I SA/Po 304/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędzia WSA Karol Pawlicki Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 26 stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r. oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z 26 stycznia 2021 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania T. K., reprezentowanego przez M. K., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z 20 listopada 2017 r. nr [...]

w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r.

Zaskarżona decyzja DIAS zapadła w następującym stanie faktycznym

i prawnym sprawy.

Organ I instancji na podstawie upoważnienia z 16 marca 2017 r. nr [...] przeprowadził kontrolę podatkową w zakresie sprawdzenia zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oraz kwoty do przeniesienia za grudzień 2016 r.

W trakcie kontroli stwierdzono, że skarżący ujął w rejestrze zakupu za grudzień 2016 r. faktury wystawione przez [...] K. L., które dokumentowały nabycie przez skarżącego gruntu zabudowanego oraz urządzeń

i wyposażenia ubojni. Nabyte wyposażenie i nieruchomość zostały zaliczone do środków trwałych. Nabycie gruntu położonego w [...] (działka nr [...]) zostało potwierdzone również aktami notarialnymi:

- Repertorium A [...] - zawierający umowę sprzedaży warunkowej

z 27 październik 2016 r., zgodnie z którym małżonkowie E. i K. L. sprzedali T. i M. K. objętą księgą wieczystą nr [...] Sądu Rejonowego w [...] nieruchomość położoną w [...], gmina [...], stanowiącą działkę nr [...] o pow. 1.870 m2, zabudowaną obiektami zakładu ubojni bydła: wiatą o powierzchni 76,50 m2, budynkiem ubojni bydła o pow. 505,60 m2

i budynkiem technicznym oraz odpadów o pow. 62,20 m2;

- Repertorium A [...] - zawierający umowę przeniesienia własności ww. nieruchomości z 15 grudnia 2016 r.

W wyniku przeprowadzonej kontroli, zakończonej protokołem doręczonym skarżącemu 24 maja 2017 r., zakwestionowano prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez [...] K. L. na rzecz skarżącego:

- nr [...] z 15 grudnia 2016 r. dotyczącej nabycia nieruchomości (wartość netto [...] zł, wartość VAT [...] zł;),

- nr [...] z 15 grudnia 2016 r. dotyczącej nabycia urządzeń i wyposażenia ubojni (wartość netto [...] zł, wartość VAT [...] zł.).

W związku z wystawioną fakturą nr [...] z 15 grudnia 2016 r. strony transakcji - skarżący i K. L. zawarli 15 grudnia 2016 r. pisemną umowę sprzedaży wyposażenia i urządzeń znajdujących się w budynku ubojni bydła w [...], zgodnie z załącznikiem do powyższej faktury. Łączna cena sprzedaży netto została ustalona na [...] zł, brutto [...] zł. Z umowy wynika ponadto, że wydanie przedmiotowych rzeczy ruchomych przez sprzedawcę na rzecz kupującego nastąpić miało do 31 grudnia 2016 r. Zdaniem organu I instancji, faktury te dokumentują sprzedaż ubojni, która stanowi zorganizowaną część przedsiębiorstwa, o której mowa

w art. 2 pkt 27e ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U.

z 2016 r. poz. 710 ze zm., w skrócie: "u.p.t.u.") i w związku z tym nie przysługuje z tytułu jej nabycia prawo do odliczenia podatku naliczonego.

W toku kontroli przeprowadzony został dowód z przesłuchania skarżącego oraz dowody z przesłuchania świadków: K. L., W. S. i J. S.. W trakcie kontroli podatkowej przeprowadzono także badanie ksiąg podatkowych i stwierdzono, że ewidencja nabyć VAT za grudzień 2016 r. jest prowadzona w sposób nierzetelny i wadliwy, co skutkuje nie uznaniem tej ewidencji za dowód w części dotyczącej ujęcia zakwestionowanych faktur wystawionych przez [...] K. L., tj.: nr [...] z 15.12.2016 r.

nr [...] z 15.12.2016 r.

Po dokonaniu oceny powyżej wskazanych dowodów, NUS decyzją z 20 listopada 2017 r. [...] określił skarżącemu nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za grudzień 2016 r.

w wysokości [...] zł.

Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego w szczególności:

1) art. 2 pkt 27e w zw. z art. 6 pkt u.p.t.u. przez przyjęcie, że sprzedana przez zbywcę nieruchomość oraz ruchomości stanowiły zorganizowaną część przedsiębiorstwa

2) art. 88 ust 3a pkt 2 w zw. z art. 86 u.p.t.u. przez przyjęcie, że odwołującemu nie przysługuje prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT z faktur dokumentujących nabycie nieruchomości i ruchomości podczas gdy transakcja udokumentowana fakturami podlega opodatkowaniu podatkiem VAT

3) art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U.

z 2017 r. poz. 201 ze zm., a obecnie: Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 z późn. zm.; w skrócie: "o.p.") przez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a polegające na pomijaniu aktualnego orzecznictwa jak również interpretacji podatkowych Dyrektora Izby Skarbowej w [...], Dyrektora Izby Skarbowej w [...], Dyrektora Izby Skarbowej w [...], które potwierdzają słuszność działań podatnika poprzez prawidłowe ustalenie, że transakcja udokumentowana fakturami podlega opodatkowaniu VAT jak również okoliczność, że Naczelnik Urzędu Skarbowego

w [...] w oparciu o posiadaną wiedzę z urzędu na podstawie dokumentów złożonych przez zbywcę K. L. odmówił przeprowadzenia podatkowej kontroli czy czynności sprawdzających co w niniejszej sprawie pośrednio dowodzi, że słusznie został odprowadzony podatek na rzecz Skarbu Państwa tym bardzie, że podatnik, aby wykonać obowiązek nałożony przez Państwo, dołożył wszelkich starań i w tym celu zaciągnął kredyt, aby wpłacić należny podatek.

4) art.120 o.p. przez błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji mających istotny wpływ na jej treść, a polegający na uznaniu przez organ podatkowy, że sprzedaż nieruchomości i ruchomości stanowiły zorganizowaną część przedsiębiorstwa,

- wniósł o uchylenie w całości decyzji i umorzenie postępowania, a ponadto wniósł

o przeprowadzenie przez DIAS oględzin przedmiotowych rzeczy na okoliczność, że sprzedaż nieruchomości i ruchomości nie stanowiły zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji z 20 listopada 2017 r. – przywołaną na wstępie decyzją z 26 stycznia 2021 r. – DIAS w uzasadnieniu wskazał, weryfikacja zgromadzonego materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, że przedmiot spornych transakcji, udokumentowanych fakturami

z 15 grudnia 2016 r. nr [...] oraz [...], w których wskazano odpowiednio: sprzedaż gruntu zabudowany położonego w miejscowości [...], działka [...] i sprzedaż urządzeń oraz wyposażenia na rzecz skarżącego, należało uznać za sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa zdefiniowanej w art. 2

pkt 27e u.p.t.u.

Zdaniem organu II instancji za taką oceną przemawia fakt, że ubojnia działała bez żadnych przerw wywołanych zmianą właściciela. Pracownicy, którzy zostali zatrudnieni przez skarżącego, byli również pracownikami poprzedniego właściciela. Zatem kontynuacja działalności odbyła się bez zmian osobowych. Ubojnia działała przy wykorzystaniu tych samych składników majątku, bez konieczności ich modernizowania czy uzupełniania. Grunt i składniki majątku (wyposażenie)pozwalaly, bez udziału innych elementów, do prowadzenia działalności gospodarczej, tak jak samodzielne przedsiębiorstwo. Wskazane okoliczności wypełniają definicję ustawową zorganizowanej części przedsiębiorstwa, w tym fragmencie, gdzie stanowi się o obiektywnej możliwości realizacji zadań jako samodzielne przedsiębiorstwo.

Organ podkreślił, że o tym, że T. K. nabył zorganizowaną część przedsiębiorstwa świadczy fakt, że K. L. zaprzestał działalności gospodarczej w zakresie uboju, a skarżący bez żadnego przestoju kontynuował działalność w tym samym zakresie. Skarżącemu 2 stycznia 2017 r. wydane zostało pozwolenie przez powiatowego lekarza weterynarii na prowadzenie ubojni. Zeznania złożone przez: skarżącego, K. L., J. S. oraz W. S. były w tym zakresie spójne. Wynikało z nich, że dotychczasowy właściciel zaprzestał prowadzenia tej działalności gospodarczej, a skarżący na bazie nabytego majątku, kontynuował dotychczasową działalność. Skarżący prowadził działalność polegającą na skupie żywca. Pragnął rozszerzyć swoją działalność o ubój i w tym celu zakupił od K. L. ubojnię. Zatem nabycie przez niego ubojni uznać należy za kluczowe z punktu widzenia rozszerzenia działalności prowadzonej przez skarżącego. Skarżący podczas przesłuchania 12 kwietnia 2017 r. zeznał, że zakupiona nieruchomość i wyposażenie ubojni stanowiło zespół składników pozwalający na prowadzenie działalności gospodarczej w takim samym zakresie, jak była prowadzona przez K. L.. Zeznał również, że zakupione składniki nie wymagały ponoszenia nakładów w celu rozpoczęcia uboju. Nadto K. L. zakończył ubój 30 grudnia 2016 r., natomiast skarżący rozpoczął ubój 3 stycznia 2017 r. Wobec powyższego o organizacyjnym wyodrębnieniu części przedsiębiorstwa, a tym samym wypełnieniu ustawowej definicji

z art. 2 pkt 27e u.p.t.u. świadczą następujące okoliczności: - możliwość prowadzenia działalności gospodarczej w momencie nabycia nieruchomości i ruchomości przez skarżącego, - fakt prowadzenia takiej samej działalności przez K. L. przed zbyciem zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

.Podsumowując organ II instancji stwierdził, że w świetle ustalonego stanu faktycznego, jak i przytoczonych przepisów prawa, zespół składników materialnych

i niematerialnych, będący przedmiotem nabycia przez skarżącego, stanowił zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 2 pkt 27e u.p.t.u.

W konsekwencji zgodnie z art. 6 pkt 1 u.p.t.u., transakcje te podlegały wyłączeniu

z opodatkowania podatkiem VAT.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu T. K. zarzucił:

1. naruszenie prawa procesowego:

1) art. 122 w zw. z art. 120 o.p. poprzez szereg błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji oraz zignorowanie ustaleń faktycznych, mających istotny wpływ na jej treść, a polegający na uznaniu przez organ podatkowy, że sprzedaż nieruchomości i ruchomości stanowiło zorganizowaną część przedsiębiorstwa;

2. naruszenie prawa materialnego:

1) art. 2 pkt 27e u.p.t.u., poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że

w niniejszym stanie faktycznym przedmiotem dokonanej sprzedaży była zorganizowana, część przedsiębiorstwa;

2) art. 5 u.p.t.u. poprzez jego niezastosowanie w sprawie;

3) art. 6 pkt 1 u.p.t.u. poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie;

4) art. 7 u.p.t.u. poprzez jego niezastosowanie w sprawie;

5) art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u. poprzez jego błędne zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że odwołującemu nie przysługuje prawo do odliczenia naliczonego podatku od towarów i usług z faktur dotyczących nabycia nieruchomości i ruchomości, podczas gdy transakcja udokumentowana fakturami podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług;

6) art. 19 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej [...] poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, działając przeciw zasadzie, iż wykładnia proeuropejska nie może pogarszać sytuacji podatnika kreowanej przez przepisy krajowe.

Wniósł o uchylenie decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione w niej zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 17 sierpnia 2021 r. I SA/po 304/21 zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez T. S. U. E. w związku z pytaniami prejudycjalnymi skierowanymi przez N. S. A. postanowieniem z dnia 27 lipca 2021 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I FSK 892/18.

Tutejszy Sąd postanowieniem z 15 czerwca 2023 r. podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1

§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259

z późn. zm., w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji DIAS, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, w ocenie Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 6 pkt 1 u.p.t.u. przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Art. 6 u.p.t.u. stanowi implementację art. 19 dyrektywy 112/2006/WE.

Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości zapadłego na tle wskazanego przepisu wynika (por. np. wyroki z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie C-497/01; z dnia

10 listopada 2011 r. w sprawie C-444/10 oraz z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie

C-17/18), że jeśli Państwo Członkowskie wprowadziło zasadę, iż w przypadku przeniesienia całości lub części majątku przedsiębiorstwa, za wynagrodzeniem lub bez wynagrodzenia, albo w drodze aportu, nie następuje dostawa towarów, zasada ta ma zastosowanie do jakiegokolwiek przeniesienia przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części, obejmującej rzeczy ruchome, jak i wartości niematerialne, które łącznie stanowią podmiot lub część podmiotu zdolnego do prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej. Nabywca musi jednakże posiadać zamiar kontynuowania działalności tego przeniesionego przedsiębiorstwa lub jego części, a nie zaś jedynie natychmiastowej likwidacji tej działalności oraz sprzedaży nabytego majątku. Celem wyłączenia zbycia przedsiębiorstwa z opodatkowania podatkiem od wartości dodanej jest zapewnienie neutralności podatkowej takiej czynności, która obciążając stronę istotnym zobowiązaniem podatkowym tak rodziłaby prawo do odliczenia lub zwrotu podatku naliczonego (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2023 r. I FSK 853/20, orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, [...] w skrócie "CBOSA").

Sąd zauważa, że przepis art. 6 u.p.t.u. nie formułuje jakichkolwiek warunków związanych z kontynuacją prowadzonej działalności gospodarczej dokładnie w takim samym zakresie, w jakim prowadził ją zbywca. Istotne jest natomiast, aby zachowane zostało przeznaczenie nabywanego zespołu składników majątkowych (por. wyrok NSA z 01.10.2020 r. I FSK 12/18, CBOSA). W niniejszej sprawie niewątpliwie warunek ten zostanie zachowany, gdyż skarżący prowadzi taką samą rodzajowo działalność.

W postanowieniu z dnia 16 stycznia 2023 r. w sprawie C-729/21 TSUE stwierdził, że artykuł 19 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że: nie stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, który przewiduje, iż "przekazanie całości lub części majątku" nie podlega opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, bez uzależnienia jego stosowania od warunku, by odbiorca był następcą prawnym przekazującego. Artykuł 19 akapit pierwszy dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie "przekazania całości lub części majątku" obejmuje przeniesienie części przedsiębiorstwa, nawet jeśli nie zostały przeniesione na nabywcę wszystkie składniki materialne i niematerialne, które wchodzą w skład tej części, pod warunkiem że całość przekazanych składników jest wystarczająca dla umożliwienia temu przedsiębiorstwu prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej.

Z kolei "przekazanie [...] całości lub części aktywów" należy interpretować w taki sposób, iż obejmuje ono przekazanie przedsiębiorstwa lub jego samodzielnej części,

w tym składników materialnych i ewentualnie niematerialnych, łącznie składających się na przedsiębiorstwo lub część przedsiębiorstwa zdolną prowadzić samodzielną działalność gospodarczą, lecz nie obejmuje samego zbycia towarów, jak sprzedaż zapasu produktów (pkt 24 wyroku TSUE z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie C-444/10 Finanzamt Lüdenscheid przeciwko Christel Schriever). Analogiczny pogląd wyrażony został w wyroku z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie C-497/01 Zita Modes Sarl przeciwko Administration de I'enregistrement et des domains.

Stosownie do treści art. 2 pkt 27e u.p.t.u. ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o zorganizowanej części przedsiębiorstwa - rozumie się przez to organizacyjnie

i finansowo wyodrębniony w istniejącym przedsiębiorstwie zespół składników materialnych i niematerialnych, w tym zobowiązania, przeznaczonych do realizacji określonych zadań gospodarczych, który zarazem mógłby stanowić niezależne przedsiębiorstwo samodzielnie realizujące te zadania.

Ustawowa definicja zorganizowanej części przedsiębiorstwa akcentuje zatem dwie przesłanki. Po pierwsze składniki materialne i niematerialne muszą być wystarczające do realizacji określonych zadań gospodarczych. Po drugie zaś muszą być one organizacyjnie i finansowo wyodrębnione. Kładzie zatem nacisk na funkcję wyodrębnianej części przedsiębiorstwa, którą ma być możność wykonywania działalności gospodarczej. Podatek od towarów i usług jest podatkiem zharmonizowanym, wobec czego występujące w jego regulacji ustawowej pojęcia powinny być jednolicie interpretowane we wszystkich krajach członkowskich (por. wyrok NSA z 23.11.2017 r., I FSK 327/16, CBOSA).

Sytuacja, że zorganizowaną część przedsiębiorstwa tworzy zespół składników majątkowych zdolny do prowadzenia niezależnej (samodzielnej) działalności gospodarczej należy rozumieć w ten sposób, że w kształcie, w jakim zespół ten jest zbywany, może on wykonywać określone zadania gospodarcze. Innymi słowy, realizacja określonych zadań gospodarczych możliwa jest z wykorzystaniem tego określonego zespołu składników majątkowych, nie zaś dopiero w połączeniu z innymi składnikami majątkowymi, czy też dopiero w połączeniu z przedsiębiorstwem nabywcy.

Zauważyć należy, że z faktury wystawionej przez [...] K. L. na rzecz skarżącego nr [...] z 15 grudnia 2016 r. wynika, że skarżący nabył urządzenia i wyposażenie ubojni.

Jak trafnie zauważyły organy, przedmiot umowy sprzedaży jest wykorzystywany przez skarżącego w tym samym zakresie i charakterze jak uprzednio czynił to zbywca, bowiem ubojnia działała bez żadnych przerw wywołanych zmianą właściciela. Pracownicy, którzy zostali zatrudnieni przez skarżącego byli również pracownikami zbywcy. Zatem kontynuacja działalności odbyła się bez zmian osobowych. Ubojnia działała przy wykorzystaniu tych samych składników majątku, bez konieczności ich modernizowania czy uzupełniania. Nie bez znaczenia jest i to, że przedmiotem sprzedaży były wszystkie aktywa trwałe zbywcy.

Zdaniem Sądu, zasadna jest teza organu II instancji, że przedmiotem transakcji

z 15 grudnia 2016 r. była zorganizowana część przedsiębiorstwa, co zgodnie z art. 2 pkt 27e i art. 6 pkt 1u.p.t.u. oznacza, że transakcje te nie podlegały przepisom u.p.t.u. Znajduje także uzasadnienie w art. 88 ust. 3a pkt 2 u.p.t.u. stanowisko organów

o pozbawieniu skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur z 15 grudnia 2016 r.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.