I SA/Bd 675/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant: Starszy asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2019r. sprawy ze skargi L. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę

Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. prowadził wobec majątku skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...]. wystawionych przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. i obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług wynikających z decyzji z dnia [...]. orzekającej o solidarnej ze spółką odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe M. [...] sp. z o. o. Postępowania egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...]. zostały umorzone w związku z uwzględnieniem zgłoszonych zarzutów. Nadal jednak prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...]. obejmujących koszty egzekucyjne wynikające z powołanej decyzji.

W dniu [...]. organ egzekucyjny sporządził Aktualizację zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oraz Zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia, informując dłużników zajętych wierzytelności (odpowiednio: Bank [...] S.A. i M. [...] sp. z o.o.) o aktualnym stanie dochodzonych należności. Zostały one również odebrane przez pełnomocnika skarżącego w dniu [...]. Zawiadomienia te wynikały z umorzenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych wcześniej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...]. w związku z uznaniem zarzutów za zasadne oraz z przerachowania kwoty wyegzekwowanej i zaliczonej wcześniej na należności objęte obecnie aktywnymi tytułami wykonawczymi.

W dniu [...]. skarżący wniósł skargę na Aktualizację zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego oraz na Zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia wynagrodzenia. Zarzucił błędne podjęcie tych czynności i wnosił o ich uchylenie. W piśmie z dnia [...]. stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu, skarżący wyjaśnił, że skarga na czynności egzekucyjne z dnia [...]. dotyczy dwóch czynności: Aktualizacji zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z dnia [...]. oraz Zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia wynagrodzenia za pracę z dnia [...].

Rozpatrując skargę z dnia [...]. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. postanowieniem z dnia [...]. odmówił wszczęcia postępowania. Organ egzekucyjny uznał, że na czynność zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia nie przysługuje środek prawny w postaci skargi.

Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył zażalenie, w którym zarzucił bezpodstawne przyjęcie braku podstaw do złożenia skargi na czynności egzekucyjne w postaci aktualizacji dokonanych zajęć egzekucyjnych. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącego, Aktualizacja zawiadomienia o zajęciach egzekucyjnych, czy też Zarachowanie wyegzekwowanych należności stanowi czynności egzekucyjne, na które przysługuje skarga.

Rozpatrując sprawę w toku postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem z dnia [...]. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ podał, że ze stanu faktycznego sprawy wynika, iż organ egzekucyjny już wcześniej, przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, odniósł się do skargi na zawiadomienie z dnia [...]. o zmianie wysokości zajęcia wynagrodzenia za pracę. Tamtą skargę strona złożyła [...]. Wówczas Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. postanowieniem z dnia [...]. odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257 ze zm.), dalej: "k.p.a." uznając, że na czynność zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia nie przysługuje środek prawny w postaci skargi, o której mowa w art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017r., poz. 1201 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.". W związku z tym faktem, tj. odniesieniem się już wcześniej do skargi na zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia wynagrodzenia za pracę, organ pierwszej instancji winien odmówić wszczęcia postępowania w sprawie omawianego żądania, a nie odmawiać wszczęcia postępowania po raz kolejny oceniając czynność zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia wynagrodzenia za pracę i powielając stanowisko zajęte we wcześniej wydanym postanowieniu. Wskazana okoliczność, tj. wcześniejsze zajęcie stanowiska odnoszące się do podania stanowiącego skargę na zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia wynagrodzenia za pracę, mieści się w pojęciu uzasadnionych przyczyn, dla których postępowanie nie mogło być wszczęte zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że stanowisko w zakresie skargi z dnia [...]. dotyczące zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia wynagrodzenia za pracę i jego podstawa prawna są tożsame, jakkolwiek odmienny jest powód tego stanowiska przedstawiony wyżej.

Odnosząc się do zażalenia w części dotyczącej skargi na zawiadomienie z dnia [...]. stanowiące aktualizację zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego organ wskazał, że zaskarżone zawiadomienie z dnia [...]. informujące o aktualnym wykazie egzekwowanych zobowiązań pieniężnych, jak wynika z jego treści, dotyczy wcześniejszego zawiadomienia o zajęciu z dnia [...]., które stanowiło czynność zajęcia rachunku bankowego. Zatem czynność z dnia [...]. była działaniem, które doprowadziło do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z wynagrodzenia za pracę, na którą zobowiązany złożył skargę i którą Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. rozpatrzył postanowieniem z dnia [...]. W związku z zażaleniem z dnia [...]. na to postanowienie, zostało ono utrzymane w mocy przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...]. Zawiadomienia natomiast z dnia [...]. o zmianie wysokości zajęcia, z uwagi na jedynie informacyjny charakter i brak odrębnego trybu postępowania uregulowanego w ustawie, nie można zaliczyć do czynności o charakterze wykonawczym, ani też uznać za działanie zmierzające do zrealizowania środka egzekucyjnego jakim jest zajęcie wynagrodzenia za pracę.

Podobnie organ ocenił działanie organu egzekucyjnego polegające na zarachowaniu kwoty [...]zł na poczet należności objętych tytułami wykonawczymi z dnia [...]., która wcześniej została zaliczona na koszty egzekucyjne związane z realizacją innego tytułu wykonawczego z dnia [...]. Spowodowane było to tym, że w wyniku rozstrzygnięcia zarzutów, postępowanie egzekucyjne objęte tym tytułem wykonawczym zostało umorzone, a pozostawały do realizacji należności objęte innymi tytułami wykonawczymi. W tej sytuacji zaliczono kwotę [...]zł na podlegające egzekucji zobowiązania, które także były objęte zawiadomieniem z dnia [...]. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Również to przerachowanie stanowiło przyczynę aktualizacji wysokości zajęcia zawiadomieniem z dnia [...].

W konsekwencji organ uznał, że zgłoszenie skargi z dnia [...]. na Aktualizację zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z dnia [...]. jest bezskuteczne, ponieważ środek prawny w postaci skargi na czynności egzekucyjne, o którym mowa w art. 54 u.p.e.a., w tej sytuacji nie ma zastosowania. Tym samym mieści się w pojęciu uzasadnionych przyczyn, dla których postępowanie nie mogło być wszczęte zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a.

W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła bezpodstawne przyjęcie braku podstaw do złożenia skargi na czynności egzekucyjne w postaci Aktualizacji dokonanych zajęć egzekucyjnych.

Zdaniem skarżącego, Aktualizacja zawiadomienia o zajęciach egzekucyjnych oraz Zarachowanie wyegzekwowanych należności stanowi czynności egzekucyjne, na które przysługuje skarga. Postępowanie organu, które pozbawia stronę w sposób bezprawny tego środka prawnego, prowadzi do pozbawienia skarżącego obrony jego praw. Tego rodzaju sytuacja jest niedopuszczalna w demokratycznym państwie prawa i rażąco narusza zasadę zaufania obywateli do organów państwowych, które na przykładzie skarżącego działają bezprawnie, samowolnie, bezpodstawnie i nieodpowiedzialnie. W ocenie strony, w sprawie istotne znaczenie ma fakt, że wykonalność decyzji organu pierwszej instancji orzekającej solidarną odpowiedzialność została wstrzymana przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...]. Oznacza to, że Sąd dostrzegł konieczność wstrzymania egzekucji decyzji. Tym samym istnieje szansa uwzględnienia racji skarżącego co do braku podstaw do pociągnięcia go do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania spółki. To oznacza z kolei, że kwota potrącona z rachunku bankowego skarżącego została bezzasadnie wyegzekwowana a następnie bezpodstawnie przerachowana. W tej sytuacji obowiązkiem organu był zwrot tej kwoty skarżącemu. Do chwili obecnej organ nie wskazał konkretnej podstawy prawnej, która uprawniała go do zatrzymania wyegzekwowanej kwoty i następnie do przerachowania. Odmowa wszczęcia postępowania w celu wyjaśnienia powyższych kwestii stanowi pogwałcenie praw skarżącego. Zdaniem strony, czynność ta narusza m. in. art. 64c u.p.e.a., bowiem kwoty ściągnięte przez organ egzekucyjny i zarachowane na koszty powinny zostać zwrócone dłużnikowi w momencie, kiedy doszło do uchylenia tytułów wykonawczych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017r., poz. 2188, t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302, t.j., dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Organ prawidłowo przyjął, iż już przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, odniósł się do skargi na zawiadomienie z dnia [...] r. nr [...] o zmianie wysokości zajęcia wynagrodzenia za pracę, którą złożono [...]. Wówczas Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...].AZ odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r., poz. 1257 ze zm.), dalej: "k.p.a." uznając, że na czynność zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia nie przysługuje środek prawny w postaci skargi, o której mowa w art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017r., poz. 1201 ze zm.), dalej: "u.p.e.a.".

Są to okoliczności bezsporne.

Prawidłowo też uznał, że w związku z odniesieniem się już wcześniej do skargi na zawiadomienie nr [...] o zmianie wysokości zajęcia wynagrodzenia za pracę nie było podstaw do oceny zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia wynagrodzenia za pracę. Racja jest w tym, że sprowadzałoby się ono do powielenia stanowiska zajętego we wcześniej wydanym postanowieniu. Można dodać, że tamto postanowienie pozostaje poza granicami sprawy.

Jak słusznie wskazał organ, w myśl art. 61a § k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 (wszczęcia postępowania administracyjnego), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jakkolwiek Wskazana wyżej okoliczność, tj. wcześniejsze zajęcie stanowiska odnoszące się do podania stanowiącego skargę na zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia wynagrodzenia za pracę, mieści się w pojęciu uzasadnionych przyczyn, dla których postępowanie nie mogło być wszczęte zgodnie z cytowanym przepisem art. 61a § 1 Kpa. Organ odwoławczy wskazuje zatem, że stanowisko w zakresie Pana skargi z dnia [...] r. dotyczące zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia wynagrodzenia za pracę i jego podstawa prawna są tożsame, jakkolwiek zaznacza odmienny powód tego stanowiska przedstawiony wyżej.

Odnosząc się do zażalenia w części dotyczącej skargi na zawiadomienie z dnia [...] r. nr [...] stanowiące aktualizację zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego organ prawidłowo zaznaczył, iż stosownie do treści art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Przez czynność egzekucyjną, na podstawie art. 1a pkt 2 tej ustawy, rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Z kolei, zgodnie z art. 1a pkt 12 lit.a powołanej ustawy, przez środki egzekucyjne rozumie się w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych egzekucję z określonych rzeczy lub praw majątkowych zobowiązanego. Objęta skargą czynność polegająca na aktualizacji zawiadomienia o zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego nie odpowiada cytowanej definicji czynności egzekucyjnej, nie jest działaniem zmierzającym do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Skarżone zawiadomienie z dnia [...]. informujące o aktualnym wykazie egzekwowanych zobowiązań pieniężnych, jak wynika z jego treści, dotyczy wcześniejszego zawiadomienia o zajęciu z dnia [...]. nr [...], które stanowiło czynność zajęcia rachunku bankowego. Zatem czynność z dnia [...]. była działaniem, które doprowadziło do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z wynagrodzenia za pracę, w myśl cytowanych wyżej przepisów art. 1a pkt 2 i art. 1a pkt 12 lit.a u.p.e.a., na którą złożono skargę i którą Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w T. rozpatrzył w odrębnym postępowaniu wydając w dniu [...]. postanowienie nr [...].AZ. W związku z zażaleniem z dnia [...]. na to postanowienie, zostało ono utrzymane w mocy przez organ odwoławczy postanowieniem z [...] r. nr [...].

WSA nie znalazł błędu w stwierdzeniu, iż zawiadomienia natomiast z dnia [...] r. nr [...] o zmianie wysokości zajęcia, z uwagi na jedynie informacyjny charakter i brak odrębnego trybu postępowania uregulowanego w ustawie, nie można zaliczyć do czynności o charakterze wykonawczym, ani też uznać za działanie zmierzające do zrealizowania środka egzekucyjnego jakim jest zajęcie wynagrodzenia za pracę. Podobnie należy ocenić działanie organu egzekucyjnego polegające na zarachowaniu kwoty [...]zł na poczet należności objętych tytułami wykonawczymi [...] która wcześniej została zaliczona na koszty egzekucyjne związane z realizacją tytułu wykonawczego nr [...]. Spowodowane było to tym, że w wyniku rozstrzygnięcia zarzutów, postępowanie egzekucyjne objęte tym tytułem wykonawczym zostało umorzone, a pozostawały do realizacji należności objęte wymienionymi wyżej tytułami wykonawczymi. W tej sytuacji zaliczono kwotę [...]zł na podlegające egzekucji zobowiązania, które także były objęte zawiadomieniem z dnia [...] r. nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Również to przerachowanie stanowiło przyczynę aktualizacji wysokości zajęcia zawiadomieniem z dnia [...] r. nr [...] [...].

Prawidłowym jest stwierdzenie, że zgłoszenie skargi z dnia [...]. na aktualizację zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z dnia [...]. nr [...] jest bezskuteczne, ponieważ środek prawny w postaci skargi na czynności egzekucyjne, o którym mowa w powołanym wyżej art. 54 u.p.e.a., w tej sytuacji nie ma zastosowania. Tym samym mieści się w pojęciu uzasadnionych przyczyn, dla których postępowanie nie mogło być wszczęte zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a.

Stanowisko to wyraził już tut. Sąd w wyroku z 29 stycznia 2019r., I SA/Bd 600/18.

Z przepisu art. 54 § 1 u.p.e.a. wynika, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Z kolei zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego.

W orzecznictwie słusznie zwraca się uwagę, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3396/14, wyrok NSA z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13 dostępne podobnie jak i powołane niżej orzeczenia na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W postępowaniu prowadzonym w trybie tego przepisu dopuszcza się badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Skład orzekający podziela również pogląd, iż w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z 31 stycznia 2018r. sygn. akt II GSK 2972/17 i powołane w nim orzecznictwo).

Z treści przywołanego art. 1a pkt 2 u.p.e.a. nie wynika, że czynność egzekucyjną stanowią wszelkie czynności organu egzekucyjnego podejmowane w ramach toczącego się postępowania, ale tylko takie, które zmierzają do zastosowania lub realizacji środka egzekucyjnego. Nie są czynnościami egzekucyjnymi takie działania organu egzekucyjnego, które nie wiążą się z zastosowaniem przymusu egzekucyjnego lub które wyłączają albo oddalają w czasie możliwość zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji - Komentarz, P. Przybysz, Lexis Nexis, wydanie 5, str. 26).

Aktualizacja zawiadomienia o zmianie wysokości kwoty podlegającej zajęciu oraz zaliczenie (zarachowanie) kwoty uzyskanej z egzekucji z rachunku bankowego na poczet wierzytelności objętej tytułem wykonawczym nie stanowią czynności egzekucyjnych w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.e.a., ponieważ nie są to działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środek egzekucyjny został już zastosowany (dokonano zajęcia rachunku bankowego i wynagrodzenia za pracę) i jest on realizowany przez dłużnika zajętej wierzytelności (pracodawcę i bank). Co warte podkreślenia, na te czynności organu egzekucyjnego skarżący wniósł wcześniej skargę w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., która została rozpoznana i uznana za niezasadną przez organ egzekucyjny, a następnie organ odwoławczy.

Wniesienie kolejnej skargi, na wymienione czynności o charakterze materialno-technicznym, pochodne i wtórne do zastosowanych uprzednio środków egzekucyjnych, nie znajduje umocowania w art. 54 § 1 u.p.e.a. Aktualizacja zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia wierzytelności oraz zadysponowanie przez organ egzekucyjny środkami przekazanymi przez dłużnika zajętej wierzytelności nie jest tożsame z zajęciem wierzytelności. Wprawdzie działania organu egzekucyjnego z tym związane odnoszą się do dokonanej czynności egzekucyjnej (zastosowanego środka egzekucyjnego), jednak same nie są czynnością egzekucyjną (v. wyrok NSA z dnia 11 października 2016r., sygn. akt II FSK 712/16).

Wobec tego, skoro wymienione w skardze czynności nie stanowiły działań zmierzających do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, to prawidłowo organy zakwalifikowały je jako czynności materialno-techniczne, które nie mogły być przedmiotem skargi wnoszonej na podstawie art. 54 u.p.e.a. W konsekwencji, złożona w tym przedmiocie skarga nie mogła inicjować postępowania, wobec czego organ prawidłowo zastosował przepis art. 61a k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. i orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie skargi na czynność egzekucyjną.

Przepis art. 61a § 1 k.p.a. stanowi bowiem, że jeżeli żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W orzecznictwie przyjmuje się, że "inne uzasadnione przyczyny", o jakich mowa w powyższym przepisie, obejmują sytuacje, które w oczywisty sposób stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. W sytuacji gdy brak jest czynności podlegającej zaskarżeniu, należy odmówić wszczęcia postępowania w sprawie, zgodnie z art. 61a k.p.a. ( v. wyrok WSA w Warszawie z 6 marca 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2282/12, od którego skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem NSA z 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1758/13 ).

Z podanych przyczyn, podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 1a pkt 2 oraz art. 54 § 1 u.p.e.a. nie mogły zostać uwzględnione. Mając jednocześnie na uwadze, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne nie jest możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka służącego ochronie praw zobowiązanego, Sąd jedynie marginalnie wskazuje, że nie jest trafna argumentacja skarżącego, iż w sytuacji uchylenia tytułu wykonawczego zaliczona na jego poczet kwota powinna zostać zwrócona, a organ egzekucyjny bezpodstawnie zmienił sposób jej zarachowania na tytuł wykonawczy. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Zakładając, że celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do wykonania obowiązku przez zobowiązanego, zaliczenie przez organ egzekucyjny kwoty, przekazanej przez bank w ramach dokonanego zajęcia rachunku bankowego na poczet należności objętej tytułem wykonawczym, w oparciu o który kontynuowane jest postępowanie egzekucyjne, niewątpliwie cel ten realizowało. Natomiast w rozpoznawanej sprawie, okolicznością która uzasadniałyby zwrot zobowiązanemu wyegzekwowanej należności, nie mógł być podnoszony w niniejszej skardze, zamiar złożenia skargi do sądu administracyjnego, w zakresie wniesionych w odrębnym postępowaniu zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji.

Mając na względzie powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.