I SA/Rz 78/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Grzegorz Panek /spr./, Sędzia WSA Tomasz Smoleń, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 5 grudnia 2022 r., nr SKO.418.6.2022 w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę.

Przedmiotem skargi K. spółka z o. o. w P. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 5 grudnia 2022 r. nr SKO.418.6.2022 utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia K. spółka z o. o. za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 7 września 2022 r. nr [...], wystawionego przez Prezydenta Miasta, wskazując naruszenie art. 33 § 2 pkt 6c ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: u.p.e.a.) wobec braku wymagalności obowiązku nałożonego na zobowiązaną, art. 33 § 2 pkt 2a u.p.e.a., art. 27 § , 1 pkt 3, 6, 7, l0, 11, 12 u.p.e.a. poprzez niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a tj. brak stwierdzenia, że obowiązek nałożony na zobowiązanych jest wymagalny, błędne określenie terminu od którego nalicza się odsetki, wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji, brak podpisu osoby działającej w imieniu wierzyciela, brak klauzuli organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej, brak wskazania środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych, brak wskazania doręczenia upomnienia.

Odnosząc się do tych zarzutów organ I instancji uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Organ ten wskazał, że wnioskiem z dnia 21 lipca 2020 r. K. spółka z o.o. zwróciła się o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego celem prowadzenia robót związanych z remontem elewacji budynku przy ul. G. [...] w P., poprzez ustawienie rusztowania w okresie od dnia 22 lipca 2020 r. do dnia 31 października 2020 r. W dniu 21 lipca 2020 r. Dyrektor Zarządu Dróg Miejskich, działając z upoważnienia Prezydenta Miasta na podstawie art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych wydał decyzję nr [...] zezwalającą na zajęcie pasa drogowego zgodnie z wnioskiem wnioskodawcy oraz naliczył stosowną opłatę w wysokości 3.672 zł. W dniu 15 października 2020 r. powyższa decyzja na wniosek i za zgodą K. spółka z o. o., została zmieniona poprzez skrócenie czasu zajęcia pasa drogowego w związku z zakończeniem w dniu 9 października 2020 r. prac remontowych elewacji budynku przy ul. G. [...] w P. i co z tym związane zmniejszeniem opłaty do kwoty 2.880 złotych. Opłatę naliczono na podstawie art. 40 ust. 2, 3, 4 i 10 ustawy o drogach publicznych oraz na podstawie § 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej z dnia 28 listopada 2019 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego dla dróg, których zarządcą jest Prezydent Miasta. Termin zapłaty wskazany w pkt 3 decyzji określa art. 40 ust 13 ustawy, który stanowi ,,termin uiszczenia opłaty, o której mowa w ust. 3, oraz kary, o której mowa w ust. 12, wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca jej wysokość stała się ostateczna". Tym samym powyższe zobowiązanie pozostaje należne i wymagalne w terminie od dnia 16 sierpnia 2020 r. W dniu 20 sierpnia 2020 r. K. spóła z o.o. zwróciła się do Prezydenta Miasta o umorzenie w całości należności za zajęcie pasa drogowego. Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] Prezydent Miasta, odmówił umorzenia w całości należności za zajęcie pasa drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu w wyniku rozpoznania odwołania od tej decyzji, decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie organu I instancji wystąpienie z wnioskiem o udzielenie ulgi, w kontekście oceny istnienia przesłanki wszczęcia postępowania egzekucyjnego -"uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku", nie niweczy stanu, w którym zobowiązanie pozostaje niewykonane. Zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Wskazany powyżej przepis nie pozostawia organowi wyboru, nakładając na niego prawny obowiązek podjęcia odpowiednich kroków w celu wszczęcia egzekucji w przypadku zaistnienia przesłanek w nim wskazanych. Zatem złożenie wniosku o zastosowanie ulgi w spłacie należności nie jest przesłanką do odstąpienia od podjęcia przez wierzyciela działań wskazanych w art. 6 § 1 u.p.e.a.

Podstawą zarzutu egzekucyjnego może być odroczenie terminu wykonania obowiązku, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej albo wystąpienie innej przyczyny. Okoliczność prowadzenia postępowania o umorzenie bądź rozłożenie na raty należności nie stanowi podstawy zgłoszenia zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Dopiero wydanie pozytywnej decyzji w przedmiocie przyznania ulgi, może skutecznie rzutować na dopuszczalność wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz jego kontynuowanie. Dlatego w orzecznictwie przyjmuje się, że złożenie wniosku przez zobowiązanego o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązania nie ma wpływu na wymagalność zobowiązania ani nie powoduje niedopuszczalności egzekucji. Skarżąca w żaden sposób nie wskazała, by powołany w zarzutach brak wymagalności obowiązku nastąpił z innej przyczyny. Skarżąca powołując się na naruszenie przez wierzyciela przepisu art. 33 § 2 pkt 6 lit c, nie podała bowiem jaka występuje inna przyczyna powodująca niewymagalność obowiązku.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 27 § 1 pkt 3, 6, 7, 10, 11, 12 u.p.e.a., organ wskazał, że tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 7 września 2022 r. został wystawiony według wzoru określonego w rozporządzeniu Ministra Finansów i zawiera wszystkie elementy wskazane w art. 27 u.p.e.a. W szczególności wskazano w sposób prawidłowy treść podlegającego egzekucji obowiązku i nie zmienia tego omyłka w podanej podstawie prawnej. Określono prawidłową wysokość należności pieniężnej, natomiast termin od którego naliczane zgodnie z tytułem mają być odsetki są terminem na korzyść zobowiązanej, gdyż data jest późniejsza, niż data od której powinny być naliczane odsetki, biorąc pod uwagę datę wymagalności należności, określonej w decyzji określającej opłatę za zajęcie pasa drogowego. Wbrew twierdzeniom skarżącej w tytule wykonawczym podano również datę doręczenia upomnienia. Nie doszło do zniekształcenia w zakresie przedmiotu postępowania egzekucyjnego ujawnionego w tytule wykonawczym w porównaniu do obowiązku wymienionego w decyzji, dlatego też zarzut naruszenia przepisu art. 33 § 2 pkt 2a należy uznać za nieuzasadniony.

W aktualnym stanie prawnym w katalogu prawnym określonym w art. 33 § 2 nie zawarto zarzutu w postaci nie spełnienia w tytule wykonawczym wymogów z art. 27 u.p.e.a. Wymogi formalne tytułu wykonawczego są przewidziane w celu zagwarantowania zobowiązanemu, że prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne znajduje podstawy prawne i że zostanie wyegzekwowany obowiązek, do wykonania, którego jest on rzeczywiście zobowiązany. Naruszenie wymogów formalnych tytułu wykonawczego musi przełożyć się na niebezpieczeństwo wyegzekwowania innego obowiązku niż obciążającego zobowiązanego, a w niniejszej sprawie takich okoliczności brak, gdyż skarżąca niewątpliwie jest zobowiązana do zapłaty należności określonej w decyzji, z której wynika opłata za zajęcie pasa drogowego. Dopiero taki brak formalny tytułu wykonawczego, który te gwarancję istotnie narusza, należy postrzegać w kategorii przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt II FSK 2222/15). Może, bowiem zdarzyć się sytuacja, w której dostrzegalne są pewne braki bądź niedokładności tytułu wykonawczego, jednak ich nieistotność nie zagraża naruszeniu zasad legalizmu i prowadzenia przez organy postępowania w sposób budzący zaufanie (wyrok NSA z dnia 24 października 2018 r., sygn. Akt II FSK 2389/16). Niedopuszczalność musi wynikać z przepisów prawa wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej bądź prowadzenia egzekucji w stosunku do osoby posiadającej konkretne przymioty (wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2011 r. sygn. Akt II FSK461/10).

Rozpoznając zażalenie na to postanowienie SKO w Przemyślu postanowieniem z dnia 5 grudnia 2022 r. utrzymało je w mocy.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 33 § 2 pkt 6c u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania,

b) rozłożenia na raty obowiązku, spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Strona nie przedłożyła jednak żadnego dowodu potwierdzającego wstrzymania wykonania decyzji przez właściwy sąd administracyjny. Samo zaś wniesienie skargi na decyzję nie wstrzymuje jej wykonania. Przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala domagać się wierzycielowi od zobowiązanego wykonania obowiązku i w razie odmowy wystąpić do organu egzekucyjnego o zastosowanie przymusu egzekucyjnego.

Wskazane przez skarżącą braki tytułu wykonawczego tj. brak stwierdzenia, że obowiązek nałożony na zobowiązanych jest wymagalny, błędne określenie terminu od którego nalicza się odsetki, błędne wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji, brak podpisu osoby działającej w imieniu wierzyciela, brak klauzuli organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej, brak wskazania środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych, brak wskazania daty doręczenia upomnienia, nie stanowią określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a. Nie mogą zatem stanowić podstawy zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Dotyczy to także pozostałych zarzutów zażalenia dotyczących wad prowadzonego postępowania, które nie mieszczą się w zamkniętym katalogu zarzutów mogących stanowić podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

W skardze na postanowienie SKO w Przemyślu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca spółka zarzuciła naruszenie:

- art. 33 § 2 pkt 6c u.p.e.a. wobec braku wymagalności obowiązku nałożonego na zobowiązaną,

- art. 33 § 2 pkt 2a u.p.e.a.,

- art. 27 § 1 pkt 3, 6, 7, I0, 11, 12 u.p.e.a., poprzez niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. tj. brak stwierdzenia, że nałożony na zobowiązaną obowiązek jest wymagalny, błędne określenie terminu od którego nalicza się odsetki, błędne wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji, brak podpisu osoby działającej w imieniu wierzyciela, brak klauzuli organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej, brak wskazania środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych, brak wskazania daty doręczenia upomnienia,

- art. 107 § 3 k.p.a w związku z art. 140 k.p.a poprzez brak rozważenia i ustosunkowania się przez organy do podnoszonych zarzutów,

- art. 33 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 27 § 1 punkt 3 u.p.e.a., poprzez brak stwierdzenie, że obowiązek nałożony na zobowiązaną jest wymagalny,

- art. 6 k.p.a. w związku z art. 34 § 2 pkt 2a u.p.e.a. w związku z art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a., art. 7 § 5 u.p.e.a., art. 33 § 1 u.p.e.a. oraz art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. wobec działania wbrew przepisom prawa,

- art. 6 § 1 u.p.e.a., poprzez podjęcia czynności egzekucyjnych względem zobowiązanej,

- art. 7, art. 8, art. 9, art. 35, art. 77, art. 80, oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, prowadzenie postępowanie w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, niespełnienie obowiązku załatwiana sprawy bez zbędnej zwłoki, przekroczenie swobodnej oceny dowodów, co w konsekwencji doprowadziło do wydania zaskarżonego postanowienia, prowadzenia postępowania w sposób przewlekły i nierzetelny,

- art. 7 k.p.a. w związku z art. 113 § 2 k.p.a. wobec niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes obywateli, sugerując końcowo po wszczęciu egzekucji, że ewentualne wątpliwości dotyczące treści decyzji mogą być wyjaśniane w trybie przewidzianym w art. 113 k.p.a.,

- art. 7a § 1 wobec nieuwzględnienie i niezastosowanie normy nakazującej w przypadku postępowania administracyjnego którego przedmiotem jest nałożenie obowiązku, rozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony zobowiązanej w sytuacji pozostających w sprawie wątpliwości,

- art. art. 7b poprzez brak współdziałania ze sobą organów administracji publicznej w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie i słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy, oraz stosowania środków nieadekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy,

- art. art. 8 poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, niekierowanie się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania,

art. 9 w związku z art. 8 k.p.a. poprzez nienależyte i nie wyczerpujące informowanie stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy winny czuwać nad tym aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu administracyjnego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi.

Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Rozstrzygnięcie sporu w niniejszej sprawie sprowadzało się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w stanie faktycznym sprawy przeprowadzone postępowanie egzekucyjne nie naruszało prawa.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Ustawa ta określa między innymi:

1) sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, o których mowa w art. 2,

2) prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków, o których mowa w art. 2.

Przepis art. 6 § 1 u.p.e.a. umieszczony w dziale dotyczącym "zasad ogólnych postępowania egzekucyjnego" traktuje o obowiązkach wierzyciela, gdy zobowiązany uchyla się od wykonywania obowiązków. W przepisie tym wskazano, że w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych.

Zatem zarówno w art. 1 jak i art. 6 § 1 u.p.e.a. ustawodawca posługuje się pojęciem "uchylanie się zobowiązanego od wykonania obowiązku".

Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyjaśnia jak należy rozumieć określenie zobowiązany. I tak zgodnie z art. 1a pkt 20 tej ustawy ilekroć jest w niej mowa o zobowiązanym - rozumie się przez to osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osobę lub jednostkę, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają.

W ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji brak jest ustawowej definicji pojęcia "uchylanie się zobowiązanego od wykonania obowiązku", lecz można skorzystać ze słownika języka polskiego, zgodnie z którym "uchylać się" to uniknąć czegoś, wymówić się od czegoś, uchylić się od odpowiedzialności, od obowiązków.

Zasada ustanowiona w art. 6 k.p.a. wyraża się w tym, że organy administracji publicznej nie mogą podejmować działań niezgodnych z obowiązującym prawem, jak również działań, dla których brak podstawy prawnej. O obowiązkach wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, między innymi, art. 6 § 1 u.p.e.a., w myśl którego w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Nie budzi wątpliwości, że zastosowany w tym przepisie zwrot "powinien" oznacza "ma obowiązek" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2001 r., I SA/Lu 452/00, POP z 2002 r. Nr 2, poz. 64), a "uchylanie się od wykonania obowiązku" to nie podjęcie przez zobowiązanego działań zmierzających do jego wykonania; w przypadku obowiązku o charakterze pieniężnym – nie wywiązanie się z niego w terminie płatności. Wierzyciel jest jednak obowiązany do odstąpienia od podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych wtedy, gdy stwierdzi istnienie okoliczności uzasadniających umorzenie lub zawieszenie postępowania egzekucyjnego, a może odstąpić od podjęcia omawianych czynności, gdy przemawiają za tym ważne względy dotyczące zobowiązanego, a nie stoi temu na przeszkodzie interes publiczny (por. P. Przybysz, "Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz", Warszawa 2009, s. 56-57). A zatem w tym ostatnim przypadku, do którego można także zakwalifikować sytuację wszczęcia przez zobowiązanego postępowania w przedmiocie umorzenia należności, wierzyciel może odstąpić od podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes publiczny (na przykład obawa bezskuteczności egzekucji w wypadku zwłoki w jej wszczęciu), ale nie ma prawnego obowiązku odstąpienia od podjęcia takich czynności.

W szczególności nie można wyprowadzić istnienia prawnego obowiązku odstąpienia od podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych z normy określającej zasadę działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), ponieważ to właśnie przepisy prawa nakazują wierzycielowi, który jest organem administracji publicznej, podjęcie omawianych czynności. Prawnego obowiązku odstąpienia od ich podjęcia nie sposób dopatrzeć się także w zasadzie skodyfikowanej w art. 8 k.p.a., ponieważ pogłębianie zaufania obywateli do organów Państwa nie może odbywać się poprzez odstępowanie przez te organy od powinności nałożonych na nie przez prawo, choćby powinności te niosły konsekwencje dla obywatela uciążliwe.

Prawidłowe jest zatem stanowisko organu, że prowadzenie postępowania w przedmiocie umorzenia należności, która objęta jest postępowaniem egzekucyjnym nie jest przeszkodą do prowadzenia tego postępowania egzekucyjnego.

Słusznie także organ uznał, że wskazane przez skarżącą braki tytułu wykonawczego tj. brak stwierdzenia, że obowiązek nałożony na zobowiązaną jest wymagalny, błędne określenie terminu od którego nalicza się odsetki, błędne wskazanie podstawy prawnej prowadzenia egzekucji, brak podpisu osoby działającej w imieniu wierzyciela, brak klauzuli organu egzekucyjnego o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej, brak wskazania środków egzekucyjnych stosowanych w egzekucji należności pieniężnych, brak wskazania daty doręczenia upomnienia, nie stanowią określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4 u.p.e.a. Nie mogą zatem stanowić podstawy zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Dotyczy to także pozostałych zarzutów dotyczących wad prowadzonego postępowania, które nie mieszczą się w zamkniętym katalogu zarzutów mogących stanowić podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, skargę oddalił.