I OSK 311/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju i Technologii od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 1694/22 w sprawie ze skargi G. K. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 7 czerwca 2022 r., nr DO.4.7613.20.2022.RF w przedmiocie uchylenia postanowienia oraz umorzenia postępowania administracyjnego uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 9 listopada 2022 r. IV SA/Wa 1694/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Ministra Rozwoju i Technologii z 7 czerwca 2022 r. w przedmiocie uchylenia postanowienia oraz umorzenia postępowania administracyjnego:

1. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody Małopolskiego z 23 lutego 2022 r.;

2. zasądził od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz G. K. kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie orzeczeniem z 12 grudnia 1951 r. wywłaszczyło na rzecz Skarbu Państwa za odszkodowaniem nieruchomości położone w W[...], gm. Z., objęte wykazem hipotecznym [...],o jedynej pgr. l. kat 555 o pow. [...] ha [...] m2, stanowiącej własność J. N.

Postanowieniem z 11 listopada 1977 r. Naczelnik Gminy Zielonki sprostował orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z 12 grudnia 1951 r. w ten sposób, że zamiast całej nieruchomości oznaczonej jako parcela [...] o pow. 24.702 m2, wywłaszczono część oznaczoną jako nowa parcela [...] o pow. 18.472 m2.

G. K. pismem z 8 marca 2013 r. wystąpiła do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z 12 grudnia 1951 r., sprostowanego postanowieniem Naczelnika Gminy Zielonki z 11 listopada 1977 r.

Minister Inwestycji i Rozwoju (następca prawny Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej) przekazał według właściwości Wojewodzie Małopolskiemu wniosek z 8 marca 2013 r. w części dot. stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Gminy Zielonki z 11 listopada 1977 r. w części dotyczącej pkt I postanowienia.

Wojewoda Małopolski postanowieniem z 23 lutego 2022 r. umorzył postępowanie w sprawie z wniosku G. K. o stwierdzenie nieważności postanowienia Naczelnika Gminy Zielonki z 11 listopada 1977 r.

Pismem z 15 marca 2022 r. zażalenie na postanowienie z 23 lutego 2022 r. wniosła G. K..

Minister Rozwoju i Technologii postanowieniem z 7 czerwca 2022 r. uchylił w całości postanowienie Wojewody Małopolskiego z 23 lutego 2022 r. i umorzył postępowanie przed organem wojewódzkim.

W uzasadnieniu postanowienia Minister wskazał na wejście w życie, z dniem 16 września 2021 r., przepisów ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 1491; dalej: nowelizacja k.p.a.) i wprowadzone nią zmiany. Organ odwoławczy stwierdził, iż regulacja art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a. stanowi samodzielną podstawę umorzenia postępowania, tym samym nie ma ona charakteru przepisu blankietowego, w związku z czym niedopuszczalne jest stosowanie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. jako podstawy umorzenia postępowania z mocy prawa i wydania na tej podstawie decyzji administracyjnej. W związku z powyższym należało na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 126 k.p.a. uchylić zaskarżone postanowienie Wojewody Małopolskiego z 23 lutego 2022 r. i jednocześnie umorzyć postępowanie pierwszej instancji w całości.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. K. (skarżąca) wniosła o stwierdzenie nieważności postanowienia Ministra Rozwoju i Technologii z 7 czerwca 2022 r. ewentualnie jego o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Ministrowi właściwemu.

Wspomnianym na wstępie wyrokiem z 9 listopada 2022 r. IV SA/Wa 1694/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody Małopolskiego z 23 lutego 2022 r. W odniesieniu do zarzutów skargi wyjaśnił, że co do zasady nie jest rzeczą organów i sądu analiza procedury uchwalania aktu normatywnego. Generalnie bowiem do badania zgodności ustaw z Konstytucją powołany jest w Polsce Trybunał Konstytucyjny. Odnosząc się natomiast do wyrażonej w art. 8 Konstytucji zasady bezpośredniego jej stosowania, podzielając poglądy, że sąd może dokonywać oceny konstytucyjności przepisów mających zastosowanie w sprawie w tym sensie, że będąc przekonany o niekonstytucyjności aktu normatywnego odmawia jego zastosowania, w tym wypadku Sąd I instancji nie dostrzegł podstaw do pominięcia art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej w zakresie, w jakim umarza się z mocy prawa postępowania w toku. Nowelizacja k.p.a. dokonana przepisami ustawy, jak wynika z jej uzasadnienia, miała na celu dostosowanie systemu prawa do wyroku Trybunału Konstytucyjnego wydanego z 12 maja 2015 r. P 46/13. Ponieważ przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich sprawa o sygn. K 2/22 o stwierdzenie, że art. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. w zakresie w jakim uniemożliwia wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jest niezgodny z art. 2, 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 a także z art. 64 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji R.P. (dotyczy przyjętego rozwiązania interternporalnego), to w sytuacji stwierdzenia niekonstytucyjności, strona będzie uprawniona do żądania wznowienia postępowania administracyjnego w terminie 1 miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego - art. 145a k.p.a. Zgodnie z zasadą domniemania konstytucyjności aktu normatywnego, brak jest podstaw do podzielenia przez Sąd I instancji naruszenia wskazanych w skardze przepisów Konstytucji.

Ponadto Sąd I instancji uznał za zasadne stanowisko Ministra, który wykazał, że doręczenie postanowienia Naczelnika Gminy Zielonki z 11 listopada 1977 r. miało miejsce przed 19 grudnia 1977 r. Jak wyjaśnił organ, w aktach sprawy nie zachował się bezpośredni dowód doręczenia tego postanowienia. Okoliczność opatrzenia w dniu 19 grudnia 1977 r. przez organ wydający postanowienie jednego z egzemplarzy postanowienia z 11 listopada 1977 r. (którego odpis został przesłany przy piśmie Starostwa Powiatowego w Krakowie z 24 października 2018 r.) klauzulą ostateczności dowodzi, że postanowienie przed ww. datą zostało doręczone stronom i że nie wniesiono na nie zażalenia. Zdaniem Sądu I instancji prawidłowo organ stwierdził, że należy przyjąć, że data opatrzenia ww. postanowienia klauzulą ostateczności stanowi datę pewną, potwierdzającą okoliczność, że doręczenie postanowienia z 11 listopada 1977 r. miało miejsce przed ww. datą, tj. przed dniem 19 grudnia 1977 r. Klauzula ostateczności (prawomocności) nadana przez właściwy organ ma bowiem charakter dokumentu urzędowego, a zatem korzysta z domniemania zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym (art. 76 § 1 k.p.a.).

W tych okolicznościach, nie budzi wątpliwości, że trzydziestoletni termin wskazany w art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a. upłynął najpóźniej z dniem 19 grudnia 2007 r. [powinno być 1977 r.]. Postępowanie prowadzone na wniosek złożony w dniu 14 marca 2013 r., a więc po ponad 35 latach od doręczenia postanowienia, uległo zatem umorzeniu z mocy prawa.

Jednak kluczowe dla uchylenia postanowienia była zdaniem Sądu okoliczność, że w razie wystąpienia podstaw do zastosowania art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej, organ ma obowiązek wydać decyzję administracyjną. Stanowisko Ministra nie jest prawidłowe. Umorzenie postępowania pierwszej instancji bez wydania decyzji pozbawia wnioskodawcę uprawnień procesowych wynikających z k.p.a., jak również uniemożliwia zakwestionowanie stanowiska organu przez skorzystanie z przewidzianych prawem środków odwoławczych (por. wyrok NSA z 20 września 2012 r., sygn. I OSK 1108/11). Nie uchyla tego obowiązku organu powołanie się na przepis prawa, stanowiący, że postępowanie ulega umorzeniu z mocy prawa. Wydana na podstawie takiej normy prawnej decyzja będzie miała jedynie charakter deklaratoryjny, nie konstytutywny. Przywołany przez organ przepis nie wyłącza obowiązku załatwienia sprawy administracyjnej zgodnie z dyspozycją art. 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a.

Sąd I instancji podzielił stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że samo pisemne powiadomienie strony o umorzeniu postępowania administracyjnego z mocy prawa nie pociąga za sobą skutków prawnych równoznacznych z wydaniem decyzji kończącej postępowania. Nawet ewentualne umorzenie postępowania administracyjnego z mocy prawa musi być bezwzględnie potwierdzone decyzją administracyjną (art. 105 § 1 k.p.a) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lutego 2022 r. I SAB/Wa 411/21).

Organy obydwu instancji nie odniosły się szczegółowo, dlaczego przedmiotem rozstrzygnięcia nie jest orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie. Nie uczynił tego nawet organ II instancji pomimo tego, że w zażaleniu skarżąca w pkt 8) podnosi zarzuty w stosunku do legalności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z 12 grudnia 1951 r.

Podobnie organy nie wyjaśniły dokładnie dlaczego w przedmiotowej sprawie wydano orzeczenia w formie postanowień. Zauważyć należy, że orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z 12 grudnia 1951 r. w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości zostało sprostowane postanowieniem Naczelnika Gminy Zielonki z 11 listopada 1977 r., jednakże to postanowienie o sprostowaniu w punkcie I. nie zawierało rozstrzygnięcia co to typowej, oczywistej omyłki pisarskiej, tylko zmianę zakresu wywłaszczenia poprzez pomniejszenie areału podlegającego wywłaszczeniu. Zauważyć należy, że sama strona w swojej skardze mówi o tym, że jej spawa dotyczy "decyzji wywłaszczeniowej" określając tak postanowienie Naczelnika Gminy Zielonki z dnia 11 listopada 1977 r. Końcowo Sąd I instancji zauważył, że postanowienie organu I instancji zawiera również sprzeczne informacje co do tego, czy jest to postanowienie, czy decyzja. Pomimo jasnej nazwy w nagłówku, organ I instancji stwierdził w ostatnim zdaniu swojego uzasadnienia, że w niniejszej sprawie orzekł w formie decyzji. Akapit wcześniej stwierdził ponadto, że "spełniona została przesłanka umorzenia postępowania z mocy prawa".

Skargę kasacyjna od powyższego wyroku złożył Minister Rozwoju i Technologii zaskarżając wyrok w całości. Orzeczeniu zarzucono:

I. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 126 w zw. z art. 105 § 1 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nietrafnym przyjęciu, że art. 105 § 1 nie dotyczy postanowień, podczas gdy przepis ten - zgodnie z art. 126 k.p.a., ma odpowiednie zastosowanie do postanowień;

2. art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu wyraźnej podstawy prawnej do wydania postanowienia uchylającego zaskarżone (w drodze zażalenia) postanowienie i umarzającego postępowanie;

3. art. 126 w zw. z art. 156 § 1 w zw. z art. 113 § 3 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w niedostrzeżeniu, że:

- postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia o sprostowaniu jest odrębnym postępowaniem, które podlega zakończeniu w drodze postanowienia, na które służy zażalenie;

- brak jest możliwości wydania decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia, na które służy zażalenie, gdyż k.p.a. przewiduje w takim przypadku wydanie postanowienia;

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 126 w zw. z art. 156 § 1 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. przez nieodniesienie się do zawartego w art. 126 k.p.a. odesłania do odpowiedniego stosowania do postanowień przepisów dotyczących decyzji, w tym m.in. art. 105 i art. 156 k.p.a., co ma kluczowe znaczenie dla określenia właściwego sposobu zakończenia postępowania w sprawie oceny legalności postanowienia o sprostowaniu orzeczenia wywłaszczeniowego;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez błędne uznanie, że zaskarżone postanowienie nie zawiera uzasadnienia w kluczowych kwestiach, w tym w zakresie właściwej formy zakończenia postępowania oraz nie zawiera informacji o losach postępowania o stwierdzenie nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego z 12 grudnia 1951 r.;

3. art. 153 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak sformułowania oceny prawnej w zakresie prawidłowej formy zakończenia postępowania w sprawie oceny legalności kontrolowanego przez organy postanowienia Naczelnika Gminy Zielonki z 11 listopada 1977 r. i ograniczenie się jedynie do stwierdzenia, że organy nie wyjaśniły, dlaczego w sprawie wydały postanowienia umarzające postępowanie;

4. art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez przekroczenie granic sprawy i sformułowanie względem zaskarżonego postanowienia z 7 czerwca 2022 r. zarzutów wykraczających poza zakres postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia z dnia 11 listopada 1977 r. o sprostowaniu orzeczenia wywłaszczeniowego;

Wobec powyższego wniesiono o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi;

2. ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

3. rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną G.K. wniosła o:

1. oddalenie skargi kasacyjnej;

2. rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym;

3. zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.

Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna ma częściowo usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z art. 126 k.p.a. "Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie." Przedmiotem postępowania nadzorczego w niniejszej sprawie było postanowienie Naczelnika Gminy Zielonki z 11 listopada 1977 r. o sprostowaniu orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z 12 grudnia 1951 r. Zgodnie z art. 113 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie sprostowania służy zażalenie. Postanowienie o sprostowaniu mogło być więc przedmiotem postępowania o stwierdzenie jego nieważności, stosownie do odesłania zawartego w art. 126 k.p.a., przy czym postępowanie nadzorcze w takim wypadku kończy się postanowieniem. Skoro tak, to art. 105 k.p.a. mógł mieć również w tej sprawie zastosowanie. Sąd I instancji, odwołując się do orzecznictwa i doktryny sprzed 2011 r., w którym to czasie dokonano zmiany art. 126 k.p.a., doszedł do przeciwnych, wadliwych wniosków i uznał, że umorzenie postępowania w niniejszej sprawie mogło nastąpić tylko w drodze decyzji. Za usprawiedliwiony należało zatem uznać zarzut naruszenia art. 126 w zw. z art. 105 § 1 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie.

Skuteczność tego zarzutu powoduje zaś, że zupełnie niejasne stają się motywy, jakimi kierował się Sąd I instancji uwzględniając skargę i wytyczne, jakimi powinien kierować się organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy, co czyni zasadnym kolejny zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. "Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Oznacza to, że orzeczenie sądu pierwszej instancji nie poddaje się takiej kontroli w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy są one co prawda obecne, niemniej obejmują treści podane w sposób niejasny czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego orzeczenia" (wyrok NSA z 9.01.2024 r. I FSK 1380/23, LEX nr 3691866). Ponadto, "Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wskazania te powinny być konkretne i jednoznacznie sformułowane, tak aby w ponowionym na skutek wyroku postępowaniu umożliwić organowi administracji usunięcie wszystkich uchybień prawa, z powodu których sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz - w następstwie tego - doprowadzenie w sprawie do pełnej i niewątpliwej zgodności z prawem" (wyrok NSA z 14.12.2023 r. II GSK 2089/21, LEX nr 3684186).

Tymczasem w niniejszej sprawie powody uwzględnienia skargi, po uwzględnieniu zarzutu naruszenia art. 126 w zw. z art. 105 § 1 w zw. z art. 158 § 1 k.p.a., stały się zupełnie niezrozumiałe. Z jednej strony bowiem Sąd I instancji stwierdza, że zaistniały podstawy do umorzenia postępowania w oparciu o art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a. (o czym jeszcze za chwilę), z drugiej jednak strony, po pierwsze, wydaje błędne wytyczne co do tego, że sprawa powinna zostać zakończona decyzją, po drugie myli przedmioty postępowania i nakazuje wyjaśniać losy postępowania nadzorczego wobec orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Krakowie z 12 grudnia 1951 r. (co jest przedmiotem osobnej sprawy) i z tego czyni zarzut wobec organu na gruncie art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a., odwołując się przy tym wyłącznie do przekonania strony, czy postanowienie o sprostowaniu powinno być odrębnym przedmiotem nadzoru. Sam Sąd I instancji wobec tego problemu nie zajmuje jednak jednoznacznego stanowiska. Natomiast w kwestii zgodności z Konstytucją normy zawartej w art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a. (co było zarzutem skargi) wyraża stanowisko lakoniczne i niespójne. Odwołuje się bowiem do domniemania zgodności ustawy z Konstytucją, a z drugiej strony wskazuje na zawisłą przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawę K 2/22 z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich stwierdzając, że ewentualne jego uwzględnienie może skutkować wznowieniem postępowania. Poza argumentem wynikającym z domniemania zgodności ustawy z Konstytucją, Sąd I instancji nie przedstawia żadnych szerszych wywodów, co do zgodności z Konstytucją art. 2 ust. 2 nowelizacji k.p.a., w tym w kontekście wątpliwości wynikających z wniosku RPO. Sąd I instancji nie zajął też stanowiska co do tego, jaka była przyczyna (i czy była do tego uzasadniona podstawa prawna) uchylenia przez Ministra Rozwoju i Technologii, na skutek zażalenia, postanowienia Wojewody Małopolskiego o umorzeniu postępowania i ponowne jego umorzenie.

Mając na uwadze, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie poddaje się kontroli instancyjnej, a wynikające z niego wytyczne dla organu są błędne, zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. Powody takiego stanu rzeczy zostały przedstawione w powyższych rozważaniach i do tej oceny prawnej powinien zastosować się Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy oraz odnieść się do pozostałych zarzutów skargi.