I SA/Kr 1398/19

Sygn. akt I SA/Kr 1398/19. [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 lipca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Bogusław Wolas Sędziowie: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) sędzia WSA Urszula Zięba po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 lipca 2022 r. sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 30 września 2019 r., nr [...] w przedmiocie zaliczenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za XII 2009r.; oddala skargę.

W dniu 25.01.2010r. D. B. złożył w Urzędzie Skarbowym Kraków - Podgórze deklarację VAT-7K za IV kwartał 2009r., w której wykazane zostały zakupy i sprzedaż w kwocie 0,00zł W dniu 5.01.2015r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego wpłynęła kolejna deklaracja VAT-7K za IV kwartał 2009r. (data stempla pocztowego 31.12.2014r.), w której wykazano kwoty dokonanych dostaw i nabyć oraz wynikające z rozliczeń:

- kwota podatku podlegającego wpłacie do urzędu skarbowego - 0,00 zł,

- nadwyżka podatku naliczonego nad należnym - 24.928,00 zł,

- w tym kwota do zwrotu na rachunek bankowy podatnika w terminie 180 dni - 24.928,00 zł.

Powyższe zostało przez organ podatkowy pierwszej instancji uznane za korektę deklaracji VAT-7K złożonej w dniu 25.01.2010r. i przyjęto za właściwy termin do zwrotu 60 dni, tj. 5.03.2015r.

Skarżący nie przedłożył żadnej dokumentacji uzasadniającej złożenie korekty, w związku z czym, postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze z 4.03.2015r., nr [...] przedłużono termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 24.928,00 zł do czasu zakończenia czynności sprawdzających.

Z uwagi na brak możliwości dokonania weryfikacji zasadności zwrotu podatku wykazanego w deklaracji VAT-7K za IV kwartał 2009r. w toku czynności sprawdzających, Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze, postanowieniem z dnia 2.06.2015r. wszczął postępowanie podatkowe w zakresie ww. rozliczenia. Następnie, organ podatkowy pierwszej instancji przedłużył termin zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za ww. okres w kwocie 24.298,00 zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia prowadzonego w ramach postępowania podatkowego.

Decyzją nr [...]. Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze określił skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług podatkowego za IV kwartał 2009r. w kwocie 12.826,00 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za IV kwartał 2009r. w wysokości 0,00 zł. Zgodnie z informacjami wewnątrz-systemowymi, w dniu 13.10.2015r. zaległość została objęta tytułem wykonawczym. W prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym datą wykonania pierwszej czynności uznanej za środek egzekucyjny był dzień 26.10.2015r., a datą wykonania ostatniej czynności uznanej za środek egzekucyjny był dzień 23.06.2017r.

W dniu 30 kwietnia 2019r. skarżący złożył zeznanie roczne PIT-37 za 2018 rok, wykazując nadpłatę w kwocie 417,00 zł. W obliczu równoczesnego istnienia nadpłaty i zaległości, działając na mocy art. 76a Ordynacji podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze, postanowieniem z 11.06.2019r. nr [...] dokonał z urzędu zaliczenia.

Nie godząc się z treścią powyższego postanowienia, D. B. złożył zażalenie podnosząc brak istnienia należności wobec Urzędu Skarbowego z tytułu decyzji PP-[...] z 10.09.2015. Na okoliczność powyższego przywołano dowody w postaci wskazania numerów przesyłek jako niedoręczonych, zgłoszeń reklamacyjnych zgłoszonych Poczcie Polskiej w dniu 2.09.2019r., oraz wskazano na fakt, iż całość dokumentacji związanej z IV kwartałem 2009r. znajduje się w posiadaniu PARP i MARR oraz US Kraków - Podgórze.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie, postanowieniem z dnia 30.09.2019r. znak: 1201-IER.7010.37.2019 utrzymał w mocy postanowienie Organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podkreślono, iż postępowanie w zakresie wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług VAT za IV kwartał 2009 r., zakończyło się wydaniem w dniu 10.09.2015r. decyzji nr PP-1/4213 2-102/15 przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze. Decyzja ta, została wysłana do skarżącego na adres zgodny z danymi rejestracyjnymi, tj.: ul. [...], [...] K. oraz doręczona w dniu 25.09.2015r. w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. W treści decyzji skarżący został poinformowany o przysługującym prawie do złożenia odwołania do Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie, za pośrednictwem Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków Podgórze, w terminie 14 dni od daty jej doręczenia w myśl art. 220 i art. 223 ustawy Ordynacja podatkowa. Nadto w dniu 1.08.2019r. D. B. stawił się w Urzędzie Skarbowym Kraków - Podgórze, celem zapoznania się z treścią powołanej wyżej decyzji określającej oraz całością materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, natomiast w dniu 16.08.2019r. (data stempla pocztowego) złożył odwołanie od ww. decyzji.

Każde z nadanych w toku prowadzonego postępowania pism zostało doręczone w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej, po uprzednim dwukrotnym awizowaniu. Ponadto, z uzyskanych informacji oraz ustaleń wynika, że w przypadku każdego z pism spełnione zostały wszystkie wymogi prawidłowego doręczenia, tj. prawidłowy adres odbiorcy, podwójne awizo, pozostawienie przesyłki w Urzędzie Pocztowym przez 14 dni. Uwzględniając, że znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenia odbioru stanowią dokumenty urzędowe, z którymi związane jest domniemanie prawdziwości ich treści, brak jest podstaw do stwierdzenia, że doręczenie przedmiotowych pism nastąpiło z naruszeniem prawa

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D. B. podniósł, iż organ nienależnie pobrał 417 zł, ponieważ wedle wiedzy skarżącego nie posiada żadnego zadłużenia wobec urzędu skarbowego z tytułu prowadzonych przeciwko niemu egzekucji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a".), uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie są obarczone naruszeniami prawa mogącymi prowadzić do ich wyeliminowania z obiegu prawnego.

Nie mogą odnieść skutku artykułowane w skardze zarzuty dotyczące nienależnie pobranej kwoty 417 zł, tj. odnoszące się do wiedzy skarżącego o braku jakiegokolwiek zadłużenia wobec urzędu skarbowego.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sporne postanowienie wydano w oparciu o art. 76a § 1 w zw. z art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepisy te stanowią, iż nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. W sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. W przypadku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio. Na podstawie art. 76a § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem powstania nadpłaty - w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1 -3 i 5 oraz § 2.

Powyższe oznacza zatem, iż postanowienie w sprawie zaliczenia nadpłaty (zwrotu podatku) na poczet zobowiązań podatkowych (zaległych, bieżących, przyszłych), odzwierciedla i potwierdza wykonanie czynności rachunkowo-technicznej, o której mowa w art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej. Ma ono charakter formalny i samo w sobie nie przesądza ani o istnieniu zwrotu podatku, ani też o istnieniu zaległości podatkowej (zobowiązania), jednakże w momencie jego wydania oba elementy (nadpłata i zaległość/zobowiązanie) muszą istnieć (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2019 r., sygn. I FSK 1463/17). Zatem tylko te elementy (nadpłata i zaległość/zobowiązanie) muszą zaistnieć i to jest badane. Powyższa kwestia została w ocenie sądu należycie zbadana i wyjaśniona przez organy. Zaliczenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT-37 za 2018r.) w kwocie 417,00zł nastąpiło na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2009r., wynikających z decyzji nr PP-1/4213 2-102/15 z dnia 10.09.2015r. Skarżący poza ogólnym zakwestionowaniem należności organu wynikającej z tejże decyzji nie wykazał w żaden sposób, aby ta ostateczna decyzja została wzruszona lub wyeliminowana z obiegu prawnego. Decyzja ta, została wysłana do skarżącego na adres zgodny z danymi rejestracyjnymi, tj.: ul. [...], [...] K. oraz doręczona w dniu 25.09.2015r. w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Okoliczność, iż skarżący sierpniu 2019r. stawił się w Urzędzie Skarbowym Kraków - Podgórze, celem zapoznania się z treścią powołanej wyżej decyzji określającej oraz z całością materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, a w dniu 16.08.2019r. złożył odwołanie od ww. decyzji, nie powoduje automatycznie, że decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego i kwota zaległości podatkowej z niej wynikającej nie istnieje. Nadto art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej, nie nakłada terminu w jakim postanowienia te mają być wydane. Postanowienie to, wydaje się wyłącznie dla wiedzy podatnika i organu podatkowego oraz w celu stworzenia możliwości zweryfikowania poprawności zaliczenia, a także wykorzystania tej informacji w przyszłych rozliczeniach podatkowych. Postanowienie to tylko potwierdza, iż w dacie wynikającej z prawa i wskazanej w tym postanowieniu, nastąpiło zaliczenie określonej kwoty na dane zaległości podatkowe. Nie konstytuuje natomiast powyższego stanu prawnego. Oznacza to, że postanowienie nie kreuje nowego stanu faktycznego i prawnego, a jedynie potwierdza wykonanie czynności o charakterze rachunkowo - technicznym, a samo zaliczenie następuje z mocy prawa.

Zatem organy wystarczająco szczegółowo odniosły się do istotnych aspektów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia spornej kwestii, a zaskarżone postanowienie wydane zostało z poszanowaniem wszystkich elementów, wymaganych przepisami art. 217 Ordynacji podatkowej.

W konsekwencji skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.