I NZ 14/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Mirosław Sadowski
Dnia 21 maja 2026 r.
w sprawie z wniosku P.K.,
ze skargi na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej
zwłoki w postępowaniu przygotowawczym o sygn. [...] przed Prokuraturą Rejonową
w Legionowie i w ramach procedowania nad wnioskiem w przedmiocie
tymczasowego aresztowania przed Sądem Rejonowym w Legionowie oraz Sądem
Okręgowym Warszawa – Praga
na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w
Warszawie z dnia 14 maja 2024 r.
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w
dniu 21 maja 2026 r.,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 14 maja 2024 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie,
sygn. akt II S 24/24, stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał skargę na
przewlekłość do rozpoznania Sądowi Okręgowemu Warszawa-Praga w Warszawie.
Powyższe postanowienie, zażaleniem z dnia 27 maja 2024 r. zaskarżył
wnioskodawca P.K., wnosząc m.in. o zmianę zaskarżonego postanowienia.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
I NZ 14/24
2
Zażalenie okazało się bezzasadne.
Zdaniem Sądu Najwyższego, Sąd Apelacyjny zasadnie wskazał na przepisy
ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do
rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub
nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej
zwłoki. Zgodnie z art. 4 ust. 1 sądem właściwym do rozpoznania skargi jest sąd
przełożony nad sądem, przed którym toczy się postępowanie. Natomiast w art. 4
ust. 1a i 1b ustawy określono nadto wyłączną właściwość sądu apelacyjnego do
rozpoznania tych skarg, które dotyczą przewlekłości postępowania przed sądem
rejonowym i sądem okręgowym, a także przed sądem okręgowym i sądem
apelacyjnym. Z brzmienia przywołanego art. 4 ust.1a i 1b ustawy jednoznacznie
zatem wynika, że o właściwości funkcjonalnej sądu apelacyjnego do rozpoznania
skargi decyduje jej treść (jeżeli skarga dotyczy). Powyższe oznacza, że właściwość
sądu apelacyjnego do rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania w sprawie,
która była, albo jest przedmiotem postępowania odwoławczego przed sądem
okręgowym, uwarunkowana jest wniesieniem skargi także co do tego etapu
postępowania. Reguły zawarte w art. 4 ust. 1a i 1b stanowią bowiem odstępstwo od
generalnej zasady rozpoznania skargi na przewlekłość przez sąd przełożony nad
sądem, przed którym toczy się postępowanie. Dodatkowo z ustępu 5 wyżej
przywołanego artykułu cytowanej ustawy wynika, że jeżeli skarga dotyczy
przewlekłości postępowania przygotowawczego, właściwy do jej rozpoznania jest
sąd przełożony nad sądem, który byłby właściwy rzeczowo do rozpoznania sprawy
(w tym przypadku Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie).
Zasadnie w ocenie Sadu Najwyższego wskazywał Sąd Apelacyjny, ze w
świetle akt sprawy i treści skargi oraz ustawy, nie ulegało wątpliwości, że wniesiona
skarga nie dotyczyła postępowań odwoławczych (zażaleniowego i apelacyjnego).
Postępowanie incydentalne związane z orzekaniem w przedmiocie tymczasowego
aresztowania na skutek wniesionego zażalenia, nie jest tym, które wskazano w
przepisie art. 2 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość jako rozstrzygnięcie
kończące postępowanie w sprawie.
Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na wstępie.
I NZ 14/24
3
[r.g.]
