I SA/Go 216/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2021 r. sprzeciwu doradcy podatkowego G.G. od postanowienie referendarza sądowego z dnia 22 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Go 216/20 o przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w sprawie ze skargi B.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2013 roku do października 2014 roku oraz za grudzień 2014 roku wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z 22 marca 2021 r. sygn. akt I SA/Go 216/20 referendarz sądowy przyznał ustanowionemu w sprawie doradcy podatkowemu G.G. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wynagrodzenie w wysokości 180 zł, powiększone o należny podatek od towarów i usług, z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu,tj. za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu referendarz sądowy wskazał, że z uwagi na charakter sporu (przedmiotem zaskarżenia jest decyzja orzekająca o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od grudnia 2013 roku do października 2014 roku oraz za grudzień 2014 roku wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego) w sprawie ma zastosowanie § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2018r., poz. 1688). Nadto ustanowiony w sprawie pełnomocnik strony nie brał udziału w postępowaniu przed sądem w pierwszej instancji. W związku z tym wnioskującemu pełnomocnikowi z urzędu należało przyznać wynagrodzenie w wysokości 180 zł, tj. 75% kwoty 240 zł.

W ustawowym terminie doradca podatkowy złożył sprzeciw, w którym wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podniósł, że w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, co powoduje, że faktycznie to pełnomocnik z urzędu, a nie Skarb Państwa, jest finansującym prawo pomocy. Podkreślił, że akta przedmiotowej sprawy liczą około 900 kart. Zapoznanie się z nimi, analiza ich treści, regulacji, które mają w sprawie zastosowanie, kontrola orzecznictwa sądowego i poglądów doktryny, przygotowanie pisma procesowego to nakład co najmniej kilkudziesięciu godzin dla pełnomocnika, który nie brał udziału w poprzednich fazach postępowania. Pełnomocnik pomija także koszty amortyzacji sprzętu komputerowego, biurowego, drukarek, papieru, znaczków pocztowych, które były niezbędne do działania w tej sprawie. Zarzucił, że prezentowany sposób interpretacji regulacji rozporządzenia w przedmiotowej sprawie jest oderwany od rzeczywistości gospodarczej, niezgodny z celem prawa pomocy, naruszający interesy zawodowych pełnomocników.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: "p.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje

w mocy. Stosownie do art. 250 § 1 p.p.s.a. doradca podatkowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności doradców podatkowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu obejmują: wynagrodzenie ustalone zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki doradcy podatkowego. W § 6 ust. 1 pkt 1 lit. a) – i) ww. rozporządzenia w punkcie 1 wskazano wysokość wynagrodzenia w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a w pkt 2, że w pozostałych sprawach wynagrodzenie wynosi 240 zł.

Mając na uwadze powyższe przepisy zastosowanie właściwej stawki wynagrodzenia pełnomocnika wymaga ustalenia, czy sprawa będąca przedmiotem rozpoznania dotyczy należności pieniężnej, czy też stanowi z tego punktu widzenia inną sprawę. Zgodzić się należy z referendarzem sądowym, że rozpatrywana sprawa zainicjowana skargą B.S. nie dotyczy należności pieniężnej, a stanowi inną sprawę w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Zaskarżona decyzja dotyczy bowiem orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług, a podstawę prawną jej wydania stanowiły przepisy art. 107, art. 108, art. 116 Ordynacji podatkowej. W tego typu decyzjach organ podatkowy rozstrzyga, czy w konkretnym przypadku zachodzą przesłanki pozwalające na przypisanie osobie trzeciej odpowiedzialności za zobowiązania podatnika. Decyzja taka nie może być traktowana jako akt kreujący należność pieniężną, bądź stwierdzający jej istnienie, ponieważ okoliczność ta pozostaje poza granicami sprawy.

Powyższe znajduje swoje odzwierciedlenie przy ustalaniu wpisu sądowego

od skargi. Zgodnie z art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach,

w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. W niniejszej sprawie należało pobrać wpis stały w wysokości 500 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193).

Tak więc to charakter sprawy, w której wniesiono skargę, a ściślej to, czy przedmiot skargi wiąże się z określonymi świadczeniami pieniężnymi, będzie przesądzał także o tym, jaka będzie podstawa do przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia

(por. np. postanowienia NSA: z 15 maja 2008 r., II FZ 182/08; z 19 listopada 2008 r., I FSK 1678/08; z 2 grudnia 2008 r., I FZ 424/08; z 15 kwietnia 2009 r., II FZ 118/09, postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r. sygn. akt II FZ 636/11, postanowienie NSA z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt II FZ 65/12, wyrok NSA z 20 marca 2014 r.

o sygn. akt II FSK 1211/12 - wszystkie orzeczenia dostępne na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z powyższym za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia

§ 6 ust. 1 pkt 1 lit. g w zw. z § 6 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości poprzez brak zastosowania w sprawie, ponieważ przedmiotem zaskarżenia

w niniejszej sprawie nie była należność pieniężna.

Tym samym Sąd uznał za prawidłowe postanowienie referendarza sądowego z dnia 22 marca 2021 r. przyznające kwotę 180 zł ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi wynagrodzenie tytułem zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu, tj. za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Powyższa kwota została ustalona w oparciu o treść art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 6 ust. 1 pkt 2 oraz w zw. z § 6 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, bowiem ustanowiony w sprawie pełnomocnik nie brał udziału w postępowaniu przed sądem I instancji. Dodatkowo stosownie do treści § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia zasądzona stawka została podwyższona o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.

Podkreślić również należy, że referendarz sądowy w zaskarżonym postanowieniu nie mógł zasądzić na rzecz doradcy podatkowego zwrotu wydatków takich jak np. koszt amortyzacji sprzętu komputerowego, biurowego, koszt papieru czy znaczków pocztowych, jak też nakład pracy związany z zapoznaniem się z aktami sprawy i przygotowaniem pism procesowych, ponieważ pełnomocnik nie udokumentował faktycznie poniesionych jakichkolwiek wydatków.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.