Pismami doręczonymi w dniu 12 listopada 2025 r. wezwano skarżących do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: nadesłanie 4 odpisów skargi, podanie numerów PESEL oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Dnia 19 listopada 2024 r. skarżący podali dane, o które wzywano, oraz przedłożyli odpisy skargi. Odpisy te różnią się jednak od oryginału skargi, i to zarówno układem graficznym, jak i co do treści. Pominięto w nich mianowicie następujący fragment występujący w końcowej części uzasadnienia skargi:
"a w lokalach j.w. przebywali i przebywają lokatorzy. Wnioski nasuwają się same; lewizna dla SB-ków w majestacie prawa".
Na dalszym etapie postępowania odmówiono skarżącym przyznania prawa pomocy. Wcześniej jeszcze uiścili oni wpis od skargi w kwocie 100 zł.
W toku postępowania wyjaśniono, że skarga została złożona osobiście
w siedzibie organu pierwszej instancji (10 września 2024 r.). Przekazano ją organowi odwoławczemu, który wydał zaskarżoną decyzję, w dniu 1 października 2024 r. Decyzja ta została doręczona skarżącym w dniu 27 sierpnia 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej P.p.s.a.) do pisma strony, czyli również do skargi, należy dołączyć jego odpisy dla doręczenia ich stronom. Wymóg ten stanowi warunek formalny skargi (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., I OPS 13/13, ONSAiWSA z 2014 r. nr 3 poz. 39). Stosownie z kolei do art. 49 § 1 P.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod odpowiednim rygorem. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. jeżeli w wyznaczonym terminie braki nie zostaną uzupełnione sąd skargę odrzuca, co wedle art. 58 § 3 P.p.s.a. może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Sytuacja taka wystąpiła w niniejszej sprawie. W terminie wyznaczonym wezwaniem skarżący nadesłali bowiem wprawdzie odpisy skargi, ale takie, które się od niej różniły, i to nie tylko układem graficznym, ale przede wszystkim treścią. Dalszą kwestią pozostaje przy tym, że pominęły one jedynie krótki fragment skargi, niemający większego znaczenia dla wyrażonego w niej stanowiska, a nawet to, że nie zmieniono w najmniejszym stopniu zarzutów czy żądań zawartych w skardze. Odpis pisma może być wszak sporządzony dowolną techniką, lecz powinien oddawać pełną treść tego pisma i musi być pod tym względem identyczny
z oryginałem (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2004 r., FSK 1214/04, LEX nr 252125). W konsekwencji nie można uznać za odpis skargi jej kopii, a w istocie wersji, w której wprowadzono jakiekolwiek, nawet drobne modyfikacje, w tym polegające na usunięciu choćby niewielkiej części tekstu.
Niezależnie od dotychczasowych spostrzeżeń, podkreślić trzeba, że skarga podlega odrzuceniu także na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jako wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. W myśl art. 53 § 1 i art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W przypadku zatem, gdy skargę złożono do organu niewłaściwego, o zachowaniu terminu decydować będzie data przekazania (nadania) skargi na adres organu właściwego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2015 r., II GSK 99/15, LEX nr 1643742). W rozpatrywanej sprawie przed upływem terminu do wniesienia skargi, czyli przed dniem 26 września 2024 r., skarga została złożona
w organie niewłaściwym (organie pierwszej instancji), który przekazał ją jednak organowi właściwemu już po tej dacie.
W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.
W świetle art. 232 § 1 P.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego (pkt 1), przy czym postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (pkt 2). Dlatego orzeczono jak
w punkcie 2 sentencji.