I SA/Po 312/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia i zabezpieczenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od maja do grudnia 2017 r. oddala skargę

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] decyzją z [...] grudnia 2019 r. określił A. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] przybliżone kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od maja 2017 r. do grudnia 2017 r. oraz kwoty odsetek za zwłokę od tych zobowiązań i dokonał zabezpieczenia zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę na majątku w/w Spółki.

W trakcie prowadzonej kontroli podatkowej za okres od 1 maja 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. ustalono, że A. sp. z o.o. zawiesiła działalność gospodarczą [...] lutego 2018 r. W zakresie podatku należnego kontrolujący pozyskali dokumentację źródłową od kontrahentów spółki. W badanym okresie spółka zaewidencjonowała w rejestrach zakupu prowadzonych dla potrzeb podatku od towarów i usług oraz dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez: B. A. F. [...] Hurt-Detal; C. Z.PH.U. T. K.; D. K. M.; E. A. M.; M. G. W.; F. G. M.; G. A. O.. Spółka nie przedłożyła dowodów potwierdzających dokonanie zakupów będących podstawą do odliczenia podatku naliczonego. Poinformowała jedynie kontrolujących, że dokumentacja księgowa spółki zaginęła. Z ustaleń organu wynika, że żaden z ww. podmiotów nie potwierdził transakcji ze Spółką i nigdy na rzecz A. Sp. z o.o. nie wystawiał faktur VAT.

W związku z powyższym spółka nie posiada dokumentów źródłowych będących podstawą do odliczenia podatku naliczonego. Wyjątek stanowiły faktury VAT wystawione na rzecz spółki przez Biuro R. M. J., A. S. s.c. z tytułu usług księgowych. Podatek należny organ ustalił na podstawie złożonych deklaracji, natomiast brak dokumentów źródłowych był podstawą do zakwestionowania prawa spółki do odliczenia podatku naliczonego. Organ w decyzji dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług za wskazane miesiące.

W ocenie organu pierwszej instancji, na prawdopodobieństwo niewykonania przedmiotowych zobowiązań, wskazują takie okoliczności jak: brak dokumentów potwierdzających źródło zakupu towarów, znaczna wysokość przewidywanych zobowiązań podatkowych w stosunku do sytuacji majątkowej strony oraz brak majątku rzeczowego, a także zawieszenie działalności gospodarczej. Organ wskazał, że spółka nie ma żadnego majątku trwałego. Dochód spółki wykazany w CIT 8 za 2017 r. wyniósł [...] zł. Brak jest informacji co do źródeł i wysokości dochodów za 2018 r.. Spółka złożyła deklaracje VAT-7 za miesiące styczeń i luty 2018 r., wykazując wartości zerowe. Podatnik nie wskazał źródeł finansowania działalności spółki, kapitał zakładowy wynosi [...] zł, nie wykazano zobowiązań z tytułu kredytów, pożyczek, jedynie zobowiązania krótkoterminowe z tytułu dostaw towarów. Analiza rachunku bankowego wykazała na bieżące wykorzystywanie środków dostępnych na rachunku, co tym bardziej uzasadnia obawę, że spółka nie będzie dysponować wystarczającymi środkami na pokrycie zobowiązań podatkowych.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] marca 2020 r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 33 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm. - dalej: "O.p.") utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ wskazał na cel wydania decyzji zabezpieczającej. Uznał, że przybliżona kwota zobowiązania została prawidłowo określona. Organ podkreślił, że określenie w decyzji przybliżonej kwoty zobowiązania ma charakter informacyjny, nie jest to kwota faktycznie obciążająca podatnika. Zatem zarzuty dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego, że spółka nie dokonywała określonych zakupów nie może być podstawą rozpoznania w tym postępowaniu.

Organ odwoławczy wskazał, ze organ I instancji wskazał na okoliczności, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania podatkowego. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podkreślił, że ustalenia kontroli, tj. brak dokumentów źródłowych stanowiących podstawę obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego oraz brak działań zmierzających do odtworzenia dokumentacji spółki podważają domniemanie rzetelności strony jako podatnika i jako takie dają już podstawę do przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązań, które zostaną określone w przyszłości stosowną decyzją wymiarową, a tym samym zaistniała przesłanka do wydania decyzji zabezpieczającej. Poza tym organ dokonał analizy sytuacji finansowej spółki, spółka nie posiada aktywów trwałych, nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów i kierowców ani w Bazie Ksiąg Wieczystych, a jej kapitał wynosi [...] zł. Od [...] lutego 2018 r. spółka zawiesila działalność gospodarczą.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w sprawie zaistniały graniczące z pewnością obawy niewykonania przez spółkę zobowiązań podatkowych. Tym samym, brak jest podstaw dla uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 33 § 1 O.p.

W skardze na powyższą decyzję strona wniosła, m.in. o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

I. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie poprzez naruszenie:

- art. 106 "1" ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm. – dalej: "u.p.t.u.") poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przepis ten nakazuje podatnikowi zwrócenie się o wystawienie duplikatu faktury, w przypadku gdy ulegnie zniszczeniu lub zaginie, podczas gdy przepis ten reguluje obowiązek osoby wystawiającej fakturę w takim przypadku, a nie podmiotu przyjmującego fakturę;

- art. 86 ust. 2 pkt 1 lit "a" u.p.t.u. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że zaginięcie dokumentów źródłowych, po skorzystaniu przez podatnika z prawa odliczenia podatku, stanowi o braku takiego prawa niezależnie od faktu, iż w chwili skorzystania z prawa odliczenia podatku podatnik fakturą dysponował;

II. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie:

- art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w obrocie prawnym decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w [...] z [...] grudnia 2019 r., która została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i prawa materialnego, co wykazał skarżący w złożonym odwołaniu;

- art. 229 O.p. oraz art. 127 O.p. poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organ drugiej instancji własnego wnikliwego postępowania dowodowego oraz zaniechanie dokonania własnych ustaleń i rozważań zarówno faktycznych, jak i prawnych bez odniesienia się w sposób pełny i wyczerpujący do zarzutów odwołania skarżącego;

- art. 122, art. 124, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez nie podjęcie przez organy obu instancji czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - w szczególności nie ustalenie faktycznych transakcji zakupowych skarżącego oraz niezwerfikowanie dokumentacji księgowej złożonej do Urzędu Skarbowego;

- art. 33 § 1 w zw. z art. 33 § 4 pkt 2 O.p. poprzez zabezpieczenie na majątku podatnika zobowiązania w dowolnej wysokości bez prawidłowego ustalenia przybliżonej kwoty ewentualnego zobowiązania;

- art. 190 O.p. poprzez niepoinformowanie skarżącego o przeprowadzeniu dowodu z wyjaśnień kontrahentów skarżącego i tym samym uniemożliwienie skarżącemu skonfrontowania przekazywanych przez nich informacji;

- art. 2a i art. 121 § 2 O.p. poprzez rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na niekorzyść podatnika oraz nieudzielenie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania, co miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem uniemożliwiło skarżącemu podjęcie skutecznej obrony jego praw i interesów;

III. błędy w ustaleniach faktycznych polegające na błędnym przyjęciu, że:

- żaden z kontrahentów skarżącego nie wystawiał nigdy na rzecz A. Sp. z o.o. faktur VAT, choć okoliczność ta nie wynika z zebranego materiału dowodowego;

- skarżący z własnej woli nie przedstawił organowi dokumentacji księgowej, podczas gdy faktycznie skarżący w czasie prowadzenia działalności przekazywał na bieżąco dokumentację do biura rachunkowego i rozliczał należny podatek, sporządzając przy tym stosowne dokumenty dla organów podatkowych, natomiast z przyczyn niezależnych od skarżącego nie miał on możliwości przedstawienia dokumentacji w toku kontroli;

- organ pierwszej instancji przedstawił szczegółowe wyliczenie przybliżonej kwoty zobowiązania, choć faktycznie w decyzji organu pierwszej instancji kwoty te zostały wskazane wyłącznie tabelarycznie bez jakiegokolwiek wyjaśnienia, w jaki sposób organ wyliczył wysokość zobowiązania;

- JPK zawierają wyłącznie syntetyczne dane faktury, przez co nie mogą stanowić dowodu do powstania prawa podatnika do odliczenia podatku VAT, choć z JPK wynikają szczegółowe informacje niezbędne dla ustalenia tego prawa, w tym potwierdzenie istnienia stosownych dokumentów źródłowych;

- zaniżenie wysokości zobowiązań podatkowych za badane okresy ma być wystarczającym dowodem na to, że podatnik ma zamiar uchylania się od obowiązku zapłaty podatku, choć postępowanie zabezpieczające nie może zastępować postępowania podatkowego, a tym samym przesądzać o tym, iż w ogóle doszło do zaniżenia zobowiązań podatkowych i ewentualnej jego wysokości.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła argumentację zarzutów.

Odpowiadając na skargę organ wniósł i jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). O terminie posiedzenia organ i strona zostały powiadomione.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w ustalonym stanie faktycznym sprawy organy podatkowe zasadnie przyjęły, że zachodzą przesłanki do wydania w trybie art. 33 O.p. decyzji o dokonaniu zabezpieczenia na majątku podatnika z tytułu podatku od towarów i usług.

W ocenie Sądu na gruncie badanej sprawy organy prawidłowo uznały, że publicznoprawny charakter przedmiotowych zobowiązań wymaga ochrony prawnej. Mając zatem na uwadze stan faktyczny, tj. brak stosownych ewidencji, a także znaczną wysokość przewidywanych zobowiązań podatkowych w stosunku do sytuacji majątkowej strony, zasadnie organy uznały, że istnieje uzasadniona obawa, że te należności nie zostaną wykonane.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 33 § 1 O.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 O.p. stosuje się odpowiednio.

Według art. 33 § 2 O.p. zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, określającej wysokość zobowiązania podatkowego, bądź określającej wysokość zwrotu podatku.

Na podstawie art. 33 § 3 O.p. w przypadku zabezpieczenia w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, zabezpieczeniu (z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1) podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu.

Stosownie do art. 33 § 4 O.p. w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu:

1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1;

2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2.

W ślad za orzecznictwem sądowym wskazać należy, że zasadniczą przesłanką dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika jest stwierdzenie, że zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Przy czym przesłanka ta została określona w sposób ogólny jedynie przez wskazanie dwóch przykładów. Taka konstrukcja tych przepisów oznacza, że organ dokonujący zabezpieczenia może w każdy sposób wykazywać istnienie uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania, a więc także okolicznościami innymi, niż te przykładowo wskazane przez ustawodawcę. Ustanowienie otwartego katalogu okoliczności, które mogą wskazywać na niebezpieczeństwo uchylania się od wykonania powinności podatkowych oznacza, że organ podatkowy nie jest w tym zakresie ograniczony i może wykazywać ziszczenie się przesłanki zabezpieczenia wszelkimi możliwymi środkami. W konsekwencji również okoliczności towarzyszące powstaniu zobowiązań podatkowych i oceniane ostatecznie w toku postępowania wymiarowego mogą służyć wykazaniu, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo niewykonania zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 461/18 – wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

Okolicznościami, na które mogą powołać się organy, mogą być ujawnione podczas postępowania kontrolnego, fakty podejrzenia posługiwania się przez skarżącego w rozliczeniach podatkowych nierzetelnymi fakturami, sytuacja finansowa i stan majątku skarżącego w zestawieniu z wielkością zabezpieczonych zobowiązań (por. wyrok NSA z 22 listopada 2019 r., sygn. akt I FSK 1253/17).

Do powodów, których zaistnienie może rodzić obawę niewykonania zobowiązania podatkowego, należy także okoliczność dokonania przez podatnika obniżenia podatku należnego VAT na podstawie fikcyjnych faktur (por. NSA w wyroku z 23 września 2020 r., sygn. akt II FSK 1032/18).

Kluczowa jest przy tym konstatacja, że w postępowaniu zabezpieczającym organ podatkowy nie jest zobowiązany do przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia obowiązku podatkowego oraz jego rzeczywistych rozmiarów. Obowiązany jest jedynie do uprawdopodobnienia, że zobowiązanie w określonej w przybliżony sposób wysokości istnieje. Nie jest bowiem celem decyzji ustanawiającej zabezpieczenie określenie kwoty zobowiązania podatkowego, a zapewnienie ochrony prawnej wykonania zobowiązania podatkowego. Te funkcje pełni bowiem decyzja wydawana na późniejszym etapie postępowania - decyzja wymiarowa.

Obowiązku uprawdopodobnienia poszczególnych okoliczności przewidzianych w przepisach art. 33 § 1 – 4 O.p. nie można utożsamiać z obowiązkiem nałożonym na organy podatkowe odnośnie postępowania wymiarowego, w toku którego organy obowiązane są wykazać (udowodnić) zasadność zastosowania przepisów materialnoprawnych. Samo uprawdopodobnienie nie może być utożsamiane z pewnością zaistnienia określonego stanu rzeczy, lecz wskazuje jedynie na prawdopodobieństwo wystąpienia określonego faktu. Organ podatkowy, dokonując zabezpieczenia, nie posiada kompetencji do dokonywania oceny dowodów dotyczących wymiaru podatku. Dlatego też kwestia nierzetelności faktur VAT dla potrzeb wydania decyzji o zabezpieczeniu wymaga jedynie uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia (por. wyroki NSA z 15 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 461/18, WSA w Poznaniu z 6 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Po 497/18, WSA w Olsztynie z 23 czerwca 2020 r., sygn. akt I SA/Ol 270/20).

W kontekście powyższego zarzut dotyczący błędnego ustalenia, że skarżąca nie dokonywała zakupu w firmach E. A. M.; G. A. O.; J. Hurt-Detal [...] A. J., nie mógł być przedmiotem analizy w postępowaniu odwoławczym od decyzji wydanej w przedmiocie zabezpieczenia.

Postępowanie zabezpieczające nie zastępuje postępowania podatkowego w zakresie weryfikacji ustaleń co do wysokości zobowiązania podatkowego. Organ prowadzący postępowanie w przedmiocie zabezpieczenia musi jedynie uprawdopodobnić, że istnieje zobowiązanie określone w sposób przybliżony. Ponadto ustawodawca nie nakazuje organom podatkowym uprawdopodobnienia zasadności nałożenia na podatnika obowiązku zapłaty lub zwrotu podatku jako warunku sine qua non dla wydania decyzji o zabezpieczeniu.

W konsekwencji dla orzeczenia zabezpieczenia nie jest istotne, czy przeprowadzone w toku postępowania kontrolnego ustalenia są przekonujące odnośnie obowiązku zapłaty przez stronę określonego zobowiązania podatkowego (por. prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 25 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 1591/13). Podobnie ocena dowodów stanowiących podstawę przyszłych rozstrzygnięć dotyczących, m.in. wysokości zobowiązania podatkowego wykracza poza przedmiot decyzji zabezpieczającej (por. prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 11 grudnia 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 560/13).

W decyzjach organów obu instancji, wskazano przyczyny nieuznania prawa do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające ze złożonych do Urzędu Skarbowego deklaracji VAT-7 za badane okresy. Organ pierwszej instancji przedstawił również szczegółowe wyliczenie przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za okresy objęte kontrolą. W ocenie Sądu przybliżona kwota zobowiązań podatkowych za wskazane miesiące 2017 r. jest określona prawidłowo.

Podkreślić należy, że okoliczność unikania regulowania zobowiązań powstających z mocy prawa mieści się w hipotezie normy prawnej zawartej w art. 33 § 1 O.p. Uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego to taka, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy. Jednakże ocena, czy zaistniała ona w konkretnym przypadku, pozostawiona została do uznania organu podatkowego. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych, w sposób czytelny uprawdopodobnione dla podatnika w uzasadnieniu decyzji. Pojęcia "uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" ustawodawca nie zdefiniował, z uwagi na jego rozległy zakres. Zdarzenia wymienione w przytoczonym art. 33 § 1 zdanie 1 in fine O.p. są jedynie przykładami mieszczącymi się w ogólnej formule zachowania sugerującego zaistnienie przesłanki ustawowej.

W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji nie wskazywał na żadną z przesłanek wskazanych wprost w przepisie art. 33 O.p. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, aby organ podatkowy orzekający o zabezpieczeniu wskazał inne okoliczności, które tę obawę też uzasadniają. Wobec zatem nieprawidłowości wykrytych w trakcie kontroli podatkowej w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania za wskazane okresy 2017 r., zasadnym było uznanie, że zachodziła obawa o wykonanie przyszłych zobowiązań podatkowych. W efekcie, ustalenia kontroli, tj. brak dokumentów źródłowych stanowiących podstawę obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego oraz brak działań zmierzających do odtworzenia dokumentacji spółki podważają domniemanie rzetelności strony jako podatnika i jako takie dają już podstawę do przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązań, które zostaną określone w przyszłości stosowną decyzją wymiarową, a tym samym zaistniała przesłanka do wydania decyzji zabezpieczającej.

Niezależnie jednak od powyższego organy poddały analizie również sytuację majątkową A. Sp. z o.o. Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że skarżąca nie posiada żadnych aktywów trwałych, nie figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz w Bazie Ksiąg Wieczystych, a jej kapitał zakładowy wynosi [...] zł. Strona nie posiada także tytułu prawnego do lokalu w W. , wskazanego jako siedziba Spółki oraz miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto [...] lutego 2018 r. skarżąca zawiesiła działalność gospodarczą. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem strony, że organy podatkowe nie wykazały istnienia uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, o której mowa w art. 33 § 1 O.p., nieprawidłowo zastosowały tę regulację, skoro ustaliły, że podatnik nie posiada jakiegokolwiek majątku trwałego, a kwota przybliżonej kwoty zobowiązania w łącznej wysokości wynosi [...] zł.

W efekcie również zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ odwoławczy na potwierdzenie istnienia przesłanki "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania" przedstawił konkretne okoliczności faktyczne, wspierając je stosowną argumentacją. Dokonując kompleksowej oceny wszystkich okoliczności w łączności ze sobą, a nie każdej z osobna, wykazał istnienie przesłanki zabezpieczenia zobowiązania podatkowego. Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, nie stwierdził wobec tego naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze, uznając, że ustalenia w sprawie zostały dokonane na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sposób wyczerpujący, po przeprowadzonym postępowaniu. Organ odwoławczy podjął niezbędne działania w celu dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dokonana ocena materiału dowodowego nie narusza granic jego swobodnej oceny.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.