I OSK 1237/23

Dnia 7 stycznia 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1914/22 w sprawie ze skargi J. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uwierzytelnionego odpisu decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 listopada 2022 r., I SA/Wa 1914/22 w sprawie ze skargi J. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania uwierzytelnionego odpisu decyzji, uchylił zaskarżone postanowienie (pkt 1), oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania sądowego (pkt 2).

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy:

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie stwierdziło, że postępowanie administracyjne zainicjowane w sprawie stwierdzenia nieodwracalnych skutków prawych decyzji Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia [...] lutego 1961 r. nr [...], uległo umorzeniu z mocy prawa z dniem 16 września 2021 r. Pismem z 2 maja 2022 r. J.L. zwrócił się do organu o przekazanie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] z oryginalnymi podpisami składu orzekającego. Skarżący wyjaśnił, że otrzymał ww. decyzję 2 maja 2021 r., jednakże egzemplarz decyzji jaki mu doręczono nie zawiera numeracji stron oraz oryginalnych podpisów składu orzekającego Kolegium, co w ocenie wnioskodawcy, ma istotny wpływ przy ocenie wiarygodności doręczonego dokumentu. W odpowiedzi na powyższe wystąpienie, pismem z 10 maja 2022 r., Kolegium wyjaśniło, że wnioskodawcy jako stronie postępowania przysługuje prawo zapoznania się z aktami sprawy, w trakcie którego może zweryfikować wiarygodność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...].

Pismem z 16 maja 2022 r. J. L. złożył skargę na niezałatwienie jego sprawy przez organ, podnosząc zarzut braku merytorycznego załatwienia sprawy. Ponowił przy tym żądanie przekazania ww. decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2022 r. z oryginalnymi podpisami składu orzekającego. Pismem z 31 maja 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie podtrzymało swoje stanowisko zaprezentowane w piśmie z 10 maja 2022 r., wyjaśniając że oryginał decyzji z [...] kwietnia 2022 r. nr [...] znajduje się w aktach sprawy, natomiast dla strony postępowania może zostać wydana jedynie kopia tejże decyzji. Pismem z 7 czerwca 2022 r. J. L. wystąpił z żądaniem wydania z akt sprawy uwierzytelnionego odpisu ww. decyzji z [...] kwietnia 2022 r. Pismem z 21 czerwca 2022 r. organ wezwał wnioskodawcę do wykazania ważnego interesu w uzyskaniu potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii decyzji z [...] kwietnia 2022 r. Pismem z 29 czerwca 2022 r. J. L. wyjaśnił, że ważny interes strony "to otrzymanie ważnej decyzji SKO, której do dnia dzisiejszego strona nie otrzymała bez własnej winy, a o którą zabiega w sposób jawny w oparciu o istniejący stan prawny w tym orzecznictwo NSA". Następnie pismem z 11 lipca 2022 r. strona wystąpiła do organu z wnioskiem o udzielenie informacji, czy decyzja Kolegium z [...] kwietnia 2022 r. została zaskarżona, na co organ – w piśmie z 13 lipca 2022 r. – odpowiedział, że wspomniana decyzji nie została zaskarżona do sądu administracyjnego ani nie został złożony od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J. L. sformułowanego w piśmie z 7 czerwca 2022 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie odmówiło wydania wnioskodawcy uwierzytelnionego odpisu ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2022 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 k.p.a. decyzja powinna zawierać podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, zaś na podstawie art. 109 § 1 k.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie. W ocenie Kolegium, z ww. przepisów nie wynika jednak, że strona powinna otrzymać decyzję w oryginale, na co – zdaniem Kolegium – wskazuje również orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyrokach z dnia 29 marca 2012 r., II GSK 1012/11 oraz z dnia 9 września 2010 r., II OSK 1340/09. Wobec tego Kolegium uznało, że skoro decyzja z dnia [...] kwietnia 2022 r. została doręczona skutecznie stronie, to wnioskodawca nie wskazał ważnego interesu uzasadniającego wydanie uwierzytelnionego odpisu ww. decyzji, a tym samym wniosek strony z 7 czerwca 2022 r. jest niezasadny.

Skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] lipca 2022 r. wywiódł J. L., zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości oraz rozstrzygnięcie w sprawie istotnej wady materialno-technicznej ww. decyzji Kolegium z [...] kwietnia 2022 r.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.

W pismach z 18 sierpnia 2022 r., 19 sierpnia 2022 r., 12 września 2022 r., oraz z 12 października 2022 r. skarżący przedstawił dodatkowe stanowiska w sprawie, wnosząc jednocześnie o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu na okoliczność ustalenia w jakiej formie ww. decyzja Kolegium z [...] kwietnia 2022 r. została doręczona pełnomocnikowi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił powyższy wniosek dowodowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem z dnia 22 listopada 2022 r. uchylił zaskarżone postanowienie )pkt 1), oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania sądowego (pkt 2). W uzasadnieniu wyroku stwierdził, że nie sposób odmówić racji skarżącemu w tym, że organ nie uwzględnił jego rzeczywistej woli i rozpoznał jego wniosek (sformułowany w piśmie z 2 maja 2022 r., oraz ponowiony w kolejnych wystąpieniach skarżącego) jedynie przez pryzmat instytucji uregulowanej w art. 73 § 2 k.p.a., jako żądanie wydania z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów, w tym przypadku ww. decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2022 r. stwierdzającej, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieodwracalnych skutków prawych decyzji Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia [...] lutego 1961 r. nr [...] uległo umorzeniu za mocy prawa z dniem 16 września 2021 r. Sąd I instancji zauważył, że skarżący był stroną postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2022 r. i została mu ona doręczona 2 maja 2022 r. Nadto Sąd wskazał, że pismem z 2 maja 2022 r., a zatem w terminie otwartym do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie powyższej sprawy lub skargi do sądu administracyjnego na ww. decyzję z dnia [...] kwietnia 2022 r., skarżący wystąpił do organu ze stanowiskiem, w którym zakwestionował wiarygodność ww. decyzji Kolegium. Sformułował także żądanie przekazania tej decyzji Kolegium z oryginalnymi podpisami składu orzekającego, co wskazuje – zdaniem Sądu I instancji – że kwestionuje skuteczność uprzedniego doręczenia mu tejże decyzji przez organ. Również treść pisma z 16 maja 2022 r. świadczy, że rzeczywistą wolą skarżącego jest najprawdopodobniej merytoryczne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Kolegium decyzji z [...] kwietnia 2022 r. Sąd I instancji stwierdził także, że skarżący głównie wyrażał wolę weryfikacji decyzji Kolegium z [...] kwietnia 2022 r. W sytuacji zaś wątpliwości co do treści tego żądania (czy należy je traktować jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, skargę do sądu administracyjnego czy wniosek o wydanie uwierzytelnionego odpisu decyzji) organ winien podjąć próbę jego uszczegółowienia przez wezwanie skarżącego do jego sprecyzowania. W przypadku bowiem wszczęcia postępowania na wniosek strony, tylko ta strona określa przedmiot swego żądania, a tym samym i przedmiot postępowania, przy czym w razie wątpliwości jego uszczegółowienie należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji. Rolą organ było więc podjęcie takich działań, aby skarżący nie został pozbawiony realnej możliwości rozpatrzenia swojej sprawy w trybie, o który wnosił (odwoławczym, sądowoadminstracyjnym), jak też nie poniósł negatywnych konsekwencji z tytułu nieznajomości przepisów prawa. Takiej aktywności ze strony organu zabrakło. Kierując się słusznym interesem strony, organ zobowiązany był, zgodnie z art. 9 k.p.a., do należytego i wyczerpującego informowania skarżącego o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. przez niezasadne zarzucenie organowi naruszenia art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. wobec braku wyjaśnienia treści żądania strony z 2 maja 2022 r., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy w decyzji z dnia [...] kwietnia 2022 r. znak: [...] strona została prawidłowo pouczona o przysługujących jej środkach zaskarżenia, a także sposobach i terminach ich wniesienia, a ponadto zaskarżone postanowienie stanowiło odpowiedź na żądanie strony zawarte w piśmie z 7 czerwca 2022 r., nie zaś z 2 maja 2022 r. i nie uniemożliwiło stronie wystąpienie w terminie do WSA w Warszawie ze skargą na decyzję Kolegium z dnia[...] kwietnia 2022 r., a tym samym w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. przez niezasadne zarzucenie organowi naruszenia art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. wobec braku wyjaśnienia rzeczywistego żądania strony zawartego w piśmie z 2 maja 2022 r., tj. czy stanowi ono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r., skargę do sądu administracyjnego, czy też wniosek o wydanie odpisu ww. decyzji, podczas gdy strona uzyskała dwukrotnie odpowiedź na ww. pismo i ostatecznie 7 czerwca 2022 r. wniosła o wydanie uwierzytelnionego odpisu ww. decyzji, a zatem organ prawidłowo zastosował przepis art. 73 par. 2 k.p.a. i wydał postanowienie z dnia [...] lipca 2022 r., przy czym wydane postanowienie nie zamyka stronie możliwości złożenia ponaglenia na nie rozpoznanie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, jeśli uważa ona, że pisma z 2 maja 2022 r. i 16 maja 2022 r. wniosek taki stanowią, a tym samym w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz w związku z art. 127 § 3 i art. 128 k.p.a. przez błędne uznanie, że pisma strony z 2 maja 2022 r., 16 maja 2022 r., 1 czerwca 2022 r. i 29 czerwca 2022 r. mogą stanowić wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Kolegium z dnia [...] kwietnia 2022 r. lub skargę do sądu administracyjnego, podczas gdy nie spełniają one wymogów, o których mowa w przepisie art. 128 k.p.a.,

- art. 134 § 1 w związku z art. 153 p.p.s.a. przez wydanie wyroku i wiążącej oceny prawnej dotyczących ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r. o umorzeniu postępowania prowadzonego w sprawie stwierdzenia nieodwracalnych skutków prawnych decyzji Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia [...] lutego 1961 r. nr [...], gdy tymczasem skarga dotyczyła postanowienia Kolegium z dnia [...] lipca 2022 r. o odmowie wydania uwierzytelnionej kopii decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2022 r., wydanego po rozpoznaniu wniosku z dnia [...] czerwca 2022 r.

Na podstawie ww. zarzutów organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Powyższe zarzuty zostały szerzej umotywowane.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. L. wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie został oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. oraz nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku.

Nie są trafne zarzuty kasacyjne naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. przez uznanie zaskarżonym wyrokiem, iż doszło w postępowaniu administracyjnym do naruszenia art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. wskutek zaniechania wyjaśnienia treści rzeczywistego żądania strony zawartego w piśmie z 2 maja 2022 r. Wbrew stanowisku Kolegium to właśnie owe pismo, złożone przez skarżącego w otwartym terminie do zaskarżenia decyzji Kolegium z dnia [...] kwietnia 2022 r. stwierdzającej umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieodwracalnych skutków prawnych decyzji Prezydium Rady Narodowej m.st. W-wy z dnia [...] lutego 1961 r., stanowiło istotny element stanu faktycznego sprawy. Ustalenie rzeczywistej intencji skarżącego wyrażonej w owym piśmie umożliwiało organowi podjęcie, w sprawie rozstrzygniętej ww. decyzją Kolegium z dnia [...] kwietnia 2022 r., prawidłowych działań, zgodnych z rzeczywistą wolą skarżącego.

Nie ulega wątpliwości, iż pismo z 2 maja 2022 r. zawierało żądanie przesłania skarżącemu decyzji z oryginalnymi podpisami członków składu i ponumerowanymi stronami. W ocenie skarżącego doręczony mu odpis decyzji z dnia [...] kwietnia 2022 r. nie stanowił dokumentu urzędowego z uwagi na braki formalne pisma. Tego rodzaju zarzuty sformułowane wobec decyzji z dnia [...] kwietnia 2022 r. stanowiły dostateczny przejaw niezadowolenia skarżącego z faktu wydania tej decyzji. Trafnie wskazał Sąd I instancji, iż w takiej sytuacji, wobec braku dostatecznej precyzji treści uzewnętrznionych żądań, obowiązkiem organu było wyjaśnienie rzeczywistej woli skarżącego wyrażonej w ww. piśmie z dnia 2 maja 2022 r., przez domaganie się od skarżącego wskazania, czy ww. pismo organ winien klasyfikować jako środek zaskarżenia wywiedziony od decyzji z dnia [...] kwietnia 2022 r. , a jeżeli tak, to czy jest to wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.), czy też skarga od sądu administracyjnego (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Wypada przy tym przypomnieć, iż co do zasady wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli wynika z niego, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji (art. 128 w związku z art. 127 § 3 in fine k.p.a.). Takich działań organ zaniechał, ograniczając pole wyjaśnień treści ww. pisma do kwestii rodzaju odpisu decyzji, o przesłanie którego wnioskuje strona. Powyższe zawężenie pola ustalenia rzeczywistej woli skarżącego wyrażonej w piśmie z dnia 2 maja 2022 r. narusza zasadę prawny materialnej wyrażonej w dyrektywach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W przypadkach gdy żądania zawarte w pismach kierowanych do organu bywają zredagowane niezręcznie, niedbale, nieczytelnie lub pozostają wieloznaczne, obowiązkiem organu jest ustalenie rzeczywistej woli strony wyrażonej w niejasny i niezrozumiały sposób. W tym zakresie organ nie może pozostawać bezczynny i nie powinien sfery dokonanych ustaleń ograniczać jedynie do niektórych kwestii wyrażonych w tego rodzaju piśmie lecz jego powinnością pozostaje zbadanie całości treści pisma dla ustalenia rzeczywistej intencji strony. W razie wątpliwości, organ administracyjny mając na względzie przepisy art. 7 – 9 k.p.a. winien zapytać stronę o wyrażenie swego stanowiska, a także udzielić stronie niezbędnych wskazówek i wyjaśnień w tym zakresie (vide: wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1993 r., SA/Kr 2342/92, wyrok NSA z 17 września 1992 r., III SA 949/92, Lex nr 1688562; wyrok NSA w Warszawie z dnia 2 marca 1987 r., III SA 92/87, PiŻ 1987/36/15).

W okolicznościach badanej sprawy organ administracji podjął co prawda próbę ustalenia rzeczywistego charakteru pisma z 2 maja 2022 r., jednak w sposób naruszający przywołane powyżej dyrektywy gromadzenia i oceny materiału dowodowego, zawęził pole ustaleń rzeczywistej woli jego autora. Pominął w szczególności wyjaśnienie charakteru tegoż pisma w kontekście wyraźnie zarzuconej w ww. piśmie wadliwej formy wydanej decyzji, co stanowiło dostatecznie wyrażony przejaw niezadowolenia skarżącego z tej decyzji, uzewnętrzniony w otwartym terminie do jej zaskarżenia. Trafnie w takiej sytuacji wskazał Sąd I instancji, iż organ w sposób nieprawidłowy rozpoznał żądanie wyrażone w piśmie strony z 2 maja 2022 r., zawężając badanie jedynie do kwestii wydania z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów na podstawie art. 73 § 2 k.p.a.

Wobec niewyjaśnienia intencji skarżącego przy wnoszeniu pisma z 2 maja 2022 r., za nietrafny uznać należy zarzut kasacyjny naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 127 § 3 i art. 128 k.p.a. Przytoczone powyżej elementy pisma skarżącego z 2 maja 2022 r., a także kolejne pisma kierowane przez skarżącego do organu w prowadzonej następnie korespondencji, wyraźnie wskazują na podważanie przez skarżącego legalności decyzji z dnia [...] kwietnia 2022 r. Stanowi to dostateczny przejaw niezadowolenia skarżącego z ww. decyzji, o którym mowa w przepisie art. 128 k.p.a. Powyższe, wobec niejednoznacznych żądań pisma z dnia 2 maja 2022 r., winno stanowić dla organu wyraźny asumpt do wyjaśnienia rzeczywistego charakteru tegoż pisma.

Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 134 § 1 w związku z art. 153 p.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd ten ma prawo, a jednocześnie i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy w skardze dany zarzut nie został podniesiony. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (vide: wyrok NSA z dnia 27 lipca 2004 r., OSK 628/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Dla skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej opartego na tym przepisie należy wykazać m.in., że sąd I instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., II OSK 1580/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Podnoszony w tym zakresie zarzut kasacyjny naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie może być skuteczny bowiem rozstrzyganie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Granice orzekania wyznaczone są natomiast granicami sprawy rozpatrywanej przez sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjnoprawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji (vide: wyrok NSA z dnia 20 lipca 2005 r., I FSK 68/05, LEX nr 172990; wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014 r., II GSK 2027/13; wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2014 r., II OSK 1350/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W rezultacie więc to stosunek administracyjnoprawny wyznacza przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego i ramy tego postępowania, a badanie prawidłowości konkretyzacji tego stosunku stanowi istotę postępowania sądowoadministracyjnego i stwierdzenie spełnienia wszystkich istotnych (zarówno materialnych, jak i procesowych) wymagań tego procesu konkretyzacji stanowi w postępowaniu sądowoadministracyjnym podstawowy warunek uznania zaskarżonego aktu za legalny (vide: wyrok NSA z dnia 20 lipca 2005 r., I FSK 68/05, wyrok NSA z dnia 25 listopada 2010 r., I OSK 854/10; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., I GSK 715/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Tak więc granice sprawy administracyjnej, w której Sąd I instancji władny był orzekać wyznaczone były treścią decyzji z dnia [...] kwietnia 2022 r. umarzającej postępowanie z mocy prawa z dniem 16 września 2021 r. w sprawie stwierdzenia nieodwracalnych skutków prawnych decyzji Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z dnia [...] lutego 1961 r. nr [...]. Rozstrzyganie w takiej sytuacji o legalności postanowienia w przedmiocie wydania uwierzytelnionych odpisów z akt ww. sprawy, w sytuacji nieustalenia rzeczywistej woli autora pisma uznanego przez organ za wniosek w trybie art. 73 ust. 2 k.p.a., nie stanowi naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a.

Z kolei przepis art. 153 p.p.s.a. stanowi, iż oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu administracyjnego w danej sprawie związany jest zarówno organ, jak i sąd ponownie rozpoznający sprawę Powyższe związanie oznacza zakaz formułowania nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem i konieczność podporządkowania się temuż poglądowi (vide: wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, OSNAPiUS 1999/1/2). Skoro jednak zaskarżony wyrok jest pierwszym orzeczeniem sądu administracyjnego w niniejszej sprawie, to nie można odnaleźć źródła oceny prawnej, której Sąd I instancji winien się podporządkować. Z kolei sama ocena prawna o wartości poszczególnych okoliczności sprawy, wyrażona w wyroku sądu administracyjnego, o ile nie jest sprzeczna z oceną prawną już wcześniej wyrażoną, nie stanowi o naruszeniu art. 153 p.p.s.a. Jest ona bowiem formułowana w toku sądowego stosowania prawa, na podstawie ocen wykładni i zastosowania określonych przepisów prawa. Ewentualna wadliwość oceny prawnej zaprezentowanej w motywach zaskarżonego wyroku, nie stanowi zatem naruszenia art. 153 p.p.s.a., lecz winna być podważana w drodze stosownych zarzutów, w ramach podstawach kasacyjnych.

Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.