I SA/Łd 547/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Asesor WSA Agnieszka Gortych - Ratajczyk Protokolant: St. sekretarz sądowy Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2023 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 29 maja 2023 r. nr SKO.4100.46.23 w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2023 oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 maja 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, po rozpatrzeniu odwołania J. M., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta Złoczewa z dnia 19 stycznia 2023 r. ustalającą wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2023 w kwocie 700,00 zł.

Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji ustalając wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego uwzględnił dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków oraz informacji podatnika. Organ wyjaśnił, iż na łączne zobowiązanie pieniężne składają się: podatek rolny od użytków rolnych o powierzchni 5,8081 ha w kwocie 647,00 złotych, podatek od nieruchomości od budynków mieszkalnych o powierzchni użytkowej 28 m² w kwocie 20,00 zł oraz podatek leśny od lasu o powierzchni 0,4600 ha w kwocie 33,00 zł.

J. M. nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji złożył odwołanie kwestionując wysokość wymierzonych podatków, zarzucając, że podwyżka jest rażąca i nie zgadza się z nią dlatego, gdyż powierzchnia nieruchomości nie zmieniła się.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia 23 maja 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu podzieliło ustalenia i wywiedzioną z nich ocenę organu I instancji, czemu dało wyraz utrzymując w mocy decyzję Burmistrza Miasta Złoczewa z dnia 13 stycznia 2022 r.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, powierzchnię i rodzaj gruntów oraz zastosował obowiązujące stawki dla poszczególnych rodzajów gruntów, dokonując właściwego wyliczenia wielkości zobowiązania podatkowego. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że J. M. został opodatkowany w 2022 r. podatkiem od nieruchomości, rolnym i leśnym decyzją z dnia 24 stycznia 2022 r., nr 3123.120162.1.2022. Decyzja ta jest ostateczna, a w roku 2023 r. nie uległ zmianie stan faktyczny objęty rozstrzygnięciem ww. decyzji wymiarowej za 2022 r.

Łączne zobowiązanie pieniężne za 2023 rok wynosi zatem w przypadku nieruchomości podatnika 700,00 zł, w tym 647,00 zł to podatek rolny, 20,00 zł to podatek od nieruchomości oraz 33,00 zł to podatek leśny.

J. M. zaskarżył decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zarzucił zaskarżonej decyzji zastosowanie zbyt wysokich podwyżek przy ustalaniu wysokości podatku rolnego i leśnego, a w konsekwencji wysokości wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego. Dodał, że nie rozumie podwyżki podatku o 50%, gdyż w 2020 r. płacił 494 zł, w 2021 r. tak samo, w 2022 r. już 518 zł, a w 2023 r. aż 700 zł. Skarżący zarzucił, że żyto nie kosztuje 700 zł, tylko 500 zł za tonę, a co do działek leśnych, to na części działki nr [...] nie ma już lasu, bo zniszczeń dokonały bobry i nie zgadza się, żeby porównywać go do Nadleśnictw. Do skargi załączył zdjęcia zniszczeń działki leśnej.

Na rozprawie w dniu 22 listopada skarżący poparł skargę i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i ewentualny zwrot kosztów sądowych w razie wygranej.

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy drugiej instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu stosownie do art. 151 p.p.s.a. Nadto, co istotne, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W tak określonej kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób powodujący konieczność jej wyeliminowania z porządku prawnego, zatem podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej jest decyzja ustalająca skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne na 2023 rok w wysokości 700,00 zł, w tym podatek rolny w wysokości 647,00 zł, podatek od nieruchomości w wysokości 20,00 zł i podatek leśny w wysokości 33,00 zł.

W zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008r. sygn. akt II FSK 1665/06 - dostępny, tak jak inne orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oceniając stan faktyczny ustalony przez organy dla potrzeb niniejszej sprawy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej (organy podatkowe), albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej.

Zdaniem Sądu z akt niniejszej sprawy wynika, że organy podatkowe zważając na wynikający z art. 122 O.p. obowiązek podejmowania niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą prawdy materialnej, zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły zebrany w sprawie materiał dowodowy, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i oceny wyprowadzone na jego podstawie w sposób należyty wypełniają obowiązki płynące z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w dyspozycji art. 122, art. 187 § 1 O.p., jak też z zasady swobodnej oceny dowodów unormowanej w art. 191 O.p.

Zaskarżona decyzja została oparta na ustaleniu, iż skarżący jest właścicielem nieruchomości, w tym użytków rolnych o łącznej powierzchni 5,8081 ha fizycznych oraz lasu o powierzchni 0,4600 ha.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 18 listopada 1984 r. o podatku rolnym, dalej "u.p.r." opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W tym stanie rzeczy przy ustaleniu odwołującemu podatku rolnego na rok 2023 organy prawidłowo zastosowały art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r., zgodnie z którym podstawę opodatkowania stanowi liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Stawka podatku rolnego w tym przypadku wynosi równowartość pieniężną 2,5 q żyta obliczoną według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy, jak stanowi art. 6 ust. 1 pkt 2 u.p.r. Średnią cenę skupu żyta ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Monitorze Polskim, o czym mowa w art. 6 ust. 2 u.p.r. Stosowny Komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w sprawie średniej ceny skupu żyta za okres 11 kwartałów, będącej podstawą do ustalenia podatku rolnego na rok podatkowy 2023, został ogłoszony w dniu 19 października 2022 r. w Monitorze Polskim pod poz. 995. Średnia cena 1q żyta na rok 2023 ustalona została w wysokości 74,05 zł. Podstawę opodatkowania stanowiły grunty rolne o powierzchni 5,8081 ha fizycznych, co stanowiło 4,0606 ha przeliczeniowych. Podatek rolny został ustalony w wysokości 647,00 zł od podstawy opodatkowania wynoszącej 3,4947 ha z uwagi na zwolnienie przewidziane art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. Wskazany przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. stanowi, że zwalnia się od podatku rolnego użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione ustanowione na użytkach rolnych.

Uwzględniając ustalone prawidłowo normy prawne, podatek rolny na terenie Gminy Z. od 1 ha gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.r. wynosi na 2023 rok równowartość pieniężną 2,5 q żyta tj. 185,1250 zł (185,1250 zł X 2,5 q), taką też stawkę zastosował organ w niniejszej sprawie. Finalnie podatek rolny wyliczony został jako iloczyn równowartości pieniężnej 2,5q żyta, tj. 185,1250 zł x 3,4947 ha przeliczeniowych, co dało kwotę po zaokrągleniu do pełnych złotych 647,00 zł.

W świetle powyższego, uprawniona jest ocena, iż organ I instancji prawidłowo ustalił przedmiot i podmiot podatku rolnego, a organ odwoławczy zasadnie zaaprobował te ustalenia.

Z akt sprawy wynika, że skarżący jest także właścicielem lasu. Sąd podziela argumentację zaskarżonej decyzji również w zakresie podatku leśnego. Jak prawidłowo wskazał organ, zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz.U. z 2019 r. poz. 888) - dalej u.p.l., lasem w rozumieniu ustawy są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Z kolei, stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.l. podatnikami podatku leśnego, z zastrzeżeniem ust. 2, są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki, nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami lasów, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi lasów;

3) użytkownikami wieczystymi lasów;

4) posiadaczami lasów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.

Podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków (art. 3 u.p.l). Jak stanowi art. 4 ust. 1 u.p.l. podatek leśny od 1 ha, za rok podatkowy wynosi, z zastrzeżeniem ust. 3, równowartość pieniężną 0,220 m³ drewna, obliczaną według średniej ceny sprzedaży drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy. Średnią cenę sprzedaży drewna, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału (ust. 4). Zgodnie z komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 19 października 2022 r. w sprawie średniej ceny sprzedaży drewna, obliczonej według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2022 r. (M.P. z 2022 r., poz. 996), średnia cena sprzedaży drewna, obliczona według średniej ceny drewna uzyskanej przez nadleśnictwa za pierwsze trzy kwartały 2022 r., wyniosła 323,18 zł za 1 m³.

Mając powyższe na uwadze organ I instancji prawidłowo ustalił, a organ odwoławczy podzielił, iż stawka podatku leśnego wynosi 71,0996 zł (0,220 m³ x 323,18 zł), finalnie wyliczył, iż należy podatek leśny wynosi 33,71 zł (0,4600 ha x 71,0996 zł), po zaokrągleniu do pełnych złotych 33,00 zł.

Tożsamo Sąd ocenia zaskarżone rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku od nieruchomości wyliczonego stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 70), zwanej dalej u.p.o.l. Z ww. norm prawnych wynika jasno, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają nieruchomości lub obiekty budowlane – budynki lub ich części, dla których podstawę opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa. Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.).

Skarżący jest właścicielem 28,00 m2 powierzchni budynków mieszkalnych, a zatem należny podatek od tych budynków z uwzględnieniem Uchwały Nr XLVI/334/22 Rady Miejskiej w Złoczewie z dnia 25 listopada 2022 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz.Woj.Łódzk. z 2022 r. poz. 7168) wyniósł 19,60 zł, w zaokrągleniu 20 zł (28,m2 x 0,70 zł/m2 ).

Z akt sprawy wynika, że powierzchnia gruntów i budynku jest niesporna i znajduje odzwierciedlenie w ewidencji gruntów i budynków.

Podzielając przedstawione stanowisko, Sąd orzekający w niniejszym składzie wskazując na treść art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne uznał, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, podatku leśnym i podatku rolnym pobierane w formie łącznego zobowiązania pieniężnego prawidłowo przyjęły podstawę wymiaru podatku, na podstawie danych widniejących w ewidencji (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 1950/11 - http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego.

W okolicznościach niniejszej sprawy, nie budzi wątpliwości Sądu, iż zobowiązanym jest skarżący jako właściciel, na którym ciąży obowiązek podatkowy z tytułu ww. podatków. Podnoszona przez skarżącego okoliczność zniszczenia części działki leśnej przez bobry i szkody z tego tytułu poniesione oraz zobrazowane zdjęciami dołączonymi do skargi, nie są przesłanką skutkującą w zakresie wysokości podatku w sprawie jego wymiaru.

Odnosząc się natomiast do wysokości stawek opodatkowania podatkiem rolnym i leśnym, to wynikają one z wyżej przywołanych przepisów i komunikatów Prezesa GUS, które organy podatkowe mają obowiązek stosować i nie mają uprawnień w tym zakresie do dowolności czy uznania administracyjnego.

Reasumując, poddając kontroli zaskarżoną decyzję Sąd nie dopatrzył się naruszeń, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonych aktów. Organy podatkowe mając na uwadze, iż podatek rolny, podatek leśny i podatek od nieruchomości dotyczą przedmiotów opodatkowania położnych na terenie tej samej gminy, prawidłowo ustaliły zobowiązanie w formie łącznego zobowiązania pieniężnego (art. 6c ust. 1 u.p.r.). Jednocześnie organy ustaliły i zastosowały właściwe przepisy, które w sposób jednoznaczny regulują kwestie związane z omawianymi daninami i co istotne w przypadku żadnej z nich nie pozostawiają organom luzu decyzyjnego. Oznacza to, iż wbrew żądaniu strony organ nie może w sposób dowolny stosować ww. norm prawnych, co za tym chociażby stawek podatkowych obowiązujących przed 2023 rokiem. Burmistrz Miasta Złoczewa jest organem wykonawczym, obowiązanym stosować przepisy rangi ustawowej, w tym przypadku u.p.r., u.p.l., u.p.o.l. oraz prawa miejscowego, które w niniejszej sprawie zostały zastosowane zasadnie i prawidłowo.

Sąd nie stwierdził również uchybienia przepisom postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a w skardze strona skarżąca nie przedstawiła w istocie żadnych argumentów mogących wpłynąć na powyższą ocenę. Organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy i kierując się dyspozycją art. 191 O.p. dokonał jego właściwej oceny - na podstawie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wszystkie niezbędne etapy stosowania normy prawnej, zarówno etap wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy, etap wykładni i ustalenia stanu prawnego, etap subsumcji, jak i etap ustalenia skutku prawnopodatkowego udowodnionych faktów, przeprowadzone zostały w przedmiotowej sprawie w sposób prawidłowy, odpowiadający postawionym przed organami podatkowymi zasadom a uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji spełnia wymogi przepisu art. 210 § 4 O.p.

Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się opisanych w skardze naruszeń, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

P.C.