I SA/Lu 328/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D. na czynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 czerwca 2022 r. znak 0601-IWW.050.44.2022.5 polegającą na przekazaniu skargi organowi właściwemu postanawia odrzucić skargę.

Skarżący wniósł do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej pisma, zatytułowane jako "skarga", wskazując m. in. na treść art. 145 i art. 227 k.p.a. Skarga miała dotyczyć czynności Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w L., zaś w jej treści wskazane zostały działania, podejmowane w ramach postępowania karno-skarbowego. Skarżący zwrócił się m. in. o wznowienie postępowania

i wstrzymanie wszystkich postanowień organu I instancji.

Pismem z dnia 13 czerwca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej zawiadomił skarżącego o przekazaniu jego skargi (pism z dnia 4 i 6 czerwca 2022 r.) Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w L. celem załatwienia.

Na powyższą czynność skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając m. in. naruszenie art. 232 § 1 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę m. in. wówczas, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

We wnoszonych do organu podatkowego pismach skarżący wskazał na treść art. 227 k.p.a., dotyczącego skargi (z zakresu działu VIII k.p.a. – Skargi i wnioski) oraz art. 145 k.p.a., dotyczącego wznowienia postępowania administracyjnego. Ponadto wprost zaznaczył, że jego żądanie dotyczy wznowienia postępowania.

Stosownie do art. 235 § 1 k.p.a. skargę w sprawie, w której wydano decyzję ostateczną, uważa się zależnie od jej treści za żądanie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji albo jej uchylenia lub zmiany. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej miał wszelkie podstawy, aby zakwalifikować pisma strony jako żądanie wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 236 § 1 k.p.a. w takim przypadku skargę rozpatruje ten organ, który jest właściwy do wznowienia postępowania. Przekazanie sprawy powinno wówczas odbyć się już nie w trybie załatwienia skarg i wniosków (art. 232 § 1 - § 3 k.p.a.), ale w trybie stosownym do rozpatrzenia podania o wznowienie postępowania. W niniejszej sprawie oznaczało to działanie na zasadzie art. 170 § 1 O.p., w myśl którego jeżeli organ podatkowy, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie.

W przypadku wznowienia postępowania podatkowego właściwość organów reguluje art. 244 § 1 O.p., zgodnie z którym organem właściwym jest organ, który wydał

w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Należy w tym miejscu wyjaśnić, że o ile załatwienie pisma przez organ podatkowy w trybie skarg i wniosków regulowane jest przepisami działu VIII k.p.a., o tyle postępowanie w sprawie podatkowej, w tym postępowanie zainicjowane podaniem o wznowienie postępowania, prowadzone jest na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Znajdzie zatem zastosowanie nie wskazany przez skarżącego art. 145 k.p.a., ale analogiczne przepisy procedury podatkowej (art. 240 i nast. O.p.).

Przekazanie podania na zasadzie art. 170 O.p. organowi właściwemu jest czynnością o charakterze technicznym. Organ niewłaściwy nie wydaje w takim przypadku postanowienia w sprawie przekazania podania organowi właściwemu. Nie zapada zatem rozstrzygnięcie, które mogłoby zostać zaskarżone do sądu administracyjnego. Zakres sądowej kontroli administracji publicznej określa treść art. 3 § 2 p.p.s.a., wskazująca, jaki może być przedmiot skargi, kierowanej do sądu administracyjnego. Czynność przekazania, materializująca się w formie pisma, za pomocą którego organ zawiadamia wnoszącego podanie, z pewnością nie jest decyzją ani postanowieniem (art. 3 § 2 pkt 1 – pkt 3 p.p.s.a.). Czynności nie będące decyzjami ani postanowieniami, podjęte w ramach postępowań, określonych w k.p.a. i O.p. są wyraźnie wyłączone z zakresu kognicji sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4). Przekazanie sprawy nie należy także do pozostałych przejawów działalności administracji publicznej, wyliczonych w art. 3 § 2 p.p.s.a., nie jest bowiem pisemną interpretacją, opinią zabezpieczającą czy odmową wydania takiej opinii, aktem prawa miejscowego, aktem organów jednostek samorządu terytorialnego z zakresu administracji publicznej, aktem nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, bezczynnością lub przewlekłym prowadzeniem postępowania. Przekazanie sprawy w trybie art. 170 O.p. nie może być zatem zaskarżone do sądu administracyjnego, wobec czego sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co oznacza konieczność odrzucenia skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak na wstępie postanowienia, za podstawę biorąc art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.