I OSK 1639/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Ministra Inwestycji i Rozwoju oraz [...] sp. z o.o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 636/18 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargi kasacyjne,

Wyrokiem z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 636/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi [...] sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 27 lutego 2018 r. nr DO3.6611.983.2016.MM w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, w pkt 1. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 27 października 2016 r., nr DO.3.6611.73.2016.JF, w odniesieniu do działek nr [...] i [...]; w pkt 2. oddalił skargę w pozostałym zakresie; w pkt 3. zasądził od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz [...] sp. z o.o. w Warszawie kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Zaskarżoną do Sądu decyzją Minister Inwestycji i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 27 października 2016 r., nr DO3.6611.73.2016.JF stwierdzającą nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia 30 kwietnia 1955 r. nr MT-lll-2565-1/55 oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia 22 lutego 1955 r. nr ST/TN-15C/59/54 odmawiającego przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ulicy [...], ozn. nr hip. [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowy grunt w dacie wydania kwestionowanych decyzji objęty był Ogólnym Planem Zabudowania m.st. Warszawy zatwierdzonym przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu 11 sierpnia 1931 r. Zgodnie z tym planem przedmiotowa nieruchomość znajdowała się na terenie przeznaczonym pod zabudowę zwartą 5-kondygnacyjną, 70% powierzchni zabudowy. Organ nadzoru uznał, że skoro nieruchomość była zabudowana zgodnie z przeznaczeniem w planie zagospodarowania przestrzennego budynkiem 5-kondygnacyjnym, to brak było prawnie uzasadnionych podstaw do odmowy przyznania dotychczasowemu właścicielowi wnioskowanego prawa własności czasowej. Tym samym, organy dekretowe, wydając decyzje odmowne, rażąco naruszyły art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz.U. z 1945 r. nr 50 poz. 279, przywoływany dakej jako "dekret"), bowiem odmówiły ustanowienia użytkowania wieczystego nieruchomości, mimo że jej właściciele korzystali z niej zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, a w uzasadnieniu odmowy powołano się na przesłanki, których nie przewidywał dekret.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wywiodła spółka [...].

Sąd I instancji uznał, że skarga częściowo, tj. odnośnie działki nr [...], jest niezasadna, w pozostałej części - odnośnie działek nr [...] i [...] w sprawie zachodzą przesłanki nieważności, dlatego Sąd z urzędu stwierdził nieważność w tym zakresie. W ocenie Sądu, ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. wynika, że przedmiotowa nieruchomość położona pierwotnie przy ul. [...], wchodzi w skład obecnych działek ewidencyjnych nr [...],[...], [...]. Ze znajdującej się w aktach sprawy informacji z księgi wieczystej nr [...] 1 wynika, że działka nr [...] jest własnością m.st. Warszawy, a jej użytkownikiem wieczystym jest skarżąca spółka [...]. Z wypisów z rejestru gruntów wynika zaś, że działka nr [...] stanowi własność m.st. Warszawy i zajęta jest pod drogę [...], a działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa w zarządzie Zarządu Dróg Miejskich w Warszawie i również zajęta jest pod drogę [...]. Takie ustalenia potwierdziła także skarżąca spółka na rozprawie w dniu 25 stycznia 2019 r. (protokół rozprawy). Zdaniem Sądu, oznacza to, że Minister prowadził postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżącej spółki także w stosunku do działek o nr [...] i [...], choć do wymienionych działek Spółce nie przysługuje żaden tytuł prawny. Spowodowało to, że Minister w tym zakresie prowadził postępowanie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nieuprawnionego podmiotu w stosunku do działek, co do których, na skutek niezaskarżenia decyzji organu I instancji przez uprawnione strony, decyzja organu I instancji była ostateczna. Rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie, w którym decyzja organu I instancji była ostateczna, spełnia przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z póżn. zm., powoływanej dalej jako k.p.a.) w związku z art. 16 k.p.a. W tej sytuacji Sąd z urzędu był zobowiązany do stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 27 lutego 2018 r. w zakresie dotyczącym działek nr [...] i [...]. Oddalając zaś skargę w zakresie dotyczącym działki nr [...] Sąd uznał, że organy dekretowe, wydając decyzje odmowne, rażąco naruszyły art. 7 ust. 2 dekretu, bowiem odmówiły ustanowienia użytkowania wieczystego nieruchomości, mimo że jej właściciele korzystali z niej zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego, a w uzasadnieniu odmowy powołały się na przesłanki, których nie przewidywał dekret.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosły dwa podmioty: Minister Inwestycji i Rozwoju oraz [...] sp. z o.o. w Warszawie.

Minister Inwestycji i Rozwoju zaskarżył wyrok w części obejmującej pkt 1 i 3, zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego, tj,:

- art. 16 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 i art. 156 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 27 października 2016 r. jest ostateczna w stosunku do działek nr [...] i nr [...], bowiem składająca wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Spółka nie ma tytułu prawnego do tych działek,

- art. 28 k.p.a w związku z art. 127 § 3 i art. 156 k.p.a. poprzez uznanie, że [...] sp. z o.o. nie ma interesu prawnego w składaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w stosunku do całości decyzji organu I instancji,

- art. 156 k.p.a. poprzez uznanie, że sprawa dotyczy nieruchomości, w sytuacji gdy przedmiotem postępowania jest ocena prawidłowości decyzji administracyjnej.

II. naruszenie przepisów postępowania, bowiem uchybienia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) poprzez zasądzenie od Ministra na rzecz [...] sp. z o.o. w Warszawie kwoty 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania w sytuacji, gdy w części dotyczącej praw spółki skarga została oddalona.

Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części jego pkt 1 i oddalanie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w części jego pkt 1 oraz 3 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, jednocześnie zrzekł się rozprawy.

[...] sp. z o.o. w Warszawie zaskarżyła wyrok w części obejmującej pkt 2, zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.:

1. naruszenie art. 7 ust. 1 i 2 Dekretu Warszawskiego w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, ze [...] ("Wnioskodawczyni") spełnia warunki uznania ją za podmiot, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu (prawnego następcę dotychczasowego właściciela gruntu), co skutkowało oddaleniem skargi Spółki na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia 27 lutego 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 27 października 2016 r., stwierdzającą nieważność decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z dnia 30 kwietnia 1955 r. ("Decyzja MGK") oraz utrzymanego nią w mocy orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie z dnia 22 lutego 1955 r. ("Orzeczenie PRN") odmawiającego przyznania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej nieruchomości przy ul. [...], ozn. nr hip. [...], w części dotyczącej działki nr [...] ("Nieruchomość [...]"), której Spółka jest użytkownikiem wieczystym, w sytuacji, gdy Wnioskodawczyni nie legitymowała się interesem prawnym, bowiem:

a. Wnioskodawczyni nie jest następcą prawnym [...] - adresatki Decyzji MGK oraz utrzymanego nią w mocy Orzeczenia PRN,

b. w zaskarżonym wyroku wskazano, że Wnioskodawczyni wywodzi swój interes prawny z umowy sprzedaży sporządzonej w formie aktu notarialnego Rep. Nr [...] w dniu 1 czerwca 1953 r. w Warszawie ("Umowa [...] ") (jako spadkobierczyni po [...]), a zatem interes swój wywodzi wprost od [...], nie zaś [...],

2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu, poprzez oddalenie skargi, w wyniku wadliwego przyjęcia, że Decyzja MGK (i Orzeczenie PRN) została wydana z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy:

a. błędnie ustalono, że w dacie wydania Decyzji MGK (i Orzeczenia PRN) korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (art. 7 ust. 2 dekretu);

b. w ogóle nie zweryfikowano, czy w dacie złożenia wniosku dekretowego spełniona była przesłanka posiadania gruntu przez dotychczasowego właściciela, pomimo, że zgodnie z art. 7 ust. 1 dekretu (a także w świetle ustaleń wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. Kp 3/15) spełnianie tej przesłanki jest warunkiem pozytywnego rozpatrzenia wniosku dekretowego, a zatem ustalenie, iż przesłanka ta nie ziściła się skutkowałoby uznaniem, że rozstrzygnięcia Decyzji MGK i Orzeczenia PRN odpowiadały prawu,

II. naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. i art. 16 § 1 k.p.a. oraz art. 2 Konstytucji RP , w wyniku błędnego uznania, iż decyzja I instancji oraz decyzja II instancji nie zostały wydane bez podstawy prawnej, mimo iż zostały wydane na podstawie normy wynikającej z art. 156 § 2 k.p.a. w części nieprzewidującej ograniczenia czasowego dla stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., której to normy domniemanie konstytucyjności zostało obalone wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt P 46/13, zgodnie z którym art. 156 § 2 k.p.a. "w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP, wskutek którego wspomniana norma utraciła w tym zakresie moc, co powoduje, że decyzja II instancji i poprzedzająca ją decyzja I instancji wydane zostały bez podstawy prawnej i jako takie są dotknięte wadą nieważności;

2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 156 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu, poprzez oddalenie skargi, w wyniku wadliwego uznania, że Decyzja MGK nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, w sytuacji, ody to właśnie Decyzja MGK wywołała nieodwracalne skutki prawne, bowiem:

a. bezpośrednim skutkiem Decyzji MGK było stworzenie podstawy do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego i zawarcia umowy ustanawiającej to prawo,

b. prawo użytkowania wieczystego było przedmiotem obrotu prawnego,

c. obrót prawny chroniony był rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych.

3. art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy w decyzji II Instancji:

a. brak było uzasadnienia faktycznego,

b. brak było odniesienia się w uzasadnieniu do szeregu okoliczności faktycznych sprawy, w tym w szczególności w zakresie śmierci jednego z uczestników postępowania i w tym kontekście przeanalizowania kręgu stron,

c. brak było analizy zarzutów podniesionych przez Skarżącą kasacyjnie w jej wniosku z dnia 16 listopada 2016 r. o ponowne rozpoznanie sprawy i pominięcie argumentacji tam wskazanej,

d. brak było zbadania, przeanalizowania i wyjaśnienia znaczenia prawnego umowy z 1953 w kontekście interesu prawnego Wnioskodawczym w tym konkretnym postępowaniu,

e. nie zebrano i nie rozpatrzono w całości niezbędnego materiału dowodowego, co skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi przyjętymi za podstawę rozstrzygnięcia dokonanego w decyzji II Instancji, w szczególności w zakresie ustalenia:

-przeznaczenia nieruchomości [...] według planu zabudowania,

-ustalenia treści planu zabudowania,

-ustalenia przeznaczenia, jakie przewidywał dla nieruchomości [...] plan zabudowania,

-że fragment rysunku stanowi plan zabudowania;

f. nie zbadano w sposób wyczerpujący i nie ustalono w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności w zakresie:

- faktycznej możliwości pogodzenia dalszego korzystania z nieruchomości [...] w części dotyczącej działki nr [...], z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania,

-faktycznego zbadania przez organ dekretowy przeznaczenia nieruchomości [...] w części dotyczącej działki nr [...], nawet mimo lakonicznego uzasadnienia Decyzji MGK,

-przeznaczenia nieruchomości [...] w części dotyczącej działki nr [...] w planie zabudowania, m.in. na jaki cel przeznaczono nieruchomość [...] (m.in. czy na cele mieszkalne czy też nie),

g. dowolne i arbitralne, a przez to błędne i nieuzasadnione przyjęcie, że:

- fragment rysunku stanowi plan zabudowania i jest wystarczający dla określenia

przeznaczenia nieruchomości [...],

-z fragmentu rysunku wynika "przeznaczenie gruntu",

-określenie w "planie zabudowania" zwartej 5-kondygnacyjnej, o powierzchni 70% zabudowy nieruchomości [...] przesądza, że korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania, a ponadto, że

-ustalenie liczby kondygnacji i procentowej powierzchni zabudowy jest wystarczające do określenia przeznaczenia gruntu, w szczególności, że zaniechano ustalenia, funkcji zapisanej w planie zabudowania dla Nieruchomości [...] w zakresie m.in. celu przeznaczenia Nieruchomości [...] (m.in. czy na cele mieszkalne czy też nie),

h. ustalono okoliczności faktyczne na podstawie dokumentu spoza materiału dowodowego, tj. ustalono funkcję i przeznaczenie nieruchomości [...] według planu zabudowania, który to plan nie został włączony do materiału dowodowego, w sytuacji, gdy tylko plan obowiązujący w dacie wydania Decyzji MGK mógł stanowić podstawę do ustalenia, czy korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według tego planu,

i. nie wskazano, w oparciu o jakie ustalono stan faktyczny sprawy, jakim odmówiono wiarygodności, a jakie uznano za wiarygodne,

j. zawiera błędne uzasadnienie prawne, w tym przytoczenie tez orzecznictwa, które pozostają bez związku ze sprawą;

4. art. 133 § 1 w zw. z art, 106 § 3 p.p.s.a., poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dokumencie nie znajdującym się w aktach sprawy, tj. na całości planu zabudowania, mimo braku przeprowadzenia dowodu uzupełniającego ze wskazanego dokumentu, podczas gdy znajdują się jedynie barwne kopie odpowiednich fragmentów planu zagospodarowania, niepozwalające na określenie przeznaczenia nieruchomości [...], w konsekwencji braku możliwości jakiegokolwiek odniesienia się Spółki do całości treści planu zagospodarowania;

5. art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 10, art. 9 oraz art. 8 k.p.a., poprzez błędne uznanie, iż Spółka została zawiadomiona o możliwości zapoznania się z aktami postępowania, pismem z dnia 16 stycznia 2017 r., podczas gdy po tej dacie postępowanie administracyjne jeszcze się toczyło w zakresie zmiany stron po śmierci [...];

6. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie, iż decyzja II Instancji nie zawierała oznaczenia stron postępowania, a więc elementu konstytutywnego decyzji, co skutkuje nieistnieniem decyzji II instancji, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkowały bowiem wadliwym uznaniem przez Sąd I instancji, że nie zaszły okoliczności do uznania, iż zarówno decyzja I oraz decyzja II instancji nie zostały wydane bez podstawy prawnej.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, bowiem istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona i stwierdzenie nieważności decyzji I i II instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 9 marca 2022 r. skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm dalej: ustawa COVID-19).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19, Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skarg kasacyjnych.

Przy czym, przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (uchwała pełnego składu Sędziów NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09, dostępna w internecie).

Skarga kasacyjna Ministra Inwestycji i Rozwoju powołując się na podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuca Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego art. 16 i art. 28 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 i art. 156 k.p.a. oraz dodatkowo art. 156 k.p.a. jednak bez powiązania tych przepisów z normami, na podstawie których orzekał Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt 1 wyroku, który został objęty skargą kasacyjną Ministra, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części, powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego należało zatem powiązać z tym przepisem, na podstawie którego orzekał Sąd. WSA orzekał na podstawie przepisów p.p.s.a. i naruszenie tych przepisów przez Sąd może być skutecznie podnoszone w skardze kasacyjnej, czego Minister Inwestycji i Rozwoju nie uczynił. Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej obejmują przepisy k.p.a., które mogą być podstawą działania organu w postępowaniu administracyjnym. Nie mogły więc odnieść zamierzonego skutku przy ocenie działania sądu administracyjnego.

Przepis art. 156 w związku z art. 16 k.p.a. został wskazany przez Sąd Wojewódzki jako wynik nieuprawnionego działania organu, który rozpoznał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie, w którym decyzja organu I instancji była ostateczna. Unormowania zawarte w powołanych przepisach stanowiły więc dla Sądu wzorzec oceny prawnej działań organu, nie zaś podstawę rozstrzygnięcia zawartego w wyroku. Natomiast zarzucane w skardze kasacyjnej przepisy art. 28 i 127 § 3 k.p.a. nie były przedmiotem badań i oceny Sądu I instancji, nie były też przez ten Sąd interpretowane ani stosowane. Powołany w zarzutach skargi kasacyjnej przepis art. 156 k.p.a. nie wskazuje zaś, którym konkretnie unormowaniom tego artykułu uchybiono. Artykuł ten składa się z wielu przepisów, zgrupowanych w dwóch paragrafach, a § 1 zawiera siedem punktów. Należało więc wskazać konkretne jednostki redakcyjne, wyodrębnione formalnie, na których skarżący kasacyjnie opiera swoje zarzuty. Tego wymogu skarga kasacyjna nie spełnia. Naczelny Sąd Administracyjny nie miał więc sposobności odnieść się do tak postawionego zarzutu.

W orzecznictwie NSA podnosi się nieodmiennie, że przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne. Jeżeli przepis prawa składa się z kilku jednostek redakcyjnych wówczas zarzucane naruszenie należy powiązać z jego konkretną jednostką redakcyjną. Warunek przytoczenia podstawy kasacyjnej i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd drugiej instancji do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa. Bowiem ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować podstaw skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować (vide: wyrok NSA z 16 lutego 2022 r., III OSK 2425/21, LEX nr 3307980).

Skarżący kasacyjnie Minister Inwestycji i Rozwoju, w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił Sądowi naruszenie przepisów postępowania - art. 200 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2 p.p.s.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę i stwierdzając nieważność zaskarżonej decyzji w części, w punkcie 3 zaskarżonego wyroku rozstrzygnął o kosztach postępowania sądowego, powołując jako podstawę orzeczenia w tym zakesie art. 200 p.p.s.a.

Wyżej powołane przepisy art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. zawierają szczególną regulację przewidującą uprawnienie strony, która uzyskała korzystne dla siebie orzeczenie, do zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Kazuistyczny sposób sformułowania niezbędności tych kosztów wskazuje, że wolą ustawodawcy było precyzyjne określenie sytuacji, gdy na stronę postępowania może być nałożony obowiązek dokonania zwrotu kosztów postępowania strony przeciwnej.

Sąd I instancji uwzględniając te regulacje zasądził koszty w wysokości 697 zł, obejmujące: uiszczony przez stronę skarżącą wpis sądowy w wysokości 200 zł oraz wynagrodzenie adwokata reprezentującego skarżącą, ustalone jako stawka minimalna na podstawie przepisu § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.), w kwocie 480 zł wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.

Rozstrzygnięciem tym Sąd nie naruszył przepisu art. 200 p.p.s.a., w brzmieniu przytoczonym jak wyżej, w szczególności - jak zarzuca skarga kasacyjna – “gdy w części dotyczącej praw spółki skarga została oddalona" Sąd nie miał bowiem obowiązku miarkowania kosztów postępowania, nawet wtedy, gdy są spełnione przesłanki je uzasadniające. Ta kwestia została pozostawiona uznaniu sądu, gdyż zasadą jest finansowa odpowiedzialności strony za wynik postępowania. To, że sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu, stosownie do przepisu art. 206 p.p.s.a, nie stanowi podstaw do czynienia sądowi skutecznego zarzutu naruszenia art. 206 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy sąd nie skorzystał z (fakultatywnego) uprawnienia przewidzianego w tym przepisie. Chociaż, skarga kasacyjna nie zarzucała Sądowi I instancji naruszenia przepisu art. 206 p.p.s.a., a przepisowi art. 200 p.p.s.a. Sąd nie uchybił.

Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zaś władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Nie ma też kompetencji do konkretyzowania czy uzupełniania podstaw kasacyjnych, bądź ich uzasadnienia, a brak konkretnego i popartego stosowną argumentacją zakwestionowania stanowiska wyrażonego w danej kwestii przez wojewódzki sąd administracyjny powoduje związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiskiem sądu pierwszej instancji w danym zakresie i niemożność zbadania jego zasadności.

[...] sp. z o.o. w Warszawie zaskarżając wyrok w części obejmującej pkt 2 zarzuca Sądowi naruszenie prawa materialneg, art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w zw. z art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., kwetionując legitymację prawną [...]. Wskazuje, że Wnioskodawczyni nie jest następcą prawnym [...], adresatki Decyzji MGK oraz utrzymanego nią w mocy Orzeczenia PRN, lecz [...].

Spółka stawiając ten zarzut, mimo że wskazuje na niespełnienie warunków z art. 7 ust. 1 dekretu, to w istocie kwestionuje ustalenia organu co do następstwa prawnego właściciela gruntu, podnosząc iż Wnioskodawczyni [...] nie jest następcą prawnym [...] lecz interes swój wywodzi od [...]. W ramach więc naruszenia prawa materialnego, skarżąca kasacyjnie kwestionuje prawidłowość ustaleń w tym względzie.

Z akt sprawy wynika natomiast, że [...] w wyniku dziedziczenia stwierdzonego postanowieniami: Sądu Powiatowego dla m.st. Warszawy z 12 maja 1967 r., I Ns II 984/66 oraz Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z 25 sierpnia 1986 r., III Ns. 1094/86, weszła w prawa [...], który nabył od [...] udział ¼ w przedmiotowej nieruchomości mocą umowy sprzedaży z dnia 1 czerwca 1953 r. ( Rep. Nr.VI-3424/53). Natomiast umową przelewu praw z dnia 13 czerwca 1956 r. (Rep. N VI-6484/56) [...] primo voto [...] (współwłascicielka nieruchomości do ½ części) połowę swoich praw i roszczeń do odszkodowania z tytułu przejęcia nieruchomości przez Skarb Państwa przelała na rzecz [...]. Wcześniej [...] i [...], w przewidzianym do tego terminie wystąpili o przyznanie prawa własności czasowej przedmiotowej nieruchomości. Orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawa z dnia 22 lutego 1955 r. Nr ST/TN.15C/59/54 utrzymanym w mocy decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z 30 kwietnia 1955 r. MT-III-2656-1/55 odmówiono dotychczasowym właścicielom, [...] i innym, przyznania prawa własności czasowej. W świetle tych dokumentów prawidłowe są ustalenia i ocena Sądu I instancji, że [...] jako następca prawny byłego współwłaściciela przedmiotowej nieruchomości miała interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a., we wszczęciu postępowania nieważnościowego w tej sprawie.

Jako, że niepodważone zostały w tym zakresie ustalenia faktyczne, nieusprawiedliwionym pozostaje powyższy zarzut naruszenia przez Sąd prawa materialnego. Zważywszy, że w orzecznictwie NSA od lat konsekwetnie prezentowany jest pogląd, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczenia poczynionych w sprawie ustaleń (wyrok NSA z 16 września 2004 r., FSK 471/04, ONSAiWSA 2005, Nr 5, poz. 96). I odwrotnie zresztą, próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd I instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 174 pkt 1).

Z tych samych powodów, nieuprawniony jest też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu, poprzez oddalenie skargi, podczas gdy błędnie ustalono, że w dacie wydania decyzji MGK (i orzeczenia PRN) korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela dało się pogodzić z przeznaczeniem wynikającym z planu zabudowania (art. 7 ust. 2 dekretu). Skarżacy kasacyjnie w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego ponownie kwestionuje ustalenia organu. Tym razem w zakresie okoliczności związanej z korzystaniem z nieruchomości w okresie wymaganym art. 7 ust. 1 dekretu. Tak postawiony zarzut mógłby być ewentualnie skuteczny, tylko w ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 (por. wyrok NSA z 6 lipca 2004 r., FSK 192/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 68). I tak też autor skargi kasacyjnej czyni w dalszej jej części.

Zwrócić uwagę raz jeszcze należy, że skarga kasacyjna [...] sp. z o.o. obejmuje pkt 2 zaskarżonego wyroku, oddalający skargę, czyli orzeczenie wydane w oparciu o art. 151 p.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Na podstawie tego ostatniego przepisu sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. WSA nie orzekał więc w zaskarżonej części wyroku na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., nie mógł więc tego przepisu naruszyć. Chyba, że należałoby tak rozumieć ten zarzut, że sąd naruszył ten przepis, przez jego niezastosowaenie, ale to nie wynika z treści skargi kasacyjnej.

Natomiast NSA nie może snuć domysłów co do intencji autora, ani też zastępować strony w formułowaniu zarzutów. Nie jest wystarczające powołanie, tak jak w pkt I skargi kasacyjnej "naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie" Bowiem nie jest rzeczą sądu administracyjnego dokonywanie wyboru, czy naruszenie art. 7 ust. 1 dekretu nastąpiło przez błędną wykładnię, a art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie, czy odwrotnie. A jest to istotne rozróżnienie, ze względu na możliwość odniesienia się do postawionych zarzuów. Naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię polega na mylnym rozumieniu określonej normy prawnej, a naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie został błędnie uznany przez sąd za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że do ustalonego stanu faktycznego błędnie nie zastosowano określonej normy prawnej.

Rzeczą skarżącego kasacyjnie jest więc takie sprecyzowanie zarzutów, aby nie rodziło to wątpliwości i pozwoliło sądowi na merytoryczne odniesienie się doń. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu należało zatem powiązać z tym przepisem, na podstawie którego Sąd orzekał w zaskarżonym zakresie tj. art. 151 p.p.s.a., zarzucając jego naruszenie przez nieuprawnione zastosowanie, spowodowane niedostrzeżeniem wad postępowania administracyjnego. W pierwszej kolejności należy bowiem zwalczać to, jak Sąd orzekł, czyli że oddalił skargę, a nie to czego ewentualnie nie uczynił, nie stwierdził nieważności zaskarżonej decyzji, w myśl art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Bądż też nie uchylił zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a., tak jak zarzuca skarżąca kasacyjnie Spółka w kolejnych zarzutach, w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., czyli naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W pkt II ppkt 3 skargi kasacyjnej powołano przepis art. 145 § 1 pkt 1c (chociaż bez wskazania jakiego aktu prawnego dotyczy) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w pkt II ppkt 5 wiąże naruszenie art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. z art. 10, art. 9 oraz art. 8 k.p.a.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. został powołany wcześniej wśród zarzutów prawa materialnego, a w pkt II ppkt 1, 2 i 6 występuje również jako zarzut naruszenia przepisów postępowania i też w powiązaniu z art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a, ale także w zw. z art. 16 i 107 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 7 ust. 2 dekretu i art. 2 Konstytucji RP. Brak powiązania tych przepisów z podstawą prawną zaskarżonego wyroku stanowi mankament przedstawionej sądowi skargi kasacyjnej, nie czyniąc jednak niemożliwym odniesienie się do wskazanych w niej przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, w myśl powołanej wyżej uchwały pełnego składu Sędziów NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09.

Sąd I instancji nie miał podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w myśl art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., gdyż nie zachodziły przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 156 § 2 k.p.a., zarówno w powiązaniu z art. 16 § 1 k.p.a. i art. 2 Konstytucji RP jak i art. 7 ust. 2 dekretu.

Prawidłowo WSA odniósł się do możliwości zastosowania wyroku TK z 12 maja 2015 r. P 46/13 zwracając uwagę, że co prawda, w powołanym wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 156 § 2 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja byłą podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. To, zważywszy na zakresowy charater tego orzeczenia i użycie nieostrego pojęcia "znaczny upływ czasu", art. 156 § 2 k.p.a. do czasu wykonania wyroku TK, poprzez nowelizację tego przepisu, mógł być stosowany jedynie w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Natomiast zmiana treści art. 156 § 2 k.p.a., która nastąpiła mocą ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 1491), nie miała zastosowania w tej sprawie.

Zgodnie bowiem z przepisem przejściowym art. 2 ustawy zmieniającej, przepis art. 156 § 2, w brzmieniu nadanym tą ustawą ma zastosowanie do postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem (ust. 1). Postępowania administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie tej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, umarza się z mocy prawa (ust. 2). Ustawa zmieniająca weszła w życie 16 września 2021 r., natomiast ostateczna decyzja wydana została w tej sprawie 27 lutego 2018 r. Tak więc, przepisy ustawy zmieniającej nie mogły mieć w sprawie zastosowania, a wyrok TK z 12 maja 2015 r. P 46/13, nie miał już znaczenia.

Należy też podzielić zapatrywania Sądu Wojewódzkiego odnośnie zagadnienia “nieodwracalnych skutków prawnych". Zawarcie umowy użytkowania wieczystego dnia 12 kwietnia 1990 r. (Rep. A nr VII -6313/90) nastąpiło w wykonaniu decyzji z dnia 23 marca 1990 r. (WG.II.8224/70/90) o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste. Po wydaniu tej decyzji nastąpił dalszy obrót prawny tą nieruchomością, a więc spełnienie przesłanki z art. 156 § 2 k.p.a., w zakresie nieodwracalnych skutków prawnych mogło być oceniane w odniesieniu do decyzji o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyte, nie zaś decyzji odmawiającej prawa własności czasowej. Słuszna więc jest konstatacja Sądu I instancji, że Decyzja MGK nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.

Chybiony jest też zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie, iż decyzja II instancji nie zawierała oznaczenia stron postępowania. Prawidłowo Sąd Wojewódzki uznał, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a. co do oznaczenia stron. Bowiem,w razie wielości stron oznaczenie stron przez wskazanie w wyliczeniu adresatów, którym decyzje się doręcza nie stanowi wadliwości, która przesądzałaby o wpływie na wynik sprawy (por. też wyrok NSA z dnia 7 lutego 2018 r., II OSK 937/16, LEX nr 2469290).

Na pełną aprobatę zasługuje więc argumentacja Sądu I instancji odnosząca się do zarzutów, które zostały podniesione w skardze skierowanej do WSA, a w takim samym kształcie powtórzone w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA, który szczególowo odniósł się do ustaleń organu dotyczących przesłanki z art. 7 ust. 2 dekretu, korzystania z gruntu przez dotychczasowych właścicieli zgodnie z przeznaczeniem gruntu wynikającym z planu zabudowania. WSA poddał analizie załączone do akt administracyjnych dokumenty, w postaci reprodukcji fragrmentu rysunku planu Ogólnego Zabudowania m.st. Warszawy zatwierdzonego przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu 11 sierpnia 1931 r., z oznaczonym kolorem żółtym położeniem nieruchomości Nr hip. [...] w Warszawie przy [...] oraz legendą planu i opisem zabudowy wykonanym przez geodetę uprawnionego [...] w dniu 6 września 2010 r. Archiwum Państwowe m.st. Warszawy potwierdziło na odwrocie załączonej reprodukcji, stosowną adnotacją z dnia 12 listopada 2003 r., znak sprawy 840 – 630/03, że została ona wykonana zgodnie z planem przechowywanym w Archiwum, zespole Kolekcja I Map i Planów Warszawskich, pod sygn. K I 262 rok 1931.

Prawidłowo Sąd Wojewódzki ocenił, że reprodukcja wykonana z orginału dokumentu wydanego na podstawie materiałów archiwalnych, znajdujących się w zasobach Archiwum wraz z rysunkiem i opisem uprawnionego urzędnika ma walor dokumentu urzędowego na mocy art. 76 § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu, dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Stąd, na pełną aprobatę zasługuje ocena Sądu I instancji co do wartości i mocy dowodowej załączonych dokumentów, które pozwalały na miarodajne ustalenie i weryfikację przesłanki z art. 7 ust. 2 dekretu. Na wcześniejszych etapach postępowania strona podnosiła już ten zarzut, jednak nie przedstawiała żadnych dowodów i nie formułowała wniosków dowodowych, które mogły prowadzić do podważenia ustaleń organu lub by je podważały. Zarzucając więc organowi błąd w ustaleniach, bez wskazania z czego to twierdzenie strona wywodzi, nie pozwala na merytoryczne odniesienie się doń.

Nie ma więc usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 133 § 1 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. WSA wydał wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. A dopuszczenie nowego dowodu z dokumentów jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu i możliwym tylko wtedy, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. Nawet więc w sytuacji, gdyby dowód taki był zgłaszany przez stronę w postępowaniu sądowym, to jego nieprzeprowadzenie przez sąd nie może być oceniane jako naruszenie przepisu postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w zw. z art. 10, art. 9 oraz art. 8 k.p.a., Spółka podniosła, że została zawiadomiona o możliwości zapoznania się z aktami postępowania, pismem z dnia 16 stycznia 2017 r., a po tej dacie postępowanie administracyjne jeszcze się toczyło w zakresie zmiany stron po śmierci [...]. Strona nie podała jednak, jaki to miało wpływ na wynik sprawy. Bowiem zarzut ten może mieć znaczenie w sprawie, jeżeli strona wykaże, że pozbawienie jej udziału w postępowaniu skutkowało niemożnością dokonania konkretnej czynności, która miała wpływ na wynik sprawy.

Z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jasno wynika, że dla jego prawidłowego zastosowania niezbędne jest nie tylko stwierdzenie przez Sąd wystąpienia określonego naruszenia prawa procesowego, ale także jednoczesne stwierdzenie możliwego istotnego wpływu tego naruszenia na wynik sprawy. Na taki wpływ strona skarżaca kasacyjnie nie wskazuje.

W kontrolowanej sprawie, nie doszło zatem do naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ani nie uchybiono art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a., w zakresie wskazanym w skardze kasacynej [...] sp. z o.o., co pozwala na na konstatację, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo orzekł w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Wobec tego, iż skargi kasacyjne nie zawierały usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sad Administracyjny orzekł o ich oddaleniu, w myśl art. 184 p.p.s.a.