjalnych spadkobierców, ponieważ dowodem istnienia następstwa prawnego nieżyjących osób fizycznych może być jedynie postanowienie właściwego sądu powszechnego o stwierdzeniu nabycia spadku lub sporządzony przez notariusza akt poświadczenia dziedziczenia. Domniemywa się, że osoba, która uzyskała stwierdzenie nabycia spadku albo poświadczenie dziedziczenia, jest spadkobiercą (art. 1025 § 2 k.c.). Spadkobierca może udowodnić swoje prawa wynikające z dziedziczenia względem osoby trzeciej, która nie rości sobie praw do spadku z tytułu dziedziczenia, tylko stwierdzeniem nabycia spadku albo zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia (art. 1027 k.c.). Mimo deklaratoryjnego charakteru powyższych aktów, niedopuszczalne jest przyjmowanie domniemania posiadania interesu prawnego w sprawie przy braku dokumentu stwierdzającego nabycie spadku (prawomocnego postanowienia sądu powszechnego

o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia przez notariusza), ponieważ ani organ administracji, ani sąd administracyjny nie może samodzielnie orzekać w materii należącej do kognicji sądów powszechnych. Dopiero wykazanie następstwa prawnego prawomocnym postanowieniem sądu cywilnego o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktem poświadczenia dziedziczenia przez notariusza jest podstawą dla przyjęcia istnienia legitymacji do bycia stroną postępowania administracyjnego. Jeżeli organ nie dysponuje dowodem w postaci jednego z powyższych dokumentów co do następców prawnych osób zmarłych, nie może ustalić bezspornie kręgu osób, które mają prawo uczestniczyć w postępowaniu w charakterze stron.

Prowadzenie postępowania administracyjnego bez udziału wszystkich jego stron, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 10 § 1 k.p.a., byłoby dotknięte istotną wadą

i mogłoby być wzruszone w postępowaniu nadzwyczajnym (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.).

W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2004 r., sygn. akt I CKN 471/01, OSNC z 2004 r., nr 7-8, poz. 126, przyjęto, iż art. 100 § 1 k.p.a. nie przyznaje organowi administracji publicznej zdolności sądowej (art. 64 k.p.c.), ani uprawnienia

do wystąpienia do sądu w sprawie, która dotyczy prowadzonego przez ten organ postępowania. Organ ten, stosownie do art. 100 § 1 k.p.a., mógłby wystąpić do sądu

w takiej sprawie tylko wówczas, gdyby inny przepis przyznawał mu zdolność sądową

i legitymację procesową w tej sprawie.

Śmierć strony postępowania i konieczność wezwania następców prawnych jest odrębną przesłanką zawieszenia postępowania z urzędu (art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a.)

od przesłanki zawieszenia postępowania z urzędu z powodu konieczności uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd (art. 97 § 1

pkt 4 k.p.a.). Orzeczenie sądu o stwierdzeniu nabycia spadku nie jest orzeczeniem rozstrzygającym zagadnienie wstępne.

Zatem w realiach sprawy podzielić należy w pełni stanowisko skarżących,

że w zakresie ustalenia następstwa prawnego po współwłaścicielce nieruchomości zmarłej po dacie wszczęcia postępowania nie występuje zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania w trybie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Przede wszystkim podnieść należy, że zgodnie z art. 99 k.p.a. organ administracji publicznej, który z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 1-3 zawiesił postępowanie wszczęte z urzędu, poczyni równocześnie niezbędne kroki w celu usunięcia przeszkody do dalszego prowadzenia postępowania. Tak samo postąpi organ w razie zawieszenia z tej samej przyczyny postępowania wszczętego na żądanie strony, jeżeli interes społeczny przemawia za załatwieniem sprawy. Z przepisu tego wynika, że organ powinien czynić wysiłki zmierzające do usunięcia przeszkody,

która spowodowała zawieszenie postępowania. W tej sprawie, po uzyskaniu informacji, że sprawa spadkowa nie toczy się przed sądem powszechnym, inicjatywa wszczęcia postępowania spadkowego nie należała jednak do organu, lecz do osób uprawionych do spadku, stąd oczekiwanie na jego wszczęcie. W okolicznościach tej sprawy nie ma uzasadnionych przesłanek do zastosowania art. 30 ust. 5 k.p.a., jak wskazano

w motywach skargi. Norma art. 30 § 5 k.p.a. daje osobom w nim wymienionym wyłącznie legitymację procesową w postępowaniu administracyjnym w sprawach dotyczących spadków nieobjętych. Z przepisu tego natomiast nie wynikają jakiekolwiek uprawnienia materialnoprawne tych osób. Natomiast nie można w realiach tej sprawy

z góry zakładać, że spadek po B. G. nie został objęty. Z tego też powodu nie można wymagać by organ występował do sądu o ustanowienie kuratora spadku

w opisywanym wyżej trybie art. 30 § 5 k.p.a., zwłaszcza, że tego rodzaju kurator

ma uprawnienia jedynie do zwykłego zarządu masą spadkową, a nie jest uprawniony

w sprawach dotyczących własności nieruchomości (vide: orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 1969 r. III CRN 220/69, OSNCP 1970, Nr 5 poz. 83), a w tej sprawie prowadzono postępowanie w sprawie nabycia przez gminę prawa własności nieruchomości, a kwestie własnościowe są bardzo istotne.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw.

z art. 135 oraz w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 200 tej ustawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ będzie związany oceną prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu (art. 153 p.p.s.a.).