I OZ 167/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2021 r., sygn. akt I SPP/Wa 50/21 odrzucające sprzeciw J. G. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SPP/Wa 50/21 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku J. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 listopada 2020 r. nr KOC/5321/Op/20 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: 1. sprostować z urzędu w zaskarżonym postanowieniu oczywistą omyłkę pisarską w oznaczeniu numeru zaskarżonej decyzji w ten sposób, że w sentencji w wersie czwartym od dołu oraz na pierwszej stronie uzasadnienia w wersie piątym od góry w miejsce "KOC/5320/Op/20" wpisać "KOC/5321/Op/20"; 2. oddalić zażalenie.

Pismem z dnia 3 grudnia 2020 r. J. G. (dalej zwany "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 4 listopada 2020 r. nr KOC/5321/Op/20 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.

W piśmie z dnia 25 lutego 2021 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.

Zarządzeniem z dnia 23 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SPP/Wa 50/21 starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych złożonego wniosku.

Odpis powyższego zarządzenia został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 20 września 2021 r.

W dniu 5 października 2021 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), skarżący wniósł sprzeciw od powołanego wyżej zarządzenia z dnia 23 sierpnia 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 19 listopada 2021 r. odrzucił sprzeciw jako wniesiony po upływie ustawowego terminu.

Na powyższe postanowienie skarżący złożył zażalenie wskazując, że się z nim nie zgadza oraz wyrażając swoje głębokie niezadowolenie i oburzenie ze sposobu działania sądu. Wskazał, że jest osobą niepełnosprawną i z tego względu 7-dniowy termin jest dla niego trudny do dochowania, zatem - w jego ocenie - termin na dokonywanie stosownych czynności powinien wynosić 30-60 dni, bowiem sprawa i tak się "ślimaczy".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej zwanej "P.p.s.a."), od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 259 § 2 P.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że odpis zarządzenia z 23 sierpnia 2021 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania został doręczony skarżącemu wraz z prawidłowym pouczeniem o przysługującym prawie do wniesienia sprzeciwu w dniu 20 września 2021 r., zatem siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął z dniem 27 września 2021 r. Natomiast skarżący wniósł sprzeciw w dniu 5 października 2021 r., a więc z uchybieniem terminu, co uzasadniało jego odrzucenie przez Sąd I instancji na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a.

Odnośnie zaś argumentacji skarżącego co do długości terminu na wniesienie sprzeciwu, wskazać należy, że termin wskazany w art. 259 § 1 P.p.s.a. ma charakter ustawowy i nie podlega przedłużeniu (por. m.in. postanowienie NSA z 19 grudnia 2012 r., II FZ 976/12). Tym samym ani referendarz rozpoznający wniosek o przyznanie prawa pomocy, ani sędzia dokonujący oceny sprzeciwu, nie mają możliwości wydłużenia tego terminu z uwagi na stan zdrowia wnioskodawcy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2. sentencji. Stosownie do art. 156 § 1 i 3 w zw. z art. 166 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny sprostował zaskarżone postanowienie wobec błędnego oznaczenia numeru zaskarżonej decyzji, o czym orzekł w punkcie 1. sentencji postanowienia.