I PSK 174/26

I PSK 174/26 POSTANOWIENIE Sąd Najwyższy w składzie: Dnia 9 czerwca 2026 r. SSN Ewa Stryczyńska w sprawie z powództwa M.R. i M.K. przeciwko S. w T. o wynagrodzenie za pracę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 9 czerwca 2026 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Tarnowie z dnia 19 grudnia 2024 r., sygn. akt IV Pa 51/24, 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od S. w T. na rzecz M.R. i M.K. kwoty po 675,00 (sześćset siedemdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu tego świadczenia za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia orzeczenia zobowiązanemu do dnia zapłaty. UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Tarnowie wyrokiem z 19 grudnia 2024 r. oddalił apelację S. w T. od wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowie z 2 lipca 2024 r. zasądzającego I PSK 174/26 2 od strony pozwanej na rzecz powódek M.R. oraz M.K. tytułem wynagrodzenia kwoty brutto wymienione w tym wyroku. Sąd Okręgowy nie miał wątpliwości, że pozwany Szpital zakwalifikował najpierw powódki do 7 grupy zawodowej według kwalifikacji wymaganych na zajmowanym stanowisku, zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych w brzmieniu sprzed nowelizacji (Dz. U. z 2021 r. poz. 1801), a po wprowadzeniu zmian, od 1 lipca 2022 r. do grupy 5 (farmaceuta, fizjoterapeuta, diagnosta laboratoryjny, pielęgniarka, położna, technik elektroradiolog, psycholog, inny pracownik wykonujący zawód medyczny inny niż określony w lp. 1-4 z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie magisterskim; pielęgniarka, położna z wymaganym wyższym wykształceniem (studia I stopnia) i specjalizacją, albo pielęgniarka, położna ze średnim wykształceniem i specjalizacją) ze współczynnikiem pracy 1,02, w miejsce grupy 2. Grupa 2 obejmuje farmaceutę, fizjoterapeutę, diagnostę laboratoryjnego, psychologa klinicznego, innego pracownika wykonującego zawód medyczny inny niż określony w lp. 1, 3 i 4 z wymaganym wyższym wykształceniem na poziomie magisterskim i specjalizacją, pielęgniarkę z tytułem zawodowym magister pielęgniarstwa albo położną z tytułem magister położnictwa z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia i przewiduje współczynnik pracy 1,29. Do 1 lipca 2022 r. pracodawca uwzględniał posiadany przez powódki tytuł zawodowy magistra oraz tytuł specjalisty pielęgniarki i ustalał należne im wynagrodzenie za pracę według współczynnika dla takiego wykształcenia i specjalizacji. Sąd stanął na stanowisku, że po tej dacie powinien zakwalifikować powódki do 2 grupy zawodowej, ponieważ ta grupa zaszeregowania płacowego odpowiadała wykształceniu powódek. Sąd drugiej instancji podzielił stanowisko, że rażącej niekonsekwencji pracodawcy, który najpierw zaliczył powódki do grupy 7, a kolejno do grupy 5 (w miejsce grupy 2) nie sposób rozpatrywać inaczej niż jako działania ingerujące w stosunek pracy powódek, zmieniające istotne warunki umowy o pracę. Działaniem tym, sprowadzającym się do zaszeregowania powódek I PSK 174/26 3 do niższej grupy zawodowej, właściwej dla pracowników z niższymi kwalifikacjami zawodowymi, niosącym za sobą spadek współczynnika pracy z 1,06 do 1,02 - pracodawca pogorszył ich warunki płacy. Kwalifikacje ówczesnej grupy 7 odpowiadają tym przewidzianym dla obecnej grupy 2 ze współczynnikiem 1,29. Kwalifikacje pielęgniarek zakwalifikowanych do grupy 2 i 5 różnią się jedynie tym, że wobec tych z grupy 2 wymagany jest tytuł zawodowy magistra, a wobec tych z grupy 5 tytuł magistra nie jest konieczny. Jak podkreślił Sąd Okręgowy pozwany pracodawca nie mógł zakwalifikować powódek do innej, niższej grupy zawodowej, w inny sposób niż w drodze wypowiedzenia lub porozumienia zmieniającego zgadzając się w tym zakresie ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji. Pozwany pracodawca nie złożył powódkom wypowiedzenia zmieniającego, natomiast oświadczenie woli pracodawcy, określające nowe zasady wynagradzania pracownika, jeżeli nie jest wypowiedzeniem zmieniającym, może być traktowane jedynie jako oferta modyfikacji warunków zatrudnienia w drodze porozumienia stron. Powódki na taką modyfikację nie wyraziły jednak zgody. W ocenie Sądu drugiej instancji nie doszło również do naruszenia przez Sąd Rejonowy przepisów art. 78 § 1 k.p. oraz art. 18 3c k.p. Sąd Okręgowy podkreślił, że niwelowanie ewentualnych nierówności w zatrudnieniu nie może polegać na pogorszeniu warunków zatrudnienia jednego pracownika po to, aby „wszyscy mieli tak samo źle”. Pracodawca w takiej sytuacji powinien dążyć do poprawy warunków zatrudnienia tych osób, które są faktycznie gorzej traktowane, bo taka jest idea tej zasady. Różnicowanie wynagrodzeń w oparciu o kryterium wykształcenia nie narusza zasady równego traktowania pracowników w kontekście art. 78 k.p. i art. 183ck.p. Sąd Okręgowy podkreślił, że strona pozwana uznawała wyższe wykształcenie magisterskie powódek i tego rodzaju informacje przekazywała do NFZ. Do 30 czerwca 2022 r. pozwany pracodawca traktował zatem powódki jako osoby z wykształceniem magisterskim, zaś od 1 lipca 2022 r., kiedy zakończył się transfer środków z NFZ, jako pielęgniarki z wykształceniem średnim. Strona pozwana przestała uznawać tytuł magistra powódek dopiero od 1 lipca 2022 r., kiedy to środki na wypłatę ich uposażenia miały pochodzić już tylko z zasobów ZOZ, a nie z NFZ, co jest jaskrawą niekonsekwencją pracodawcy. Takie działanie I PSK 174/26 4 stanowiło pogorszenie sytuacji powódek. Skoro bowiem wcześniej pozwany pracodawca wypłacał im wynagrodzenie z uwzględnieniem współczynnika dedykowanego dla pielęgniarki z wykształceniem magistra, to działanie, jakie miało miejsce od 1 lipca 2022 r., podjęte przez stronę pozwaną, odmawiające uwzględnienia pracownikowi wykształcenia na poziomie magisterskim, pogorszyło sytuację finansową powódek, a zatem wymagało dokonania wypowiedzenia zmieniającego, do czego jednak nie doszło. Nadto, działanie strony pozwanej nie uwzględniające wykształcenia magisterskiego powódek nosi w ocenie Sądu Okręgowego, znamiona dyskryminacji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu Okręgowego złożył pozwany S. w T. zaskarżając wyrok w całości. Skarga kasacyjna została oparta na podstawie naruszenia przez Sąd drugiej instancji przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1) art. 43 ust. 1 - 3 k.p. w związku z art. 3 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych w jej brzmieniu obowiązującym do 28 czerwca 2022 r. ustalonym ustawą z 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1352) w powiązaniu z treścią załącznika do tej ustawy w brzmieniu obowiązującym od 29 czerwca 2022 r. przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że zakwalifikowanie powódek w lipcu i sierpniu 2021 r. do grupy 7 obowiązującego wówczas załącznika do ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych wywoływało w zakresie ustalenia treści ich stosunków pracy taki skutek, że od 29 czerwca 2022 r. powodowało samoczynnie przyporządkowanie powódek do grupy 2 załącznika do wskazanej ustawy w brzmieniu ustalonym ustawą z 26 maja 2022 r., a przyporządkowanie to stało się jednym z elementów stosunku pracy powódek, którego zmiana wymagała dokonania wypowiedzenia lub porozumienia zmieniającego warunki pracy; 2) art. 78 § 1 oraz art. 183c k.p. przez ich błędne niezastosowanie w sprawie, co było skutkiem pominięcia, że powódki zatrudnione były w pozwanym I PSK 174/26 5 Szpitalu jako pielęgniarka anestezjologiczna oraz pielęgniarka instrumentariuszka, a ich praca nie różniła się niczym od pracy innych pielęgniarek wykonujących identyczną pracę w Bloku Operacyjnym i nie legitymujących się tytułem zawodowym magistra pielęgniarstwa i specjalizacją, wymieniających się z powódkami na tych samych stanowiskach w ramach pracy zmianowej, a także nieuwzględnienia, że pielęgniarki wykonujące identyczną pracę u tego samego pracodawcy mogą uzyskiwać wynagrodzenie, którego różnica (przy uwzględnieniu dodatków do wynagrodzenia zasadniczego) będzie kształtować się na poziomie kilku tysięcy złotych, co łącznie będzie urągało podstawowej zasadzie prawa pracy, że za tę samą pracę należy się takie samo lub przynajmniej podobne wynagrodzenie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu oraz o zasądzenie na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący uzasadnił tym, że w sprawie występują istotne zagadnienia prawne, które wymagają dokonania wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a mianowicie udzielenia odpowiedzi na pytania: 1) czy można przyjąć, że zakwalifikowanie powódek w lipcu i sierpniu 2021 r. do grupy 7 obowiązującego wówczas załącznika do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2139) wywoływało w zakresie ustalenia treści ich stosunków pracy taki skutek, że od 29 czerwca 2022 r. powodowało samoczynnie przyporządkowanie powódek do grupy 2 załącznika do tej ustawy w brzmieniu ustalonym ustawą z 26 maja 2022 r. o zmianie ustawy o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2022 r., poz. 1352), a przyporządkowanie to stało się jednym z elementów stosunku pracy powódek, którego zmiana wymagała dokonania wypowiedzenia lub porozumienia zmieniającego warunki pracy? 2) co należy rozumieć przez pojęcie „kwalifikacje wymagane” w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania I PSK 174/26 6 najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2139), a w szczególności, czy należy interpretować je wyłącznie w oparciu o przepisy aktów wykonawczych wydawanych na podstawie art. 50 ust. 5 ustawy o działalności leczniczej (Dz.U. z 2024 r., poz. 997 ze zm.), co w omawianym stanie faktycznym, biorąc pod uwagę sporny okres, dotyczyłoby rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 lipca 2011 r. w sprawie kwalifikacji wymaganych od pracowników na poszczególnych rodzajach stanowisk pracy w podmiotach leczniczych niebędących przedsiębiorcami (Dz.U. Nr 151, poz. 896 ze zm.), czy też należy pojęcie: „kwalifikacji wymaganych” interpretować w ten sposób, że dotyczy ono kwalifikacji wymaganych od pracowników przez danego pracodawcę w związku z realnie powierzoną pracownikom i wykonywaną przez nich pracą określonego rodzaju? W odpowiedzi na skargę kasacyjną powódki wniosły o odmowę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie, a także o zasądzenie na rzecz każdej z powódek kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania. Zgodnie z art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (pkt 4). Obowiązkiem skarżącego jest sformułowanie i uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania w nawiązaniu do tych przesłanek, gdyż tylko wówczas może być osiągnięty cel wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c. Rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego w kwestii przyjęcia bądź odmowy I PSK 174/26 7 przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania wynika z oceny czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają tym, o jakich stanowi art. 3989 § 1 k.p.c. Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na występowanie w sprawie istotnych zagadnień prawnych (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.). Sąd Najwyższy jednolicie przyjmuje, że przy powołaniu się na przesłankę warunkującą przyjęcie skargi kasacyjnej do merytorycznego rozpoznania, jaką jest istotne zagadnienie prawne, w uzasadnieniu wniosku w tym przedmiocie, należy sformułować zagadnienie prawne oraz winny zostać przedstawione argumenty prawne, które wykażą możliwość różnorodnej oceny zawartego w nim problemu. Oznacza to w praktyce, że zagadnienie prawne musi odpowiadać określonym wymaganiom, a mianowicie powinno być sformułowane w oparciu o okoliczności mieszczące się w stanie faktycznym sprawy wynikającym z dokonanych przez sąd ustaleń (por. wyrok Sądu Najwyższego z 17 kwietnia 1996 r., II UR 5/96, OSNAPiUS 1997 nr 3, poz. 39 i postanowienie Sądu Najwyższego z 7 czerwca 2001 r., III CZP 33/01, LEX nr 52571); nadto powinno być przedstawione w sposób ogólny i abstrakcyjny tak, by umożliwić Sądowi Najwyższemu udzielenie uniwersalnej odpowiedzi, nie sprowadzającej się do samej subsumcji i rozstrzygnięcia konkretnego sporu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 października 2002 r., III CZP 66/02, LEX nr 57240; z 22 października 2002 r., III CZP 64/02, LEX nr 77033 czy z 5 grudnia 2008 r., III CZP 119/08, LEX nr 478179). Poza powyższymi wymaganiami zagadnienie prawne powinno pozostawać w związku z rozpoznawaną sprawą i dotyczyć zagadnienia budzącego rzeczywiście istotne (a zatem poważne) wątpliwości. Istotność zagadnienia prawnego konkretyzuje się zaś w tym, że w danej sprawie występuje zagadnienie mające znaczenie dla rozwoju prawa lub znaczenie precedensowe dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw. Twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 10 marca I PSK 174/26 8 2010 r., II UK 363/09, LEX nr 577467 oraz z 12 marca 2010 r., II UK 400/09, LEX nr 577468). Przedstawione przez skarżącego problemy prawne nie mają opisanych wyżej cech, przede wszystkim z uwagi na to, że Sąd Najwyższy w dotychczasowym orzecznictwie odniósł się już do kwestii zaliczania pracowników do grupy zawodowej na podstawie załącznika do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych, składania wypowiedzenia zmieniającego w celu realizacji przepisów tej ustawy, a także dopuszczalności różnicowania wynagrodzenia pracowników. Mając na uwadze treść tych judykatów należy przyjąć za Sądem Najwyższym stanowisko wyrażone m.in. w postanowieniu z 17 listopada 2025 r. (III PSK 73/25, LEX nr 3983150), w którym odniesiono się do analogicznych do wskazywanych w niniejszej skardze problemów wyjaśniając, że w wyroku z 23 kwietnia 2025 r. (I PSKP 3/25, OSNP 2025, nr 10, poz. 98) Sąd Najwyższy przyjął, że od 1 lipca 2022 r. cechą kwalifikującą do grupy zawodowej nr 2, o której mowa w załączniku do ustawy z dnia 8 czerwca 2017 r. o sposobie ustalania najniższego wynagrodzenia zasadniczego niektórych pracowników zatrudnionych w podmiotach leczniczych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1473 ze zm.) było legitymowanie się pielęgniarki tytułem zawodowym: magister pielęgniarstwa albo legitymowanie się położnej tytułem: magister położnictwa, z wymaganą specjalizacją w dziedzinie pielęgniarstwa lub w dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia, a także wykonywanie pracy na stanowiskach, gdzie wymagane były takie kwalifikacje zawodowe, przy czym determinantem podstawowym było adekwatne wykształcenie i specjalizacja. Sąd Najwyższy uznał, że jeśli ustawodawca ze względów społecznych zdecydował się na ograniczenie swobody kształtowania wysokości wynagrodzenia w zawodach związanych ze służbą zdrowia, wówczas wykładnia prokonstytucyjna i funkcjonalna wymaga, aby limitowanie dolnego progu wynagrodzeń było jednoznaczne, łatwe do stosowania przez pracowników, pracodawców, a w razie sporu, także przez sąd. Już z samego brzmienia ustawy osoba zainteresowana powinna ustalić, czy jej wynagrodzenie odpowiada I PSK 174/26 9 najniższemu określonemu w ustawie. Ustalenie dolnego limitu wynagrodzenia zasadniczego pielęgniarek nie mogło więc podlegać arbitralnej decyzji pracodawcy. W ocenie Sądu Najwyższego, określenie wysokości najniższych wynagrodzeń zasadniczych oraz wzajemnych relacji między wynagrodzeniami dla poszczególnych kategorii zawodowych pracowników medycznych nie wyłącza ogólnych przepisów prawa pracy normujących zasady ustalania wynagrodzenia za pracę, w tym zakłada możliwość różnicowania wysokości wynagrodzeń poszczególnych pracowników w zależności od posiadanego doświadczenia zawodowego, na przykład stażu pracy, dodatkowych kwalifikacji. Nie ma przeszkód formalnych, aby pracownicy z niższym wykształceniem, ale z większym doświadczeniem zawodowym, byli analogicznie wynagradzani, jak osoby zaliczone do grupy drugiej. W ocenie Sądu Najwyższego, korzystna dla pracowników zmiana ustawowych warunków wynagradzania, co do zasady, nie wymaga dokonywania wypowiedzeń zmieniających. Sąd Najwyższy w powoływanym wyroku zwrócił uwagę, że analizowana ustawa nie przewiduje konieczności dokonywania wypowiedzeń zmieniających, bowiem oparta została na paradygmacie korzystnego dla pracowników podwyższenia wynagrodzeń minimalnych. Jeśli zatem jej zastosowanie w praktyce miałoby prowadzić do pogorszenia sytuacji pracowników w zakresie ukształtowania wysokości wynagrodzenia (co nie oznacza jedynie jego obniżenia), to obowiązkiem pracodawcy było zachowanie trybu wypowiedzenia zmieniającego lub zawarcie z pracownikiem stosownego porozumienia, także w przypadku wprowadzenia nowego regulaminu wynagrodzeń. Kwestia ta nie budzi wątpliwości w orzecznictwie z uwagi na wcześniejsze wypowiedzi Sądu Najwyższego, w tym zwłaszcza w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 15 września 2004 r. (III PZP 3/04, OSNP 2005 Nr 4, poz. 49). W uchwale tej Sąd Najwyższy uznał za konieczne zachowanie trybu wypowiedzenia lub porozumienia zmieniającego także wtedy, gdyby ukształtowane nowym układem (regulaminem) wynagrodzenie nie ulegało obniżeniu. W przypadku wypowiedzeń zmieniających, pozwanego obciążałby obowiązek podania przyczyny wypowiedzenia w odniesieniu do sytuacji indywidualnych pracowników, przy czym powołanie się w uzasadnieniu wypowiedzenia tylko na konieczność wykonania art. 5a omawianej ustawy należałoby uznać za niewystarczające. I PSK 174/26 10 Interpretacja przepisów - do których nawiązuje skarżący - przyjęta przez Sąd Okręgowy w Tarnowie w zaskarżonym wyroku nie odbiega od wykładni dokonanej przez Sąd Najwyższy w powołanych orzeczeniach, w tym w wyroku z 23 kwietnia 2025 r. (I PSKP 3/25, OSNP 2025, nr 10, poz. 98) jak również w postanowieniu z 12 sierpnia 2025 r. (I PSK 39/25, LEX nr 3928152), a skarżący nie przedstawił argumentów prawnych, które w sposób przekonujący uzasadniałyby wątpliwości co do kierunku tej wykładni. Jednocześnie należy zauważyć, że Sąd Najwyższym w postanowieniach z 4 grudnia 2025 r. (I PSK 66/25) oraz z 15 stycznia 2026 r. (I PSK 166/26) odnosząc się do analogicznych do wskazywanych w niniejszej skardze problemów wyraził już swoje stanowisko, które jako słuszne należy w pełni zaaprobować. Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. Orzekając o kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy zważył, że w niniejszej sprawie pełnomocnik powódek sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną jako jedno pismo procesowe, które obejmowało stanowisko procesowe obu powódek występujących w sprawie i zawierało w odniesieniu do każdej z nich tożsamą argumentację, co uzasadnia zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w stawce odpowiadającej jednemu podmiotowi. Wobec powyższego Sąd Najwyższy uznał, że właściwe jest zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu kasacyjnym na rzecz każdej z powódek w kwocie po 675 zł, co w sumie stanowi kwotę 1350 zł (3600 zł x 75% = 2700 zł x 50 % = 1350 zł), jako odpowiadającej poniesionym przez nie kosztom w postępowaniu kasacyjnym przy zastosowaniu art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 102 k.p.c. oraz § 9 ust. 1 pkt 2 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Zasądzenie odsetek uzasadnia art. 98 § 11 k.p.c. [SOP] I PSK 174/26 11