I PSK 258/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 10 czerwca 2026 r.
SSN Leszek Bielecki
w sprawie z powództwa J.K.
przeciwko Szpitalowi w C.
o wynagrodzenie za pracę,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu
10 czerwca 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego
w Częstochowie z dnia 21 lutego 2025 r., sygn. akt IV Pa 166/24,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania bez
obciążania skarżącego kosztami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Częstochowie IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych wyrokiem z 21 lutego 2025 r., IV Pa 166/24, w sprawie z powództwa
J.K. przeciwko Szpitalowi w C. oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu
Rejonowego w Częstochowie z 4 lipca 2024 r., VII P 401/23, zasądzającego od
pozwanego na rzecz powódki kwotę 25.194,04 zł tytułem wynagrodzenia za pracę.
Pozwany szpital wniósł do Sądu Najwyższego skargę kasacyjną zaskarżając
ten wyrok w całości. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
sformułowano istotne zagadnienia prawne: (-) czy zmiana ustawy z 8 czerwca 2017
r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych
pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, dokonana ustawą z 26
maja 2022 r. o zmianie tej ustawy, powiązała współczynniki pracy poszczególnych
I PSK 258/26
2
grup zawodowych z wymaganym wykształceniem?, (-) czy przed powyższą zmianą
ustawa ta uzależniała kwotę najniższego wynagrodzenia zasadniczego
pracowników wykonujących zawód medyczny oraz pracowników działalności
podstawowej, innych niż pracownik wykonujący zawód medyczny, od kwalifikacji
posiadanych na danym stanowisku pracy, a po dokonanej od 1 lipca 2022r. od
kwalifikacji wymaganych (a nie posiadanych) na danym stanowisku?, (-) czy przy
kwalifikowaniu pracowników do określonych grup zawodowych wskazanych w
załączniku do tej ustawy w związku z zatytułowaniem kolumny długiej ww.
załącznika „grupy zawodowe według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym
stanowisku”, należało kierować się kwalifikacjami określonymi w rozporządzeniu
Ministra Zdrowia z 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od
pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach
leczniczych niebędących przedsiębiorcami oraz w rozporządzeniu Ministra Zdrowia
z 10 lipca 2023 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na
poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących
przedsiębiorcami?, (-) czy kwalifikacje wymagane, o których mowa w ww.
załączniku, to kwalifikacje zgodne z rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 20 lipca
2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych
rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących
przedsiębiorcami oraz rozporządzeniem Ministra Zdrowia z 10 lipca 2023 r. w
sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach
stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami,
odniesione do stanowiska, na którym dany pracownik jest zatrudniony zgodnie z
umową o pracę?
Wskazując na powyższe skarżący szpital wniósł o uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania,
ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i jego zmianę poprzez
uwzględnienie apelacji w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz
pozwanego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa
procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódka wniosła o wydanie
postanowienia w przedmiocie odmowy przyjęcia skargi do rozpoznania z uwagi na
I PSK 258/26
3
oczywistą bezzasadność skargi oraz o zasądzenie na jej rzecz od skarżącego
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na przyjęcie do merytorycznego
rozpoznania.
Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną
do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1),
istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W związku z
tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien wskazywać, że
zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie,
a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym, że rzeczywiście, biorąc
pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje potrzeba rozpoznania skargi
przez Sąd Najwyższy.
Dopuszczenie i rozpoznanie skargi kasacyjnej ustrojowo i procesowo jest
uzasadnione jedynie w tych sprawach, w których mogą być zrealizowane jej funkcje
publicznoprawne. Nie w każdej zatem sprawie, nawet w takiej, w której
rozstrzygnięcie oparte jest na błędnej subsumpcji czy wadliwej wykładni prawa,
skarga kasacyjna może być przyjęta do rozpoznania. Sąd Najwyższy nie jest
trzecią instancją sądową i nie jest jego rolą korygowanie ewentualnych błędów w
zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z 21 czerwca 2022 r., II USK 549/21, LEX nr
3453130; z 14 września 2016 r., V CSK 143/16, LEX nr 2135552; z 21 czerwca
2016 r., V CSK 21/16, LEX nr 2069457; z 1 grudnia 2015 r., I PK 71/15, LEX nr
2021944).
W rozpoznawanej sprawie wniosek o przyjęcie do rozpoznania skargi
kasacyjnej został oparty na przesłance z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.
Przy powołaniu się na przesłankę przedsądu jaką jest istotne zagadnienie
prawne w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania
I PSK 258/26
4
powinno zostać sformułowane zagadnienie prawne oraz powinny zostać
przedstawione argumenty prawne, które wykażą możliwość różnorodnej oceny
zawartego w nim problemu. Oznacza to w praktyce, że zagadnienie prawne musi
odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie: 1) być sformułowane w
oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z
dokonanych przez sąd ustaleń (por. wyrok Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 1996 r.,
II UR 5/96, OSNAPiUS 1997 nr 3, poz. 39 i postanowienie Sądu Najwyższego z 7
czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571), 2) być przedstawione w sposób
ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie
uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się do samej subsumcji i
rozstrzygnięcia konkretnego sporu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 15
października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r., III
CZP 64/02, LEX nr 77033 czy z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179),
3) pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą i dotyczyć zagadnienia
budzącego rzeczywiście istotne (a zatem poważne) wątpliwości. Istotność
zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje
zagadnienie mające znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla
rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Twierdzenie o występowaniu istotnego
zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem
prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją
rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów
konstruujących to zagadnienie (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 marca
2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467 oraz z 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr
577468).
Skarżący ma zatem obowiązek nie tylko sformułować samo zagadnienie, ale
także - w uzasadnieniu wniosku - przedstawić odpowiednią jurydyczną
argumentację wskazującą na dopuszczalność i celowość rozwiązania problemu
prawnego w sposób preferowany przez skarżącego, a odmienny od sposobu
rozstrzygnięcia tego problemu przy wykorzystaniu zapatrywań wyrażonych przez
sąd drugiej instancji. Wywód ten powinien być zbliżony do tego, jaki jest przyjęty
przy przedstawianiu zagadnienia prawnego przez sąd odwoławczy na podstawie art.
390 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 5 sierpnia 2025 r., III USK
I PSK 258/26
5
143/24, LEX nr 3900096 oraz z 24 czerwca 2025 r., II USK 375/24, LEX nr
3899576). Samo zaś zagadnienie prawne, w formie pytania lub pytań
sformułowanych w taki sposób, by możliwe było rozstrzygnięcie stawianych przez
skarżącego wątpliwości, musi w swej treści zawierać odwołanie do przepisu lub
przepisów prawa, na tle których takie zagadnienie powstaje. Dopiero wówczas Sąd
Najwyższy ma podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest
rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest „istotne” (por. postanowienia
Sądu Najwyższego z 10 września 2014 r., I CSK 729/13, LEX nr 1532950; z 2
grudnia 2014 r., II CSK 376/14, LEX nr 1622307; z 14 kwietnia 2015 r., II PK 217/14,
LEX nr 678073; z 28 października 2015 r., I PK 17/15, LEX nr 2021940; z 14
stycznia 2016 r., II CSK 382/15, LEX nr 2090999).
Sąd Najwyższy zauważa, że pozwany formułuje „zagadnienia prawne”
podobnie jak w innych skargach kasacyjnych złożonych w anagogicznych
sprawach, w tym między innymi w sprawach I PSK 145/25, I PSK 360/26 czy I PSK
261/26, w których Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skarg kasacyjnych do
rozpoznania. W niniejszej sprawie skarżący również nie powołał w swoich (czterech)
pytaniach konkretnych przepisów prawa, na których owe zagadnienia prawne
sformułował, co sprawia, że dokonanie oceny, o której mowa powyżej nie jest
możliwe. Skarżący postuluje wprawdzie rozstrzygnięcie problemu dotyczącego
zasad kształtowania wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników
zatrudnionych w podmiotach leczniczych po dniu 1 lipca 2022 r., jednak ostatecznie
chciałby uzyskać stanowisko Sądu Najwyższego co do tego, do jakiej grupy
zawodowej w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy należało
zakwalifikować powódkę, podkreślając, że Szpital dopuszczał zatrudnienie
pielęgniarek nieposiadających wyższego wykształcenia, czy specjalizacji na
stanowisku pielęgniarki, a zatem wynagrodzenie powódki mogło być ukształtowane
na poziomie 5 grupy z załącznika do ustawy bez naruszenia zasad wypłacania
minimalnego wynagradzania wynikających z przepisów prawa pracy. Tylko
pozornie problem ten ma charakter ogólny i abstrakcyjny, ponieważ w istocie
odnosi się do konkretnego przypadku, co powoduje, że Sąd Najwyższy nie jest w
stanie rozstrzygnąć go przez udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, a przecież tylko
I PSK 258/26
6
taka może zostać udzielona w następstwie rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia
prawnego.
Dodatkowo stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest
zbieżne z wykładnią przepisów powołanych w skardze a dokonaną już przez Sąd
Najwyższy w wyroku z 23 kwietnia 2025 r., i potwierdzoną w postanowieniach m. in.
z 12 sierpnia 2025 r., I PSK 39/25 i z 16 grudnia 2025 r., I PSK 145/25.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi
kasacyjnej do rozpoznania na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. O kosztach orzeczono
na podstawie art. 102 k.p.c. ze względów natury społecznej.
[SOP]
