Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
postanowienie z dnia 2024-03-21
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoSłowa kluczowe
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 29 grudnia 2023 r., znak: SKO.41/4874/P/2023 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2015 rok p o s t a n a w i a odrzucić skargę.
W dniu 12 lutego 2024 r. A. M. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 29 grudnia 2023 r., znak: SKO.41/4874/P/2023 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2015 rok.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed tym organem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn dotyczy w szczególności sytuacji, gdy skarżący złożył skargę pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji.
W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można bowiem wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy przy tym rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Stosownie do treści art. 244 § 1 w związku z art. 245 § 1 pkt 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej: o.p.), w niniejszej sprawie organem właściwym do rozpoznania – w pierwszej instancji – wniosku skarżącego o wznowienie postępowania podatkowego był organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji, a więc Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie.
Z art. 221 § 1 o.p. wynika, że od wydanej w tym przedmiocie decyzji Kolegium służyło stronie – w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia – odwołanie do tego samego organu, o czym organ ten prawidłowo pouczył stronę w treści wydanej decyzji.
Jak słusznie zatem dostrzegło Kolegium w odpowiedzi na skargę, rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga na decyzję tego organu wydaną w pierwszej instancji, która to skarga została złożona przez skarżącego pomimo niewniesienia odwołania, jakie służyło mu w administracyjnym toku instancji, jest niedopuszczalna (art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a.).
Podkreślenia wymaga przy tym, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 52 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. W sprawie jest oczywiste, że od decyzji Kolegium służyło stronie odwołanie, a nie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Skarga podlegała zatem odrzuceniu na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z tych wszystkich względów Sąd orzekł jak w postanowieniu.
