I PSK 223/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 9 kwietnia 2026 r.
SSN Jarosław Sobutka
w sprawie z powództwa M.W.
przeciwko Z. Sp. z o.o. w K.
o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne i przywrócenie
do pracy,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w dniu 9 kwietnia 2026 r.,
na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy
z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt VII Pa 83/24,
I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
II. zasądza od M.W. na rzecz Z. Sp. z o.o. w K. kwotę 240,00
(dwieście czterdzieści) złotych, wraz z ustawowymi odsetkami za
czas
po
upływie
tygodnia
od dnia doręczenia zobowiązanemu orzeczenia do dnia zapłaty -
tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego
w postępowaniu kasacyjnym.
DS
UZASADNIENIE
Powód M.W. w pozwie z 15 września 2023 r. domagał się od strony
pozwanej Z. sp. z o.o. w K., przywrócenia do pracy i wypłacenia wynagrodzenia za
okres pozostawania bez pracy, zasądzenia od strony pozwanej na rzecz powoda
I PSK 223/26
2
kosztów procesu według norm przepisanych i nadania wyrokowi w pkt 1 klauzuli
natychmiastowej wykonalności.
Sąd Rejonowy w Kłodzku IV Wydział Pracy, wyrokiem z 21 maja 2024 r.
(sygn. akt IV P 173/23), wydanym w sprawie z powództwa M.W., przeciwko Z. sp. z
o.o. w K., o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne i
przywrócenie do pracy, w punkcie pierwszym wyroku powództwo oddalił, w punkcie
drugim zasądził od powoda na rzecz pozwanej spółki gminnej kwotę 180 zł, tytułem
zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z ustawowymi odsetkami za opóźnienie,
liczonymi od dnia prawomocności wyroku, oraz w punkcie trzecim nieuiszczoną
opłatę od pozwu, od której uiszczenia powód jako pracownik był zwolniony zaliczył
na rachunek Skarbu Państwa.
Na skutek apelacji powoda, Sąd Okręgowy w Świdnicy VII Wydział Pracy i
Ubezpieczeń Społecznych, wyrokiem z 14 stycznia 2025 r. (sygn. akt VII Pa 83/24),
oddalił apelację i zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 180 zł,
tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za instancję odwoławczą, wraz z
ustawowymi odsetkami za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, od
daty uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty.
Skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego wywiódł powód, zaskarżając w
całości wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy, zarzucając:
1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja
1991 r. o związkach zawodowych (Dz.U. z 2025 r., poz. 440), poprzez jego
błędną wykładnię i zastosowanie, polegającą na przyjęciu braku ochrony
powoda przed rozwiązaniem stosunku pracy na podstawie tego przepisu
prawa, pomimo, że bezsprzecznie powód pismem z 28 lipca 2022 r. został
wskazany pracodawcy jako osoba objęta taką ochroną;
2. naruszenie prawa materialnego, a to art. 25 ust. 1 i 2 w związku z art. 32 ust.
1 ustawy, poprzez błędną ich wykładnię polegająca na przyjęciu, że w
przypadku wskazania przez organizację związkową liczby osób
podlegających ochronie w liczbie większej aniżeli przewiduje art. 25 ust. 3 i 4
ustawy pracodawca ma prawo uznaniowo zadecydować, która z osób
wskazanych przez organizację związkową nie podlega tej ochronie;
I PSK 223/26
3
3. naruszenie prawa materialnego, a to art. 32 ust. 1 ustawy, poprzez jego
błędną wykładnię polegającą na oddaleniu powództwa pomimo
jednoznacznego stanowiska organizacji związkowej nie wyrażającego zgody
na rozwiązanie stosunku pracy z powodem, co uzasadniało uwzględnienie
powództwa w całości.
W związku z tak stawianymi zarzutami, skarżący wniósł o uchylenie
zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
Sądowi II instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i
orzeczenie, co do istoty sprawy, poprzez zmianę wyroku Sądu II instancji zmianę
zaskarżonego wyroku w części określonej w pkt I i II sentencji i uwzględnienie
powództwa w całości oraz zasądzenie od pozwanej kosztów postępowania wg
norm przepisanych, orzeczenie o kosztach postępowania według norm
przepisanych i rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Skarżący wniósł także o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,
albowiem w sprawie istnieje zagadnienie prawne, które dotychczas nie zostało
praktycznie objęte orzecznictwem sądowym, a ma bardzo istotne znaczenie dla
stosowania prawa, a to celem wyjaśnienia kto i ewentualnie w jakim terminie jest
uprawniony do badania, która z osób - wskazanych przez organizację związkową
na podstawie art. 25 ustawy o związkach zawodowych, jako objętych szczególną
ochroną z art. 32 ustawy o związkach zawodowych - jest faktycznie tą ochroną
objęta, a także czy tak wskazany i weryfikowany pracownik może ponosić
negatywne konsekwencje takiej oceny, pomimo istnienia uzasadnionego
przekonania o korzystaniu z tejże ochrony i wreszcie, czy wyznaczenie przez
organizację związkową większej ich liczby niż przewidziana w bezwzględnie
obowiązujących przepisach prawa może prowadzić do uznania, iż takie
wyznaczenie jest prawnie nieskuteczne i w konsekwencji, żadna z wyznaczonych
osób nie podlega szczególnej ochronie wynikającej z przepisu art. 32 ust. 1 ustawy.
W odpowiedzi na wywiedzioną skargę kasacyjną, pozwana spółka gminna
wniosła o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie
oddalenie skargi kasacyjnej - w przypadku jej przyjęcia do rozpoznania i
zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej spółki kosztów postępowania
kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
I PSK 223/26
4
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna powoda nie kwalifikuje się do przyjęcia i dalszego
merytorycznego rozpoznania.
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność
postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). W
związku z tym wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien
wskazywać, że zachodzi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w
powołanym przepisie, a jego uzasadnienie zawierać argumenty świadczące o tym,
że rzeczywiście, biorąc pod uwagę sformułowane w ustawie kryteria, istnieje
potrzeba rozpoznania skargi.
Skarżący powołuje się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia
prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Należy więc przypomnieć, że sformułowanie
istotnego zagadnienia prawnego, w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., powinno
przybrać postać porównywalną z formułowaniem zagadnienia prawnego budzącego
poważne wątpliwości, o którym stanowi na przykład art. 390 § 1 k.p.c. Chodzi więc
o przedstawienie wyraźnych wątpliwości co do określonego przepisu lub zespołu
przepisów, albo szerzej i bardziej ogólnie – wątpliwości, co do pewnego
uregulowania prawnego. Z przedstawionych przez stronę wnoszącą skargę
argumentów w odniesieniu do istotnego zagadnienia prawnego musi jednak
wynikać, jakie są konkretne problemy prawne, na czym polegają istotne wątpliwości
(na przykład interpretacyjne). Sformułowane zagadnienie powinno zatem
odwoływać się w sposób generalny i abstrakcyjny do treści przepisu, który nie
podlega jednoznacznej wykładni, a którego wyjaśnienie przez Sąd Najwyższy
przyczyni się do rozwoju jurysprudencji i prawa pozytywnego (postanowienia Sądu
Najwyższego: z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000 nr 7-8, poz. 147; z 16
kwietnia 2008 r., I CZ 11/08, LEX nr 393883). Przedstawienie okoliczności
I PSK 223/26
5
uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę
istotnego zagadnienia prawnego dotyczyć musi problemu prawnego dotychczas
nierozpatrywanego w judykaturze (postanowienia Sądu Najwyższego z 23 maja
2018 r., I CSK 33/18, LEX nr 2508114 czy z 16 maja 2018 r., II CSK 15/18, LEX nr
2499790). Chodzi o problem prawny, który nie został do tej pory bezpośrednio
rozwiązany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i dla rozwikłania którego
dotychczasowe orzecznictwo jest niewystarczające (tak w postanowieniu Sądu
Najwyższego z 17 kwietnia 2018 r., I UK 268/17, LEX nr 2508639).
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie zdołała wykazać, że mamy
do czynienia z przywoływaną przesłanką pzedsądu. Tym bardziej, że problem
podnoszony przez stronę skarżącą był już wielokrotnie rozstrzygany przez Sąd
Najwyższy i brak jest podstaw do przyjęcie, że w dalszym ciągu budzi jakiekolwiek
wątpliwości i wymaga zmiany. W wyroku z 2 czerwca 2010 r. (II PK 367/09, Legalis
nr 483410), przywoływanym także przez stronę skarżącą, Sąd Najwyższy
jednoznacznie przesądził, że przepis art. 32 ust. 1 ustawy o związkach
zawodowych określa zakres ochrony przysługującej między innymi członkowi
zarządu zakładowej organizacji związkowej i ogranicza tę ochronę do członków
zarządu imiennie wskazanych jego uchwałą. W przypadku zakładowej organizacji
związkowej reprezentatywnej w rozumieniu art. 24125a k.p. ogólna liczba
pracowników podlegających ochronie jest limitowana przez ust. 3 i 4 wskazanego
wyżej artykułu, natomiast w odniesieniu do innej zakładowej organizacji związkowej
- przez jego ust. 6, zgodnie z którym ochrona ta przysługuje jednemu pracownikowi
imiennie wskazanemu uchwałą zarządu tej organizacji. Niedokonanie takiego
wskazania powoduje, że - z mocy art. 32 ust. 8 ustawy - ochrona przewidziana w
art. 32 ust. 1 przysługuje przewodniczącemu zakładowej organizacji
związkowej. Nadto, określenie przez ustawodawcę limitu pracowników
korzystających ze wzmożonej ochrony trwałości stosunku pracy oznacza, że
imienne wskazanie przez zarząd zakładowej organizacji związkowej większej ich
liczby niż przewidziana w bezwzględnie obowiązujących przepisach jest prawnie
nieskuteczne i oznacza niedokonanie takiego wskazania w rozumieniu art. 32 ust.
8. Właściwe wskazanie pracowników podlegających szczególnej ochronie przed
rozwiązaniem umowy o pracę należy bowiem do obowiązków zarządu związku
I PSK 223/26
6
zawodowego, a niewykonanie tego obowiązku nie może powodować dla
pracodawcy ujemnych konsekwencji, w szczególności w postaci objęcia ochroną
pracowników, którym nie przysługuje ona z mocy obowiązujących przepisów.
Stanowisko to zostało zaakceptowane przez doktrynę i orzecznictwo oraz nie
budzi wątpliwości – takich wątpliwości nie przedstawiła także strona skarżąca w
uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Brak jest więc
podstaw do twierdzenia, że błąd we wskazaniu liczby osób objętych ochroną, na
podstawie przepisu art. 32 ust. 1 ustawy o związkach zawodowych, rodzi
konieczność uruchamiania dalszych, nieprzewidzianych w ustawie procedur, które
zmierzałyby do ustalenia, jakie konkretnie osoby są objęte ochroną w ramach
ustawowego limitu.
Z uwagi na powyższe Sąd Najwyższy, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.,
orzekł jak w sentencji, orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego zgodnie z
art. 108 § 1, art. 98 § 1, 11 k.p.c. w związku z art. 39821 k.p.c. w związku z § 10 ust.
4 pkt 2 w związku z § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. 2026 r.,
poz. 215).
DS.
[a.ł]
