I SA/Sz 713/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu [...] stycznia 2023 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznych w sprawie podatku od nieruchomości, po wznowieniu postępowania oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej: "Kolegium", "organem odwoławczym", "organem II instancji") zaskarżoną decyzją z [...]09.2022 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Burmistrza L. (zwanego dalej: "organem I instancji") z [...]06.2022 r., nr [...], odmawiającą firma A (zwanej dalej: "spółką", "stroną", "skarżąca") uchylenia dotychczasowych decyzji Burmistrza L. znak [...] z [...].01.2007 r.; [...] z [...]01.2007 r.;

[...] z [...].05.2007 r.; [...] z [...]05.2007 r.;

[...] [...] z [...]05.2007 r.; [...] z [...]05.2007 r.;

[...] z [...]09.2007 r.; [...] z [...]09.2008 r.; [...] z [...].05.2009 r.; [...] z [...]04.2010 r.;

[...] z [...]03.2011 r.; [...] z [...]05.2012 r. wydanych w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ I instancji postępowanie zakończone wydaniem decyzji z 20.06.2022 r., przeprowadził w związku

z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 13.04.2022 r., sygn. akt I SAB/Sz 1/22, zobowiązującym organ I instancji do rozpoznania wniosku spółki

z [...]11.2012 r. w terminie 30 dni od daty doręczenia organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku. We wspomnianym wniosku spółka powołała się na ujawnioną nową okoliczność sprawy - zły stan techniczny nieruchomości, tj. działek [...] - nieuwzględnioną w postępowaniach podatkowych dotyczących wymierzania podatku od nieruchomości za lata 2001-2012. Spółka wskazała, że stan ten wywołany został brakiem drogi dojazdowej do nieruchomości wskutek zbywania nieruchomości gminnych i innych, droga została zlikwidowana przez wydzielanie, ogradzanie i zabudowywanie działek, a także brakiem przejezdności drogi

z uwagi na zły stan techniczny, tj. zaorywanie, wygrodzenie pastuchami elektrycznymi, brakiem funkcjonującej melioracji. Podatnik podniósł, że powierzchnia nieruchomości nie może być ani rolniczo ani w żaden inny sposób użytkowana i dlatego należy ją wyłączyć spod opodatkowania. Nadto spółka wskazując na uchwałę Rady Miejskiej w L., na mocy której ustanowiono wzdłuż linii brzegowej ogólnodostępnego pasa, wniosła

o wyłączenie tej powierzchni z zakresu decyzji wymiarowych.

W toku wznowionego postępowania organ I instancji ustalił, że spółka była i nadal pozostaje właścicielem działek niezabudowanych o łącznej powierzchni [...] m2 położonych na terenie Gminy L., [...]. Organ

I instancji stwierdził, że strona błędnie wskazywała dane gruntów objętych opodatkowaniem ([...], [...], [...], [...], [...]), gdyż z dokumentów posiadanych przez organ podatkowy wynikało, że spółka we wskazanym okresie była właścicielem gruntów oznaczonych numerami działek: [...]

i wyłącznie te grunty objęte zostały zakresem wydanych decyzji podatkowych. Organ wskazał, że grunty spółki stanowiące jej własność w latach 2001 - 2013 w ewidencji gruntów i budynków były oznaczone symbolami "Bp" i "dr" i tym samym podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ponadto, organ zaznaczył, że prowadził już postępowanie wznowieniowe na podstawie wniosku spółki z [...]04.2021 r., w którym były zawarte również przesłanki wskazane we wniosku z [...]11.2012 r. i z tego względu włączył do postępowania dokumentację zgromadzoną w ramach postępowania prowadzonego z wniosku z dnia [...]04.2021 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia złego stanu technicznego nieruchomości, wskazał, że stan nieruchomości był organowi znany i tym samym nie stanowił nowej okoliczności sprawy. Ponadto, wyjaśnił, że przeprowadzając analizę mapy geodezyjnej, stwierdził,

iż do przedmiotowych nieruchomości prowadziło kilka dróg umożliwiających dotarcie

do nich, a tym samym podnoszony brak dojazdu do nieruchomości był chybiony. Organ zaznaczył, że przeprowadzenie oględzin nieruchomości w ramach niniejszego postępowania było niecelowe, gdyż aktualny stan nieruchomości nie był tożsamy

ze stanem istniejącym w latach 2001 - 2012. Spółka nie przedstawiła natomiast, mimo wezwania organu, dokumentacji fotograficznej obrazującej stan nieruchomości opisywany we wniosku.

Organ I instancji odniósł się do podniesionych we wniosku kwestii dotyczących uchwały Rady Miejskiej w Lipianach nr XVII/145/2000 z 26.08.2000 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Lipiany - obręb Osetna ustanawiającej pas objęty zakazem zabudowy trwałej w celu ochrony środowiska przyrodniczego w związku z linią brzegową jeziora Będzin, a także braku melioracji, uznając, że nie mają one wpływu na zmianę rozstrzygnięcia wydanego przez organ. Podsumowując, organ wywiódł, że przedmiotowe grunty nie znajdowały się w złym stanie technicznym, a co najwyżej były gruntami zaniedbanymi. Tym samym stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki wymienione

w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., zwanej dalej: "O.p.").

Organ II instancji po rozpoznaniu wniesionego przez spółkę odwołania, decyzją

z 13.09.2022 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności podkreślił, że wznowione postępowanie toczy się

w ściśle określonych ramach prawnych, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, lecz jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wymienione w art. 240 § 1 O.p. Następnie organ zaznaczył, że wyrokiem z 13.04.2022 r., sygn. akt I SAB/Sz 1/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zobowiązał organ I instancji do rozpoznania wniosku spółki z dnia [...]11.2012 r.

Organ II instancji zauważył, iż z przekazanych przez organ I instancji akt sprawy wynika, że spółka [...]04.2021 r. złożyła kolejny wniosek o wznowienie postępowania obejmujące te same decyzje podatkowe, które były objęte wnioskiem

z [...]11.2012 r. Organ I instancji w związku z wnioskiem z [...]04.2021 r. wszczął postępowanie [...]12.2021 r., wydając [...]02.2022 r. decyzję znak: [...] odmawiającą uchylenia decyzji wymiarowych wydanych za lata 2001-2012, zaś organ odwoławczy decyzją z [...]04.2022 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Choć w ocenie Kolegium każdorazowy wniosek o wznowienie postępowania generuje nowe postępowanie, w którym o zasadności takiego wniosku organ musi rozstrzygnąć, to jednak inicjowanie postępowań przez ten sam podmiot,

w tym samym trybie i obejmujących te same decyzje wymiarowe, wymaga rozważania czy postępowania te nie prowadzą do orzekania w tej samej sprawie w świetle

art. 247 § 1 pkt 4 O.p.

Organ II instancji mając na uwadze to, że wniosek z [...].11.2012 r. obejmuje (poza wskazaniem braku dojazdu do nieruchomości), inne okoliczności, z których strona wywodzi fakty w jej ocenie prawotwórcze, bo wypełniające przesłankę wznowienia postępowania (brak melioracji oraz wytyczenie na nieruchomości pasa ogólnodostępnego wzdłuż linii brzegowej jeziora [...]), organ uznał, że nie występuje w sprawie tożsamość sprawy ze sprawą zakończoną decyzją ostateczną organu odwoławczego z [...]04.2022 r. (wedle wiedzy organu nieprawomocną w związku

z wniesieniem skargi przez stronę).

Kolegium stwierdziło, że organ I instancji zasadnie wydał postanowienie

z [...]05.2022 r. o wszczęciu postępowania wznowieniowego w związku z wnioskiem strony z [...]11.2012 r., albowiem postępowanie zainicjowane postanowieniem

z [...]12.2012 r. świadczyło jedynie o wdrożeniu postępowań zakończonych decyzjami wymiarowymi obejmującymi lata podatkowe 2007 - 2012, nie obejmowało natomiast decyzji podatkowych obejmujących lata 2001 - 2006.

W ocenie organu odwoławczego, strona nie wskazała na nowe dowody istniejące w dniu wydawania decyzji wymiarowych, chyba, że za dowód taki postrzegana będzie uchwała Rady Miejskiej w Lipianach w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania gminy L. wydana [...]08.2000 r. Kryterium nowego dowodu w sprawie nie spełnia natomiast pismo spółki skierowane do Sołectwa [...] [...]09.2012 r. oraz pismo zawierające odpowiedź (załączone do pisma uzupełniającego odwołanie), albowiem dowody te nie istniały w dniu wydania którejkolwiek z decyzji objętych postępowaniem wznowieniowym.

Zdaniem Kolegium zgłoszone przez stronę we wniosku wznowieniowym okoliczności faktyczne nie wpisują się w formułę "wyjścia na jaw" po wydaniu decyzji ostatecznych, albowiem nie sposób uznać, że strona nie wiedziała o stanie

jej nieruchomości, w tym o zalewaniu nieruchomości i drogi wskutek braku melioracji,

czy w ogóle braku dojazdu do nieruchomości, w roku 2007 czy też w następnych latach, w których zostały wydane decyzje wymiarowe.

Odnosząc się do podniesionej przez stronę jako nowej okoliczności – uchwały dotyczącej wytyczenia od linii brzegowej ww. jeziora pasa ogólnodostępnego w ramach granic nieruchomości spółki – organ stwierdził, że nie stanowiła ona okoliczności, o której

by spółka nie wiedziała w dniach wydawania decyzji podatkowych. Organ

I instancji wiedzę o zapisach MPZP również posiadał, gdyż uchwała stanowiła prawo miejscowe obowiązujące na obszarze działania organu stanowiącego. Organ zauważył, że wbrew twierdzeniom strony, teren ten nie był wyłączony z możliwości zagospodarowania na cele działalności gospodarczej, zwłaszcza, że zapisy MPZP odpowiadały przedmiotowi działalności gospodarczej spółki ujawnionemu w rejestrze handlowym.

Organ powołując się na brzmienie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1985 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm. – zwanej dalej: "u.p.o.l."), przyznał rację organowi I instancji, który wskazał, że strona nie wykazała okoliczności, które stanowiłyby względy techniczne w rozumieniu u.p.o.l.. Bez wątpienia strona znała stan nabywanej nieruchomości, była zainteresowana kierunkiem zmian MPZP, grunty z rolnych przekwalifikowała na Bp (zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy), natomiast "względy techniczne" sprowadziła jedynie do przytaczania okoliczności, które utrudniły jej realizację założeń gospodarczych.

Odnosząc się do żądania przeprowadzenia oględzin nieruchomości

lub eksperymentów w zakresie przejezdności drogi, organ odwoławczy zgodził się

z organem I instancji, że dowód taki nie odzwierciedlał stanu nieruchomości z lat objętych postępowaniem wznowieniowym.

Kolegium wyjaśniło także, iż w ramach postępowania wznowieniowego nie rozstrzygało czy upłynął termin przedawnienia w zakresie poboru podatku

od nieruchomości, albowiem zarzuty dotyczące wygaśnięcia obowiązku w całości lub

w części po wydaniu decyzji wymiarowych, lub nieistnienia obowiązku podlegają, zgłoszeniu w postępowaniu egzekucyjnym.

Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu i w skardze wniesionej

do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zażądała uchylenia decyzji Kolegium, zarzucając zaskarżonej decyzji:

1) stosowanie niestosowanych w polskim prawie precedensów i wybiórcze ich stosownie;

2) wykroczenie poza argumentację organu I instancji, uzupełnianie

go o niepodnoszone przez burmistrza argumenty, co sprawiało wrażenie braku obiektywizmu;

3) brak odniesienia się przez organ II instancji do faktu uznania przedmiotowych decyzji za błędne a zatem niemogące egzystować – jako dowód podała decyzję Kolegium z [...]06.2013 r.

W uzasadnieniu skargi strona odniosła się do podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w decyzji.

W związku z wnioskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę, pismem

z [...]10.2022 r. (stanowiącym wykonanie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I) zobowiązano pełnomocnika strony skarżącej do złożenia oświadczenia w terminie 14 dni czy sprzeciwie się rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym, pod rygorem przyjęcia, że sprzeciwu takiego nie wnosi. Z uwagi na brak odpowiedzi, zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z [...]12.2022 r. wyznaczono termin posiedzenia niejawnego celem rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym na dzień [...] stycznia 2023 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2022 r., poz. 329, zwanej dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ

na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego,

które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania

(art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu

I instancji nie zostały wydane z naruszeniem prawa, co skutkuje koniecznością oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarżąca w piśmie, które wpłynęło do organu w dniu [...]11.2012 r., złożyła wniosek o wznowienie postępowania podatkowego za lata 2001-2012 z uwagi

na ujawnioną nową okoliczność, tj. zły stan techniczny działek nr [...] [...], [...], [...] i [...], która to okoliczność nie była uwzględniona przez organ podatkowy w postępowaniach podatkowych dotyczących wymiaru podatku od nieruchomości. Zdaniem strony skarżącej zły stan techniczny nieruchomości uniemożliwiał spółce wykorzystanie jej w prowadzonej działalności gospodarczej, a wynikał z likwidacji części drogi dojazdowej do ww. działek, a także z braku przeprowadzenia odpowiedniej melioracji gruntów, ponadto wskazał, że "Powierzchnie te nie mogą być ani rolniczo

ani w żaden inny sposób użytkowane. Z tego powodu należy je wyłączyć

spod opodatkowania". Kolejną okolicznością uzasadniającą wznowienie postępowania,

a nie znaną organowi w dniach wydawania decyzji wymiarowych, był - zdaniem

spółki - fakt ustanowienia w drodze uchwały wzdłuż linii brzegowej ogólnodostępnego pasa.

Jak wynika z powyższego, w rozpoznawanej sprawie podstawę wniosku skarżącej spółki o wznowienie postępowania w sprawie stanowił art. 240 § 1 pkt 5 O.p.,

tj. przesłanka stanowiąca o wyjściu na jaw istotnych nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które wprawdzie istniały w dniu wydania decyzji, ale nie były znane organowi, który decyzję wydał.

Na wstępie wskazać należy, że wznowienie postępowania jest szczególnym, nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego. Stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 128 O.p. Zasada ta służy ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość decyzji pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też tryby nadzwyczajne służą do weryfikacji decyzji ostatecznych wyłącznie w wyjątkowych i ściśle określonych przepisami sytuacjach. Z tego względu przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw

do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Wznowienie postępowania nie jest też środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, niezależnie od stopnia tej wadliwości. Instytucja ta ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi enumeratywnie wskazanymi

w art. 240 O.p. (wyrok NSA z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2687/16).

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Ustawodawca użył w powołanym przepisie spójnika "lub", co oznacza,

że do wznowienia postępowania wystarczy, aby ujawniły się wyłącznie nowe okoliczności, albo wyłącznie nowe dowody, albo zarówno nowe okoliczności i nowe dowody. Dowody lub okoliczności muszą istnieć w dniu wydania decyzji. Okoliczności

lub dowody muszą być istotne, muszą dotyczyć tych faktów, które są znaczące z uwagi na hipotezę normy prawnej, jaka ma mieć zastosowanie w sprawie. Oznacza

to, że muszą one mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia i ich wcześniejsze ujawnienie mogłoby spowodować wydanie odmiennej decyzji (por. S. Presnarowicz (w:) Ordynacja podatkowa. Komentarz zaktualizowany pod red. L. Etela, LEX 2019; wyroki NSA:

z 27.04.2018 r., II FSK 1053/16; z 7.04.2019 r., I GSK 1217/16; z 14.09.2018 r.,

II FSK 2689/16; z 8.05.2018 r., II FSK 1137/16 - powołane orzeczenia dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przepis art. 240 § 1 pkt 5 Op. wymaga zatem kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek, tj. po pierwsze: chodzi o istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które wyszły na jaw, po drugie: tak określone nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji, a po trzecie: nie były znane organowi, który tę decyzję wydał. Dopiero łączne spełnienie tych trzech warunków pozwala przyjąć, że przesłanka wznowieniowa została spełniona. Brak zatem spełnienia którejkolwiek przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., powinien skutkować uznaniem niemożliwości jej zastosowania. Warto bowiem podkreślić, że chodzi o zastosowanie trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji ostatecznej, gdzie ustawodawca podnosi rygor jego zastosowania.

Pod terminem dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzję pierwotną, rozumieć trzeba tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Istotą przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w kwestii nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który je wydał, jest wskazanie dowodów w znaczeniu środków dowodowych, czyli w ujęciu przedmiotowym. Natomiast pojęcie "okoliczności faktyczne" należy rozumieć w takim znaczeniu, w jakim funkcjonuje w języku potocznym, tj. jako zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie. Według Sądu można się powoływać w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia również strona nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w jego toku.

Przechodząc do kontrolowanego postępowania, wskazać należy, że w złożonym przez stronę wniosku o wznowienie postępowania powołano się na okoliczność braku możliwości wykorzystania nieruchomości w działalności gospodarczej spółki z powodu braku dojazdu do niej (brak drogi) oraz braku odpowiedniej melioracji gruntów. Okoliczność ta została utożsamiona ze względami technicznymi uniemożliwiającymi korzystanie z nieruchomości przez spółkę w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Jako nową okoliczność, która wyszła na jaw już po wydaniu decyzji spółka wskazała ww. uchwałę Rady Miejskiej w Lipianach, na mocy której ustanowiono wzdłuż linii brzegowej ogólnodostępny pas, który uniemożliwia jej w tej części nieruchomości prowadzenie działalności gospodarczej. Takie zakreślenie podstawy wznowieniowej,

w ocenie Sądu, nie odpowiada warunkom przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., albowiem strona powołuje okoliczność, którą znała już w dniu zakupu nieruchomości - Spółka nabyła przedmiotowe działki w roku 1997 r., co wynika z KW [...] Natomiast decyzje wymiarowe objęte przedmiotowym postępowaniem, zostały wydane w roku 2007 (za XI i XII 2001, 2002, 2003, 2004,2005, 2006, 2007) , w roku 2008 za rok 2008, w roku 2009 za rok 2009, w roku 2010 za rok 2010, w roku 2011 za rok 2011, w roku 2012 za rok 2012. Skuteczne i prawidłowe doręczenie decyzji nastąpiło w drodze doręczenia zastępczego - w wyniku dwukrotnego awizowania przesyłki na adres siedziby spółki ujawniony w rejestrze handlowym.

Zatem wyżej wskazana okoliczność nie mogła ona zatem wyjść na jaw po wydaniu przez organ podatkowy decyzji wymiarowych za lata 2001 - 2012. Co istotne wskazaną okoliczność strona mogła podnosić w trakcie postępowania zwykłego, w odwołaniu

od decyzji Burmistrza, natomiast - mając na uwadze powołaną wyżej specyfikę postępowania wznowieniowego - nie może być ona uznana za przesłankę wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Brakuje jej bowiem waloru nowości, o którym mowa we wskazanym przepisie.

Odnosząc się do żądania przeprowadzenie oględzin nieruchomości czy eksperymentów w zakresie przejezdności drogi, zgodzić się należy z organami podatkowymi, że dowód taki nie odzwierciedli stanu nieruchomości z wcześniejszych lat objętych postępowaniem wznowieniowym. jeśli Strona uważała, że jej nieruchomość nie ma dostępu do drogi publicznej, to - co do zasady - mogła wystąpić o ustanowienie służebności drogi koniecznej.

W ocenie Sądu za nową okoliczność istniejącą w dniu wydawania decyzji wymiarowych, nie można uznać uchwały NR XVII/145/200 Rady Miejskiej w Lipianach

z dnia 26 sierpnia 2002 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania gminy Lipiany - obręb Osetna działki nr [...] (po wtórnym podziale – działki nr [...], [...], [...] i [...]) nad jeziorem [...], bowiem uchwała ta, stanowiąca prawo miejscowe, była znana organowi podatkowemu I instancji. Ponadto, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, powołując się na zebrany materiał dowodowy, spółka od samego początku znała uwarunkowaniach dotyczących jej nieruchomości, albowiem Prezes Spółki [...] brał udział

w posiedzeniu Zarządu Miasta i Gminy w Lipianach w związku z przygotowywanymi zmianami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Lipiany,

co wynika z listy obecności osób zaproszonych na posiedzenie Zarządu z [...]04.1999 r. Ponadto, projekt zmiany MPZP został w obwieszczeniu z 31.08.1999 r. udostępniony

do publicznego wglądu.

Zatem podniesionej przez stronę jako nową okoliczność wytyczenie od linii brzegowej jeziora [...] pasa ogólnodostępnego w ramach granic nieruchomości spółki - nie stanowi okoliczności, o której spółka nie wiedział w dniach wydawania decyzji podatkowych. Ponadto należy zgodzić się z organem odwoławczym, że wbrew twierdzeniom skarżącej, teren ten nie był wyłączony z możliwości zagospodarowania na cele działalności gospodarczej, zwłaszcza, że zapisy MPZP odpowiadały przedmiotowi działalności gospodarczej spółki ujawnionemu w rejestrze handlowym (usługi gastronomiczne, mobile stanowiska gastronomiczne, działalność na rzecz turystyki, hotelarstwa).

Należy zgodzić się z organem odwoławczym także co do tego, że kryterium nowego dowodu w sprawie nie spełnia pismo spółki kierowane do Sołectwa [...]

z [...]09.2012 r. oraz pismo zawierające odpowiedź Sołectwa załączone do pisma uzupełniającego odwołanie, albowiem dowody te nie istniały w dniu wydania którejkolwiek z decyzji objętych postępowaniem wznowieniowym.

Reasumując, wskazać należy, że wznowione postępowanie nie daje możliwości ponownego rozpoznania sprawy w pełnym zakresie. Postępowanie to powinno być ograniczone do weryfikacji, czy została spełniona przesłanka wznowienia postępowania oraz jaki wywiera wpływ na rozstrzygnięcie ostateczne.

W ocenie Sądu, organy podjęły niezbędne czynności w celu zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, poprzez m.in. włączenie dowodów uzyskanych w toku drugiego postępowania wszczętego z wniosku skarżącej, a także wzywanie strony do przedłożenia stosownej dokumentacji. Następnie rozpatrzyły go w kontekście wystąpienia przesłanek uzasadniających wznowienie postępowań zakończonych ostatecznymi decyzjami. Prawidłowy był także wniosek organów, że w sprawie nie zaistniała przesłanka, o jakiej stanowi art. 240 § 1 pkt 5 O.p., wskutek czego odmówiły uchylenia ostatecznych decyzji organu I instancji. Spółka o wszystkich okolicznościach opisanych we wniosku spółka wiedziała przed wydaniem decyzji podatkowych, co wyłącza możliwość powoływania się przez nią na "nowe okoliczności faktyczne".

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznaje, że zaskarżona decyzja i decyzja

ją poprzedzająca odpowiada prawu, zatem Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną

na podstawie art. 151 p.p.s.a.