I SA/Lu 85/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 30 listopada 2022 r. nr 0111-KDIB1-2.4010.474.2022.2.DP w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych postanawia odrzucić skargę.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I z 10 lutego 2023 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru KRS spółki i złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis KRS lub informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców KRS). W wezwaniu zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącej 21 lutego 2023 r. Termin na uzupełnienie braków skargi upływał więc z dniem 28 lutego 2023 r.

9 marca 2023 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przekazał pismo pełnomocnika spółki będące odpowiedzią na wezwanie sądu. Do pisma dołączono odpis KRS skarżącej oraz odpis pełnomocnictwa z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej. Korespondencja ta została nadana przez pełnomocnika skarżącej za pośrednictwem operatora pocztowego 27 lutego 2023 r. na adres organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 49 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 – p.p.s.a.) jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Jednocześnie w ślad za ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sąd Administracyjnego należy odnotować, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego zasadą jest prowadzenie korespondencji bezpośrednio

z sądem, przed którym toczy się postępowanie. Z całokształtu unormowań p.p.s.a. wynika, że tryb pośredni wnoszenia pism stanowi, ściśle określony w ustawie, wyjątek, który wiąże się z koniecznością dokonania dodatkowych czynności bądź realizacji określonych uprawnień przez organ pośredniczący w przekazaniu pisma. Takim przepisem jest przepis art. 54 § 1 p.p.s.a., w którym ustawodawca przewidział pośredni tryb wnoszenia do sądu administracyjnego skargi. Organ jest wówczas zobligowany do przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, może również już na danym etapie skorzystać z uprawnień autokontrolnych (art. 54 § 2 i § 3 p.p.s.a.). Tryb pośredni stanowi odstępstwo od zasady bezpośredniego kierowania pism do sądu i nie może tym samym znajdować zastosowania

w sytuacjach nieprzewidzianych przez ustawodawcę. Brak również jakichkolwiek innych powodów, które uzasadniałyby pośrednictwo organu w przekazywaniu pism stanowiących uzupełnienie braków formalnych skargi. Przeciwnie, rozwiązanie takie należałoby uznać za zupełnie niecelowe z punktu widzenia ekonomii postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż prowadziłoby do niczym nieuzasadnionego

i zbędnego wydłużania czynności podejmowanych przez stronę i ich dodatkowego skomplikowania (por. postanowienia NSA: z dnia 30 maja 2017 r. sygn. akt II FZ 191/17; z 15 grudnia 2017 r. sygn. II OZ 1548/17; z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II OZ 1609/17).

Mając powyższe na uwadze, skierowanie przez pełnomocnika skarżącej korespondencji uzupełniającej skargę nie stanowi prawidłowego uzupełnienia braków skargi w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. Złożenie tego dokumentu powinno bowiem nastąpić na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, że przesyłkę zawierającą uzupełnienie skargi pełnomocnik skarżącej nadał na adres organu 27 lutego 2023 r., tj.

z zachowaniem zakreślonego siedmiodniowego terminu. W orzecznictwie przyjmuje się, że w sytuacji wniesienia pisma procesowego, które powinno być skierowane bezpośrednio do sądu, a złożone zostało do organu, najwcześniejszą datą, jaką można przyjąć za datę złożenia tego pisma, jest dzień przesłania tego pisma przez organ do sądu (por. postanowienia NSA: z 14 kwietnia 2014 r. sygn. I OSK 889/15;

z 10 stycznia 2018 r. sygn. II OZ 1609/17). W konsekwencji, za datę uzupełnienia braków formalnych skargi w niniejszej sprawie należy przyjąć 9 marca 2023 r.,

w którym zgodnie z pieczęcią widniejącą na kopercie (k. 38 akt sądowych), organ administracji za pośrednictwem operatora pocztowego przekazał pismo strony do tutejszego sądu. W tym stanie sprawy należy więc uznać, że uzupełnienie braków formalnych skargi nastąpiło po upływie zakreślonego terminu.

Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzucił skargę, której braki uzupełniono po upływie wyznaczonego terminu.