I OZ 269/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej przy udziale Prokuratora M. P. z Prokuratury Rejonowej K. – P. w K. zażalenia M. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 maja 2021 r. sygn. akt III SA/Kr 1003/19 o odrzuceniu skargi M. Ł. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2020 r. sygn. akt III SA/Kr 1003/19 w sprawie ze skarg M. Ł. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego postanawia: odrzucić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 9 grudnia 2020 r., III SA/Kr 1003/19 oddalił skargi M. Ł. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] czerwca 2019 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w formie zasiłku celowego. Wyrok, na wniosek skarżącego z 4 stycznia 2021 r. (k.166 akt sąd.), został pisemnie uzasadniony, a następnie odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu 16 marca 2021 r. (k.180 akt sąd.).

Skarżący – po uprawomocnieniu się wyroku wniósł pismo zatytułowane: "Skarga na nieważność wyroku III SA/Kr 1003/19". W piśmie tym skarżący podniósł zarzuty skierowane przeciwko wyrokowi i wydającym ten wyrok sędziom. Zdaniem skarżącego, skarżony wyrok nosił znamiona wymienionych w piśmie przestępstw z poszczególnych artykułów kodeksu karnego.

Postanowieniem z 4 maja 2021 r., III SA/Kr 1003/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 178 w zw. z art. 285l oraz art. 285f § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), odrzucił powyższą skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał na wadę prawną wniesionej skargi, tj. obowiązek sporządzenia tego rodzaju skargi przez adwokata lub radcę prawnego, co wynika z art. 175 § 1 p.p.s.a., mającego zastosowanie w sprawie w zw. z art. 285f § 3 p.p.s.a. i art. 285l p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Sądowi I instancji zarzucono, że:

"-uchybia zasadzie bezpośredniego stosowania przepisów Konstytucji (o czym jest mowa w Art. 8.2uz), w tym Art.67.2, Art. 77.2 (!)

-uchybia uppsa, co najmniej w zakresie Art. 134. § 2. , Art. 135

-uchybia KPA, co najmniej w zakresie Art. 139.

-uchybia przepisom dotyczącym wyłączeń sędziów

ITP."

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 285l p.p.s.a., w przypadkach nieuregulowanych, do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego z zastrzeżeniem § 2 i 3, które dopuszczają wyjątek od tej zasady, pozwalając na sporządzenie skargi kasacyjnej innym, wymienionym w nich osobom.

Wobec powyższego, zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego albo podmioty, o których mowa w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.

Podkreślenia wymaga również, że niesporządzenie skargi kasacyjnej, a zatem i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, przez jedną z osób wskazanych w art. 175 p.p.s.a. nie jest brakiem formalnym, który podlegałby uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 27 sierpnia 2010 r., II ONP 1/10). Skoro zatem do postępowania wywołanego wniesieniem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, to teza ta znajduje również zastosowanie w stosunku do zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Jest to brak nieusuwalny, a wniesienie tego środka osobiście przez skarżącego jest niedopuszczalne.

Biorąc zatem pod uwagę, że zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 4 maja 2021 r., III SA/Kr 1003/19, odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku tego Sądu z 9 grudnia 2020 r., III SA/Kr 1003/19, zostało sporządzone osobiście przez skarżącego, który nie jest ani radcą prawnym, ani adwokatem, jak również nie należy do kręgu osób, o których mowa w art. 175 § 2 p.p.s.a., należało je odrzucić, jako niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 285l w zw. z art. 180 p.p.s.a. oraz art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.