I SA/Kr 874/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Waldemar Michaldo Protokolant: Specjalista Małgorzata Kruszec po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ponownego doręczenia decyzji skargę oddala

Zaskarżonym do WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 5 czerwca 2019 r.,

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie

Naczelnika US w Z. z dnia 22 stycznia 2019 r., którym odmówiono K. S. ponownego doręczenia decyzji z dnia 31 lipca 2018 r.

Postanowienia te zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.

Wnioskiem z dnia 4 września 2018 r. pełnomocnik Skarżącej K. S.

wniósł o doręczenie decyzji Naczelnika US w Z. z dnia 31 lipca 2018 r. na

adres kancelarii pełnomocnika, gdyż decyzja ta została doręczona osobie

nieupoważnionej.

Postanowieniem z dnia 22 stycznia 2019 r. naczelnika US w Z.

odmówił ponownego doręczenia ww. decyzji uznając, że decyzja ta została

skutecznie doręczona w dniu 1 sierpnia 2018 r., zgodnie z art. 149 Ordynacji

podatkowej i w tym dniu weszła do obrotu prawnego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik strony zarzucił

naruszenie:

1. art. 121§1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej "O.p.")

poprzez dokonanie błędnych ustaleń co do statusu osoby, która dokonała odbioru

decyzji z dnia 31 lipca 2018 r., a tym samym poprzez naruszenie zasady

prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie,

2. art. 149 O.p. poprzez zastosowanie wobec osoby niebędącej domownikiem,

sąsiadem, zarządcą domu lub dozorcą.

Dyrektor lAS w K., po rozpatrzeniu zażalenia, utrzymał w mocy

postanowienie Naczelnika US w Z.. Wskazał, że okoliczność doręczenia

pisma, organ podatkowy co do zasady ustala na podstawie dowodu doręczenia

przesyłki rejestrowanej, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Dyrektor

lAS w K. zaznaczył, że treść tego dokumentu nie budziła wątpliwości co do

dokonania czynności doręczenia, jednak w związku z załączonym do wniosku z dnia

4 września 2018 r. o ponowne dostarczenie decyzji oświadczeniem Pani B. G. odnośnie odebrania decyzji, zwrócono się do Urzędu Pocztowego z prośbą

o udzielenie informacji dotyczącej doręczenia ww. decyzji. W odpowiedzi P. potwierdziła, że przedmiotową przesyłkę odebrała Pani A. B.,

a nie jak pierwotnie pełnomocnik wskazał w piśmie z dnia 4 września 2018 r., że

przesyłkę odebrała Pani B. G.. Organ II instancji przedstawił zawarte

w Ordynacji podatkowej przepisy określające sposoby doręczenia pisma adresatowi.

Stwierdził następnie, że w sprawie decyzja z dnia 31 lipca 2018 r. została doręczona

stronie zgodnie z art. 149 O.p. - pod adresem ul. [...] w Z.

odebrała ją Pani A. B.. Organ zaznaczył, że według danych

rejestracyjnych US w Z., Skarżąca zamieszkuje pod tym adresem od 19

lutego 1980 r. do nadal i do tej pory adres nie był zmieniany. Z akt sprawy wynika, że

adres ten Skarżąca podaje także w innych instytucjach, czego dowodem są karty

leczenia szpitalnego, decyzje ZUS. Również w złożonym z ostrożności procesowej

przez pełnomocnika strony, wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania

oraz odwołaniu, został wskazany powyższy adres jako adres Skarżącej.

Odnosząc się do twierdzeń pełnomocnika, że Pani A. B. nie jest

w żadnym stopniu spokrewniona ze Skarżącą oraz, że nie jest możliwe, aby osoba ta

przebywała pod adresem zamieszkania rodziców Skarżącej, gdyż jest ona jedynie

zatrudniona na stanowisku księgowej w Spółce A. Sp. z o.o. sp.k., której

siedziba znajduje się przy ul. [...] w Z., organ zwrócił uwagę na

wyrażony w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym "domownikiem" w rozumieniu

art. 149 O.p. może być także osoba przebywająca za zgodą adresata w tym samym

domu jednorodzinnym lub mieszkaniu (lokalu) bez względu na to, czy prowadzi

z adresatem wspólne gospodarstwo domowe. Osoba ta podczas nieobecności

adresata będzie upoważniona do odbioru korespondencji skierowanej do adresata,

jeżeli podejmie się doręczenia jemu tej korespondencji. Według urzędowego

dokumentu jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru oraz wyjaśnień P. ,

Pani A. B. podjęła się oddania pisma adresatowi. Twierdzenia

pełnomocnika, że przedmiotową decyzję odebrała Pani B. G. są sprzeczne

z dowodami znajdującymi się w aktach sprawy, tj. ze zwrotnym potwierdzeniem

odbioru oraz wyjaśnieniami P. . Organ II instancji zaznaczył również, że

kwestia wykonywania pracy przez Panią A. B. nie ma związku z jej

przebywaniem pod adresem podatniczki i odbiorem korespondencji kierowanej do

Skarżącej.

W skardze do WSA w Krakowie, pełnomocnik Skarżącej powielił zarzuty

zawarte w zażaleniu i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia

organu II instancji oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, jak

również zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał

dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 148 § 1 O.p. pisma doręcza

się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do

doręczeń w kraju. Pisma można doręczać również w siedzibie organu podatkowego

albo w miejscu zatrudnienia lub prowadzenia działalności przez adresata (art. 148 §

2 O.p.) albo - w razie niemożności doręczenia pisma we wcześniej wskazany sposób

- w każdym miejscu gdzie się adresata zastanie (art. 148§3 O.p.). W przypadku

nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń

w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby

go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy -

gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 149 zd. 1 O.p.).

Sąd stwierdza, że słusznie organy uznały, że ww. decyzja Naczelnika US

w Z. została skutecznie doręczona Skarżącej 1 sierpnia 2018 r. w trybie

zastępczym, tj. dorosłemu domownikowi. Po pierwsze, niezasadne jest

kwestionowanie prawidłowości przyjętego przez organ adresu zamieszkania

Skarżącej, tj. Z., ul. [...]. Adres ten wynikał bowiem z danych

rejestracyjnych Urzędu Skarbowego w Z. i organ I instancji był zobligowany

do posługiwania się danymi z tego rejestru, co wprost wynika z treści art. 14a ustawy

z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników

i płatników (Dz.U. z 2019 r., poz. 63). Sąd orzekający podziela prezentowany

w orzecznictwie podgląd, że skoro prawodawca przewidział specjalny system

ewidencyjny podatników i płatników, służący organom podatkowym i prowadzonym

przez nie postępowaniom, to zaniechanie dokonania przez podatnika zgłoszenia

aktualizacyjnego w przypadku zmiany adresu zamieszkania prowadzi do skutku

w postaci kierowania korespondencji przez organ podatkowy pod niewłaściwy adres.

Mogące stąd wynikać ewentualne negatywne skutki obciążają jednak podatnika,

a nie organ podatkowy (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2017 r., II FSK

1116/17, z dnia z 4 września 2014 r., sygn. akt II FSK 1757/13 oraz z dnia z dnia 28

marca 2013 r., sygn. akt I FSK 699/12). Sąd podziela także pogląd Naczelnego Sądu

Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 1 września 2019 r., sygn. akt I FSK

1067/19, że przesądzające znaczenie w sprawie prawidłowego ustalenia miejsca

zamieszkania podatnika ma stan wiedzy organu w momencie ekspedycji przesyłki.

W sytuacji, gdy organ podatkowy na podstawie informacji wynikających z systemów

ewidencji podatników, które nie budzą jego wątpliwości oraz na podstawie innych

znanych mu okoliczności dysponuje jednym adresem zamieszkania strony, wysłanie

korespondencji na ten adres należy uznać za prawidłowe (tak wyrok NSA z dnia 11

września 2019 r., sygn. akt I FSK 1067/19). Niezależnie od powyższego Sąd

zauważa, że we wniosku z dnia 4 września 2019 r. o doręczenie decyzji Naczelnika

US w Z. z dnia 31 lipca 2018 r., pełnomocnik Skarżącej wskazał adres

podatnika ul. [...], [...]. Ponadto adres ten figuruje

w znajdujących się w aktach sprawy kartach informacyjnych z leczenia szpitalnego

strony czy decyzji ZUS. Należy w konsekwencji uznać, że przedmiotowa decyzja

z dnia 31 lipca 2018 r. została wysłana na prawidłowy adres Skarżącej.

Sąd nie znalazł również podstaw, aby kwestionować prawidłowość odebrania

decyzji przez Panią A. B.. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd

Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r., sygn. akt I FSK 713/15, a Sąd

orzekający w niniejszej sprawie w pełni pogląd ten podziela, domownikiem

w rozumieniu art. 149 O.p. może być także osoba przebywająca za zgodą adresata

w tym samym domu (lokalu) bez względu na to, czy prowadzi z adresatem wspólne

gospodarstwo domowe. Skoro w rozpoznanej sprawie, pełnoletnia osoba

oświadczyła, że jest domownikiem adresata i zobowiązała się oddać pismo

adresatowi - co wynika z adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki - to

brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja z dnia 31 lipca 2018 r. nie została

skutecznie doręczona. Odnosząc się do zarzutów skargi i kwestionowania

poczynionych ustaleń należy wskazać, że wobec kompletności i spójności zebranego

materiału dowodowego organy należycie wyjaśniły okoliczności sprawy, co znalazło

odzwierciedlenie w ustalonym przez organy stanie faktycznym i w konsekwencji

w sposób prawidłowy przyjęły, że decyzja z dnia 31 lipca 2018 r. została skutecznie

doręczona i weszła do obrotu prawnego.

Mając zatem na uwadze całokształt przedstawionych wyżej okoliczności

sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko organu II instancji

przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a tym samym uznając

skargę za nieuzasadnioną w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D . z 2018, poz.

1302 ze zm.) orzekł o jej oddaleniu.