I SA/Gd 1425/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Marek Kraus, Protokolant Specjalista Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 marca 2023 r. sprawy ze skargi I.P. i K.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 4 lipca 2022 r. nr SKO.410.203.2021 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku decyzją z dnia 4 lipca 2022 r., działając na podstawie: art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 570), art. 13 § 1 pkt 3, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: "O.p."), art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), uchwały Rady Miejskiej w Słupsku Nr XLV/611/17 z dnia 29 listopada 2017 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2017 r. poz. 4423), po rozpatrzeniu odwołania I. P. i K. P. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Słupska z dnia 26 października 2021 r. ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018r. w kwocie 10 638 zł.

W uzasadnieniu przypomniano, że postanowieniem z dnia 5 stycznia 2018 r. Prezydent Miasta Słupska wszczął postępowanie podatkowe w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2018 r. w stosunku do I. i K. P., będących współwłaścicielami nieruchomości przy ul. [...] w S. (dz. Nr [...] i [...] ) oraz nieruchomości przy ul. [...] (dz. nr [...]).

Pismem z dnia 9 stycznia 2018 r. organ I instancji podatników do złożenia, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania wyjaśnień dotyczących powierzchni użytkowej budynku położonego w S. przy ul. [...] na działce [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że podatnicy w informacji IN-1 w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2013 wskazali pow. użytkową ww. budynku jako 565 m2 , zaś z danych ewidencji budynków wynika, że budynek ten ma powierzchnie zabudowy 855 m2

W dniu 19 stycznia 2018 r. do organu I instancji wpłynęła informacja w sprawie podatku rolnego oraz oświadczenie podatników, w którym podali, że działka nr 7/4 wykorzystywana jest rolniczo, pozostałe działki wchodzą w skład gospodarstwa rolnego, zaś w budynku w poszczególnych boxach prowadzona jest działalność gospodarcza, w tym na pow. 35 m2 do dnia 30 stycznia 2018 r. na 45 m2 do 31 marca 2018 r., boxy o pow. 35 m2 i 105 m2 umowy zawarte są na czas nieokreślony natomiast w pozostałych 11 boxach o pow. 305 m2 nie jest prowadzona działalność gospodarcza i od 1 stycznia 2018 r. są one przeznaczone na cele mieszkaniowe, albo będą stanowiły magazyn rolniczy.

W dniu 21 marca 2018 r. organ I instancji przeprowadził oględziny w celu dokonania obmiarów powierzchni użytkowej budynku położonego przy ul. [...] w S. oraz ustalenia sposobu użytkowania tej nieruchomości. W dniu 11 kwietnia 2018 r. K. P. złożył w organie I instancji oświadczenie, że powierzchnia 4 boxów nieudostępnionych podczas oględzin wynosi łącznie 140 m2 i zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej.

Decyzją z dnia 13 czerwca 2018 r. Prezydent Miasta Słupska ustalił podatnikom wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. w kwocie 11473 zł.

W odwołaniu od tej decyzji podatnicy wskazali, że nieruchomość położona w S. przy ul. T. wchodzi w skład gospodarstwa rolnego, tak jak i pozostałe grunty położone na terenie miasta Słupska, a należące do odwołujących, jak i wszystkie budynki będące w ich posiadaniu. W ocenie odwołujących, działka o numerze 7/4 jest działką rolną mimo jej oznaczenia ewidencji gruntów symbolem "dr", albowiem jest wykorzystywana na cele rolne. Ponadto wyliczenia w decyzji są błędne.

Decyzją z dnia 3 października 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta Słupska z dnia 13 czerwca 2018 r. i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Następnie, decyzją z dnia 4 kwietnia 2019 r. organ I instancji ustalił podatnikom wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018 r. w kwocie 11.450 zł.

W odwołaniu od tej decyzji podatnicy zarzucili, że nie jest ona zgodna ze stanem faktycznym, bowiem odwołujący prowadzą gospodarstwo rolne w skład którego wchodzi nieruchomość położona przy ul. T. w S. o powierzchni 1318 m2, a także działka nr [...] oznaczona jako "dr" jest wykorzystywana na cele rolne.

Decyzją z dnia 12 lipca 2019r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną akceptując stanowisko Prezydenta, który przyjął do opodatkowania jako budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej powyżej 2,20 m wys. powierzchnię 182,55 m2, czyli powierzchnię łączną 5 boxów, w których jest prowadzona działalność gospodarcza. Powierzchnia ta została ustalona na podstawie pomiarów dokonanych podczas oględzin oraz oświadczeń stron co do powierzchni lokali niedostępnych w czasie oględzin. Ponadto organ przyjął do opodatkowania pow. 393,17 m2 jako budynki pozostałe o wys. powyżej 2,20 oraz powierzchnię 0,78 m2 jako budynki pozostałe o wysokości poniżej 2,20 m. Powierzchnię części komunikacyjnej organ przyjął do opodatkowania proporcjonalnie do powierzchni zajmowanej na działalność gospodarczą opodatkowując pow. 65,10 m2 jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej a pozostałe 140,79 m2 stawką jak dla budynków pozostałych. Grunty opodatkowano zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków oraz ustaleniami w zakresie prowadzonej na nieruchomości działalności gospodarczej.

Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 135/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżona decyzję Kolegium z dnia 12 lipca 2019r., wskazując na konieczność prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości (powierzchni działek położonych przy ul. T. w S.), ponieważ ma to bezpośredni wpływ na wyliczenie tego podatku.

W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku decyzją z dnia 11 grudnia 2020r.) uchyliło decyzję organu I instancji, wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania uzupełniającego, zgodnie z wytycznymi zawartymi we wspomnianym wyroku.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta Słupska, decyzją z dnia 26 października 2021r. ustalił podatnikom wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2018r. w kwocie 10.638,00zł. W ramach łącznego zobowiązania podatkiem od nieruchomości objęto nieruchomości położone przy ul. T. [...] i ul. [...] w S. W uzasadnieniu wskazano powierzchnie poszczególnych działek oraz ich klasyfikacje w ewidencji gruntów.

W odwołaniu od tej decyzji podatnicy zarzucili podwójne opodatkowanie budynku (oznaczonego jako pozostały) na działce nr [...] oraz opodatkowanie, jako związanego z działalnością gospodarczą, gruntu położonego przed halą.

Decyzją z dnia 4 lipca 2022r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

W uzasadnieniu przypomniano materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie tj. przepisy u.p.o.l. Po przytoczeniu wybranych przepisów tej ustawy oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 2052), dalej: "u.p.g.k.", organ odwoławczy przypomniał, że z akt niniejszej sprawy wynika, że podatnicy są właścicielami nieruchomości położonych w S. przy ul. L. oznaczonych jako działki: nr [...] (stanowiąca drogę -dr) i nr [...] (grunty orne - R IlIa i B-R IlIa) oraz przy ul. T. 17,17A/W. oznaczonych jako działki: nr [...] (sklasyfikowane jako inne tereny zabudowane - Bi) i nr [...] (sklasyfikowane jako inne tereny komunikacyjne - Ti). Na działce nr [...] znajduje się budynek handlowo-usługowy. Oznacza to, że nieruchomości powyższe (z wyjątkiem gruntów ornych) podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

W ocenie Kolegium, orzekając w sprawie organ podatkowy I instancji prawidłowo ustalił wymiar podatku od nieruchomości, stosując stawki określone przez Radę Miejską w Słupsku Nr XLV/611/17 z dnia 29 listopada 2017r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości.

Nie podzielając zarzutów odwołania podkreślono, że organ I instancji, z udziałem stron, dokonał oględzin ich nieruchomości położonych w S. przy ul. T. 17A. W trakcie tych oględzin ustalono, że działka nr [...] zabudowana jest jednym budynkiem, składającym się z lokali użytkowych połączonych korytarzem oraz wspólnym dachem. Na podstawie oględzin oraz oświadczenia podatników ustalono jego powierzchnię użytkową wynoszącą 783,16m2. Na tę powierzchnię składają się: ciąg komunikacyjny (205,89 m2) oraz boksy handlowo-usługowe (577,27 m2). Według oświadczenia stron w 2018r. działalność gospodarcza była prowadzona przez najemców w 5 boksach o powierzchni 182,55 m2, a pozostałe boksy o powierzchni 394,72 m2 pozostawały nieużytkowane.

Biorąc to pod uwagę organ podatkowy pierwszej instancji w decyzji wymiarowej potraktował powierzchnię 182,55 m2 jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej, a powierzchnie 393,17 m2 (o wysokości pomieszczenia wyższej niż 2,20m) i 0.78 m2 (o wysokości niższej niż 2,20m) jako tzw. budynki pozostałe. Tym samym nie zostały opodatkowane dwukrotnie żadne powierzchnie budynku należącego do podatników.

Nie podzielono również zasadności zarzutu nieprawidłowego opodatkowania gruntu. Organ podatkowy przyjął powierzchnię gruntów, jako związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej proporcjonalnie do powierzchni boksów w budynku związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ponieważ na działalność tę zajęto 31,62% powierzchni wszystkich boksów, to z 1.318 m2 całkowitej powierzchni gruntów zlokalizowanych przy ul. T. 17A/W., jako związanych z działalnością gospodarczą opodatkowano 416,75 m2 (31,62%), a resztę tj. 901,25 m2 potraktowano jako grunty tzw. pozostałe.

Jako bezzasadny i gołosłowny oceniono przy tym zarzut kwestionujący powierzchnię ciągu komunikacyjnego, gdyż została ona ustalona przy udziale stron w trakcie oględzin ich nieruchomości, zaś skarżący nie kwestionowali tych ustaleń; nawet w odwołaniu nie wskazywali innej powierzchni.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący stwierdzili, że wydana decyzja jest niezgodna ze stanem faktycznym i złożonymi dokumentami. Wskazali, że co do działki [...] poczyniono nieprawidłowe ustalenia, gdyż podlega ona podatkowi rolnemu i nieruchomość przy ul. T. 17 wchodzi w skład gospodarstwa rolnego.

Podniesiono też, że nie posiadają gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, jak też budynków sklasyfikowanych jako pozostałe, gdyż przeznaczone są one do działalności rolniczej. Powyższy zarzut dotyczy też kwalifikacji korytarza - ciągu pieszego. W skardze wskazano także, że na działce [...] i [...] zgodnie z pozwoleniem na budowę znajdują się trzy budynki a nie jeden o czym UM został poinformowany wielokrotnie (trzy budynki łączna zabudowa 850 m2) 3 dachy i świetlik z poliwęglanu. Poliwęglan w ocenie skarżących to nie dach. Generalnie są to 3 magazyny, gdzie prowadzony jest Rolniczy Handel Detaliczny (nr identyfikacyjny 22123511), a taki można prowadzić tylko z własnego gospodarstwa i osobiście.

Działka nr [...] położona przy ul. L. jest działka rolną, w ewidencji gruntów pojawiła się 30 lat temu jako droga, w związku z planem ogólnym miasta, jednak w planie tym wskazano - dotychczasowy sposób użytkowania czyli rolniczy i nie jest to droga wewnętrzna.

Mając na uwadze podniesione zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku oraz decyzji Prezydenta Miasta Słupska z dnia 6 października 2021 r. Wskazano przy tym na konieczność rozpatrzenia sprawy jak w wyroku w sprawie I SA/Go 436/12.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku w całości podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona do Sądu decyzja, wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając skargę w pierwszej kolejności wskazać należy, że zasadnicze znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy ma okoliczność, iż przedmiotowa sprawa była wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 25 sierpnia 2020 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 135/20.

Powyższe skutkuje koniecznością zastosowania art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego.

Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną.

Podsumowując tę część rozważań stwierdzić należy, że zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12), przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania.

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę organy orzekające w niniejszej sprawie uwzględniły wytyczne i argumentację zawartą w wyroku z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 135/20. W orzeczeniu tym Sąd wskazał, że w sprawie zachodzi konieczność ponownego przeliczenia powierzchni podlegających opodatkowaniu, z uwzględnieniem danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków.

Sąd oceniając zaskarżoną obecnie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 4 lipca 2022 r. stwierdził, że nie narusza ona prawa.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Na podstawie art. 3 ust. 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Podstawę opodatkowania, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1,2 i 3 u.p.o.l. stanowi:

1) dla gruntów - powierzchnia;

2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa;

3) dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych -ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się (art.4 ust. 2 u.p.o.l).

Zgodnie z dyspozycją art. 21 ust. 1 u.p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji, co wynika z decyzji, oparł swoje ustalenia właśnie o zapisy w ewidencji gruntów i budynków, wskazania podatników poczynione w ramach postępowania podatkowego w zakresie zobowiązania w łącznym zobowiązaniu pieniężnym za 2018 r., z uwzględnieniem oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 135/20.

Jak wynika z akt sprawy, przyjęte podstawy opodatkowania, ich powierzchnia i klasyfikacja odpowiadają zapisom ewidencji gruntów i budynków, z uwzględnieniem procentowym zajęcia powierzchni na prowadzenie działalności gospodarczej w formie boksów handlowych.

Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2).

Z dokumentacji zebranej w sprawie wynika, że skarżący są właścicielami nieruchomości położonych w S. przy ul. L. oznaczonych jako działki: nr [...] (stanowiąca drogę -dr) i nr [...] (grunty orne - R Ilia i B-R Ilia) oraz przy ul. T. 17,17A/W. oznaczonych jako działki: nr [...] (sklasyfikowane jako inne tereny zabudowane - Bi) i nr [...] (sklasyfikowane jako inne tereny komunikacyjne - Ti). Na działce nr [...] znajduje się budynek handlowo-usługowy. Oznacza to, że nieruchomości powyższe (z wyjątkiem gruntów ornych) podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Orzekając o kwalifikacji tych nieruchomości organ prawidłowo, zgodnie z art. 21 ust. 1 u.p.g.k., przyjął za ich podstawę zapisy w ewidencji gruntów i budynków, gdyż jest ona w niniejszym postępowaniu wiążąca.

Istotne jest także, że w toku postępowania organ przeprowadził dowód z oględzin nieruchomości położonych w Słupsku przy ul. T. Na podstawie tego dowodu ustalono stan tych nieruchomości i ich powierzchnię. Jak wynika z akt sprawy - podczas tych czynności ustalono tak przeznaczenie nieruchomości, jak i zakres powierzchni związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W związku z powyższym Sąd uznał, że nie są zasadne twierdzenia strony skarżącej dotyczące nieprawidłowego ich opodatkowania. Powyższa ocena dotyczy także opodatkowania ciągu komunikacyjnego. Potwierdzają to bowiem wyniki oględzin.

Mając to na uwadze, jak i fakt, że przy wymiarze podatku zastosowano stawki wynikające z właściwej uchwały Rady Miejskiej w Słupsku, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Należy przypomnieć, że od reguły przewidzianej w art. 21 u.p.g.k. nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a więc organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., II FSK 1014/10). Wykluczona jest również możliwość prowadzenia przeciwdowodu w trybie art. 194 § 3 O.p. przez inne organy, w tym także podatkowe, na okoliczność faktycznego wykorzystywania gruntów lub ich faktycznego charakteru. Stanowisko to uznać należy za ugruntowane w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 czerwca 2006 r., w sprawie II FSK 842/05, opubl. LEX nr 242985) i podzielane w literaturze (glosa do tego wyroku A. Bartosiewicza, opubl. baza LEX, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2013 r., II FSK 1150/11).

Odnosząc się do argumentów skargi wskazać należy, że stosownie do art. 22 ust. 1 u.p.g.k. ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie. Właściciele i osoby władające obowiązane są zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian (art. 22 ust. 2). Zgodnie natomiast z § 49 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia o ewidencji, o dokonanych zmianach w danych ewidencyjnych starosta zawiadamia organy podatkowe - w przypadku zmian danych mających znaczenie dla wymiaru podatków: od nieruchomości, rolnego i leśnego. Zawiadomienie to zawiera w szczególności oznaczenie dokumentu, który stanowił podstawę do zmiany, oraz datę jej wprowadzenia. Chcąc podważyć treść zapisów ujętych w ewidencji, zainteresowany powinien uruchomić stosowny tryb ich korekty (zmiana, aktualizacja, sprostowanie), powołując się na to, że wypis z ewidencji gruntów odbiega od stanu rzeczywistego.

Przyjęcie innego sposobu procedowania godziłoby w pewność obrotu prawnego, deprecjonując rangę dokumentu urzędowego, a tym samym - pełnioną przezeń funkcję. Podzielić należy więc wniosek, że z regulacji art. 21 ust. 1 u.p.g.k. oraz przepisów wymienionego rozporządzenia wynika, że datą zmiany treści ewidencji jest, co do zasady, data określona w skierowanym do organu podatkowego zawiadomieniu starosty (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 grudnia 2012 r., II FSK 986/11). W przepisie § 49 pkt 1 ust. 2 powołanego rozporządzenia wskazuje się wprost, że zawiadomienie starosty zawiera w szczególności datę wprowadzenia zmiany do ewidencji. Powinna być ona również odnotowana w dzienniku zmian. Dopiero z tą datą - dokonania zmiany w ewidencji - określone grunty zmieniają swój charakter dla celów podatkowych. "Na tle (...) trybów dokonywania zmian w ewidencji zauważyć trzeba, że czym innym są dokumenty stanowiące podstawę do zmian ewidencyjnych, a czym innym sama zmiana (...). To właśnie zawiadomienie jest podstawowym dokumentem, na podstawie którego organ podatkowy powinien ustalać moment, z którym łączyć należy zaistnienie skutków prawnopodatkowych. Wyłącznie starostowie upoważnieni są zatem do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków. Akceptacja przeciwnego poglądu oznaczałaby w praktyce rozszerzenie tego uprawnienia na organ podatkowy (por.: S. Bogucki, K. Winiarski, - "Zakres związania danymi z ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatków lokalnych", [w:] "Przegląd Podatków Lokalnych i Finansów Samorządowych" 2015 r., nr 2, s. 11-19).

Obowiązek zgłoszenia właściwemu staroście wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków w terminie 30 dni od dnia powstania tych zmian zapewnia, z jednej strony - aktualność tych danych, które powinny odzwierciedlać stan rzeczywisty, z drugiej zaś - ustanawiając, obowiązek po stronie właściciela zawiadamiania o tych zmianach w krótkim terminie, eliminuje możliwość dokonywania tych zmian z datą wsteczną, tj. obejmującą okres wcześniejszy, przed datą złożenia wniosku. Jeżeli zatem zmiany w ewidencji gruntów obejmujące zmiany rodzaju użytków gruntowych zostają wprowadzone w drodze decyzji administracyjnej, to wywołują skutek ex nunc, tj. na przyszłość, a nie skutek ex tunc, tj. z mocą wsteczną (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2013 r., ii OSK 2631/11). Aktualizacja ewidencji gruntów i budynków nie może bowiem, co do zasady, powodować skutków prawnych z mocą wsteczną (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2015 r., i OSK 2078/13, wyrok z 19 kwietnia 2013 r., II FSK 1660/11).

Powyższe oznacza, że w niniejszej sprawie zmiany w ewidencji z 2021 roku pozostawać będą bez znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji.

Przechodząc do innych zarzutów natury materialnej wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty. Z kolei, ust 2 art. 2 u.p.o.l. i wskazuje, co nie podlega obowiązkowi podatkowemu. I tak podatkowi od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Z przepisem tym koresponduje przepis art. 1 ustawy o podatku rolnym, który wskazuje zakres przedmiotowy tego podatku. Zgodnie z tym przepisem opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z powyższych przepisów wynika zatem bezspornie, jak już wskazano powyżej, że o opodatkowaniu gruntu podatkiem od nieruchomości bądź podatkiem rolnym decyduje sposób jego sklasyfikowania w ewidencji gruntów i budynków.

W ocenie Sądu, w sprawie nie naruszono także przepisów proceduralnych, zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania podatkowego, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, (art. 122 O.p.). Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 O.p.). Jednakże żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem (art. 188 O.p.). Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 O.p.). Jednocześnie postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.).

Jak podkreśla się w orzecznictwie NSA, postępowanie dowodowe powinno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego prawnopodatkowego stanu faktycznego, czyli swoim zakresem musi obejmować te fakty i dowody, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy podatkowej (np. wyrok NSA z 12 kwietnia 2016 r., II FSK 3888/13). Postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie, lecz stanowi poszukiwanie odpowiedzi, czy w określonym stanie faktycznym sytuacja podatnika podpada lub nie pod określoną normę prawa materialnego. Zdaniem Sądu, z akt sprawy wynika, iż ustalone przez organ okoliczności, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w kontekście określonych w przepisach zasad opodatkowania podatkiem od nieruchomości - gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej były wystarczające dla dokonania ich oceny i podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego.

Skarżący, jako strona postępowania, niewątpliwie mieli możliwość przedstawiania swojej argumentacji i składania wszelkich wyjaśnień w toku postępowania podatkowego. Skarżący uczestniczyli także w oględzinach. Stawiane przez nich zarzuty ograniczają się do podważania stanowiska organu. Skarżący zarzucili, że organ nie wyjaśnił wielu kwestii, nie wskazując jednocześnie żadnych okoliczności faktycznych związanych z faktycznym użytkowaniem spornych nieruchomości.

W tej sytuacji nie ma podstaw do przyjęcia, że ustalenia organów podatkowych oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym są nieprawidłowe.

Sąd także zwraca uwagę, że ubezpieczenie nieruchomości jako wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, nie rzutuje na ocenę rozstrzygnięcia organu.

Mając to na uwadze Sąd wyraża stanowisko, że organy podatkowe prawidłowo dokonały oceny całego zebranego materiału dowodowego.

Powyższe dawało podstawy, w zakresie określonym w zaskarżonej decyzji, do objęcia tych nieruchomości podatkiem od nieruchomości w stawkach dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W realiach sprawy za nieusprawiedliwione należy zatem uznać twierdzenia, że w postępowaniu organów wystąpiły uchybienia procesowe, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.