I PSK 259/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 18 lutego 2026 r.
SSN Bohdan Bieniek
w sprawie z powództwa K. Ł.
przeciwko W. w C.
o wynagrodzenie za pracę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 18 lutego 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego
w Częstochowie z dnia 3 marca 2025 r., sygn. akt IV Pa 259/24,
1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1.350
(tysiąc trzysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa
procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Częstochowie, wyrokiem z dnia 3 marca 2025 r., oddalił
apelację pozwanego W. w C. (dalej jako Szpital) od wyroku Sądu Rejonowego
w Częstochowie z dnia 10 września 2024 r., którym zasądzono od pozwanego na
rzecz powódki K. Ł. kwotę 25.194,04 zł tytułem wynagrodzenia za pracę wraz z
ustawowymi odsetkami za opóźnienie a także orzekł o kosztach procesu.
W sprawie ustalono, że powódka w 2009 r. uzyskała tytuł zawodowy –
licencjat pielęgniarstwa, od 2016 r. posiada też specjalizację w dziedzinie
pielęgniarstwa zachowawczego, a w 2019 r. uzyskała tytuł magistra pielęgniarstwa.
I PSK 259/26
2
Od dnia 13 grudnia 2010 r. powódce powierzono obowiązki pielęgniarki i przyznano
wynagrodzenie zasadnicze według XIII kategorii zaszeregowania. Dyrektor Szpitala
w dniu 20 lipca 2022 r. wydał zarządzenie nr 107.2022 w sprawie podwyższenia
wynagrodzenia zasadniczego pracowników zgodnie z ustawą z dnia 8 czerwca
2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego
pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (jednolity tekst: Dz.U. z
2021 r., poz. 1801 ze zm., dalej jako „ustawa z dnia 8 czerwca 2017 r.” lub „ustawa
o najniższym wynagrodzeniu”). Na podstawie tego zarządzenia pracodawca
wypłacał powódce wynagrodzenie zasadnicze w kwocie 5.776 zł według grupy 5, a
nie według grupy 2. W dniu 29 listopada 2022 r. pozwany przygotował aneks do
umowy o pracę, informując powódkę, że od dnia 1 lipca 2022 r. do łączącej strony
umowy o pracę dodaje punkt wskazujący grupę zawodową, do której zaliczone jest
zajmowane przez pracownika stanowisko pracy, tj. grupa zawodowa - Ip. 5
załącznika do ustawy o najniższym wynagrodzeniu, którego podpisania powódka
odmówiła Od dnia 1 lipca 2023 r. na podstawie zarządzenia nr 71.2023
wynagrodzenie zasadnicze powódki ustalone zostało przez pozwanego na kwotę
6.474 zł dla grupy zawodowej - Ip 5.
W ocenie Sądów, pozwany nie stosował wobec powódki przepisów
rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji
wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w
podmiotach leczniczych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1515, dalej jako rozporządzenie z
dnia 10 lipca 2023 r.) ani obowiązującego poprzednio rozporządzenia Ministra
Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników
na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych
niebędących przedsiębiorcami (Dz.U. Nr 151, poz. 896, dalej jako rozporządzenie z
dnia 20 lipca 2011 r.). Pozwany nie różnicował obowiązków pielęgniarek według ich
wykształcenia, kwalifikacji, okresu zatrudnienia. Jeżeli do dnia 30 czerwca 2022 r.
pozwany kwalifikował powódkę według grupy zawodowej pielęgniarek z
wykształceniem magisterskim i specjalizacją, to zmiana wymagań pracodawcy w
tym zakresie wymagała wypowiedzenia zmieniającego, bowiem pracodawca
zdawał sobie sprawę, że zmiana grupy zawodowej jest istotną zmianą warunków
I PSK 259/26
3
wynagradzania. A zatem od lipca 2022 r. pozwany nie zmienił skutecznie warunków
wynagradzania powódki.
Sąd Okręgowy nie miał wątpliwości, że pozwany ukształtował warunki pracy i
płacy powódki w sposób korzystniejszy od regulacji ustawowych do czego z punktu
widzenia przepisów k.p. miał prawo. Przypisanie do określonej grupy zawodowej
określonej w załączniku do ustawy o najniższym wynagrodzeniu stanowi trwały
element łączącego strony stosunku pracy, którego zmiana nie może być swobodna
i zależeć wyłącznie od uznania pracodawcy. Znalazło to potwierdzenie w treści
wprowadzonego od dnia 29 czerwca 2022 r. do ustawy o najniższym
wynagrodzeniu art. 5a, zgodnie z którym od dnia 1 lipca 2022 r. w umowie o pracę
pracowników wykonujących zawód medyczny lub pracowników działalności
podstawowej, innych niż pracownicy wykonujący zawód medyczny, wskazuje się,
do której grupy zawodowej określonej w załączniku do ustawy jest zaliczone
zajmowane przez pracownika stanowisko pracy. To, że przepis ten wszedł w życie
z dniem 29 czerwca 2022 r. na podstawie ustawy z dnia 26 maja 2022 r. o zmianie
ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego
pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych
ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 1352, dalej nowelizacja z 2022 r.) nie oznacza a
contrario, iż wcześniej grupa zawodowa nie stanowiła istotnego elementu
warunków zatrudnienia. Dlatego przypisanie powódki do 7 grupy zawodowej i
ustalenie dla niej w ten sposób określonego współczynnika pracy stanowiło istotny
element stosunku pracy łączącego ją z pozwanym, którego zmiana musiała zostać
dokonana w trybie określonym przepisami prawa pracy.
Zdaniem Sądu Okręgowego, z uwagi na zmianę uszeregowania grup
zawodowych w znowelizowanym załączniku do ustawy nie można przyjąć, aby
możliwe było proste przeniesienie pracowników do nowych grup zawodowych
kierując się jedynie dotychczasowymi numerami grup, ponieważ należało się
kierować określonymi w poszczególnych grupach „kwalifikacjami zawodowymi”.
W tym nie ulegało wątpliwości, że w odniesieniu do pielęgniarek dotychczasowa
7 grupa zawodowa odpowiada obecnie 2 grupie zawodowej. Skoro powódka
posiadała wyższe wykształcenie i specjalizację, to w świetle dotychczasowej
praktyki pozwanego (uwzględnianie wykształcenie podczas kwalifikacji
I PSK 259/26
4
do odpowiedniej grupy zaszeregowania), winna była zostać przeszeregowana
do grupy zawodowej nr 2 ze współczynnikiem wynagrodzenie 1,29
przyporządkowanym dla wyższego wykształcenie magisterskiego i specjalizacji.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego wniósł pozwany Szpital,
zaskarżając wyrok ten w całości.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał
na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.),
sprowadzające się do czterech pytań, a to: 1) czy zmiana ustawy z dnia 8 czerwca
2017 r., dokonana nowelizacją z 2022 r., powiązała współczynniki pracy
poszczególnych grup zawodowych z wymaganym wykształceniem? 2) czy przed
powyższą zmianą ustawa ta uzależniała kwotę najniższego wynagrodzenia
zasadniczego pracowników wykonujących zawód medyczny oraz pracowników
działalności podstawowej, innych niż pracownik wykonujący zawód medyczny, od
kwalifikacji posiadanych na danym stanowisku pracy, a po dokonanej od 1 lipca
2022 r. zmianie od kwalifikacji wymaganych (a nie posiadanych) na danym
stanowisku? 3) czy przy kwalifikowaniu pracowników do określonych grup
zawodowych wskazanych w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. w
związku z zatytułowaniem kolumny tego załącznika „grupy zawodowe według
kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku”, należało kierować się
kwalifikacjami określonymi w rozporządzeniu z dnia 20 lipca 2011 r. oraz w
rozporządzeniu z dnia 10 lipca 2023 r.? 4) czy kwalifikacje wymagane, o których
mowa w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r., to kwalifikacje zgodne
z rozporządzeniem z dnia 20 lipca 2011 r. oraz rozporządzeniem z dnia 10 lipca
2023 r. odniesione do stanowiska, na którym dany pracownik jest zatrudniony
zgodnie z umową o pracę?
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o odmowę przyjęcia
skargi do rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz od skarżącego zwrotu
kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje
I PSK 259/26
5
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).
Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż
tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2
k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny czy okoliczności
powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich stanowi art. 3989 § 1 k.p.c.
Sąd Najwyższy jednolicie przyjmuje, że przy powołaniu się na przesłankę
przedsądu jaką jest istotne zagadnienie prawne w uzasadnieniu wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania winno zostać sformułowane
zagadnienie prawne oraz winny zostać przedstawione argumenty prawne, które
wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu. Oznacza to w
praktyce, że zagadnienie prawne musi odpowiadać określonym wymaganiom, a
mianowicie:
1) być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym
sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (por. wyrok Sądu
Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1996 r., II UR 5/96, OSNAPiUS 1997 nr 3, poz. 39 i
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr
52571), 2) być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić
Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się
do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z dnia
22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 czy z dnia 5 grudnia 2008 r.,
III CZP 119/08, LEX nr 478179), 3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą
i dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (a zatem poważne)
wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w
danej sprawie występuje zagadnienie mające znaczenie dla rozwoju prawa lub
znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Twierdzenie
o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy,
kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd
I PSK 259/26
6
Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z
odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. postanowienia
Sądu Najwyższego: z dnia 10 marca 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467 oraz z
dnia 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468).
Skarżący ma zatem obowiązek nie tylko sformułować samo zagadnienie, ale
także - w uzasadnieniu wniosku - przedstawić odpowiednią jurydyczną
argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania problemu
prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od sposobu
rozstrzygnięcia tego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych przez
sąd drugiej instancji. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty
przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie
art. 390 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 5 sierpnia 2025 r.,
III USK 143/24, LEX nr 3900096 oraz z dnia 24 czerwca 2025 r., II USK 375/24,
LEX nr 3899576). Samo zaś zagadnienie prawne, w formie pytania/pytań
sformułowanych w taki sposób, by możliwe było rozstrzygnięcie stawianych przez
skarżącego wątpliwości, musi w swej treści zawierać odwołanie do przepisu lub
przepisów prawa, na tle których takie zagadnienie powstaje. Dopiero wówczas Sąd
Najwyższy ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest
rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest „istotne” (por. postanowienia
Sądu Najwyższego z dnia 10 września 2014 r., I CSK 729/13, LEX nr 1532950;
z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, LEX nr 1622307; z dnia 14 kwietnia 2015 r.,
II PK 217/14, LEX nr 678073; z dnia 28 października 2015 r., I PK 17/15, LEX nr
2021940; z dnia 14 stycznia 2016 r., II CSK 382/15, LEX nr 2090999).
Z uwagi na to, że skarżący nie czyni w swoich (czterech) pytaniach
sformułowanych do Sądu Najwyższego odwołania do konkretnych przepisów prawa,
na których owe zagadnienie prawne powstaje, to dokonanie oceny, o której mowa
powyżej nie pozostaje możliwe. Skarżący postuluje wprawdzie rozstrzygnięcie
problemu dotyczącego zasad kształtowania wynagrodzeń zasadniczego niektórych
pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych po dniu 1 lipca 2022 r.,
jednak ostatecznie chciałby uzyskać stanowisko Sądu Najwyższego co do tego, do
jakiej grupy zawodowej w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy należało
zakwalifikować powódkę, podkreślając, że Szpital dopuszczał zatrudnienie
I PSK 259/26
7
pielęgniarek nie posiadających wyższego wykształcenia, czy specjalizacji na
stanowisku pielęgniarki, a zatem wynagrodzenie powódki mogło być ukształtowane
na poziomie 5 grupy z załącznika do ustawy bez naruszenia zasad wypłacania
minimalnego wynagradzania wynikających z przepisów prawa pracy. Tylko
pozornie problem ten ma charakter ogólny i abstrakcyjny, ponieważ w istocie
odnosi się do konkretnego przypadku, co powoduje, że Sąd Najwyższy nie jest w
stanie rozstrzygnąć go przez udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, a przecież tylko
taka może zostać udzielona w następstwie rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia.
Podsumowując, wobec niewykazania istnienia powołanej przesłanki
przedsądu Sąd Najwyższy z mocy art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego po
myśli art. 98 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c.
AGM
[a.ł]
