I NWW 29/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 9 kwietnia 2025 r.
SSN Oktawian Nawrot
w sprawie z powództwa J.D.
przeciwko Ośrodkowi Kultury w K.
związanego z innym sposobem ustania stosunku pracy,
na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu
z 28 grudnia 2023 r., sygn. VIII Pa 103/23,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw
Publicznych w dniu 9 kwietnia 2025 r.
wniosku pełnomocnika powoda z 4 lutego 2025 r. o wyłączenie sędziego Sądu
Najwyższego Ewy Stryczyńskiej od rozpoznania sprawy III PSK 82/24,
oddala wniosek.
UZASADNIENIE
Wnioskiem z 4 lutego 2025 r. pełnomocnik powoda wniósł o wyłączenie
sędziego Sądu Najwyższego Ewy Stryczyńskiej od rozpoznania sprawy
III PSK 82/24.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że sędzia Sądu Najwyższego Ewa
Stryczyńska, która został wyznaczona do rozpoznania sprawy skargi kasacyjnej,
powołana została na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego w dniu 12 września
2024 r. na skutek rekomendacji Krajowej Rady Sądownictwa, której kształt został
określony ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie
Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw.
I NWW 29/25
2
W dalszej części uzasadnienia wskazano, że skarga kasacyjna powoda
obejmuje m.in. zarzut nieważności postępowania w związku z naruszeniem art. 379
pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych
wolności, art. 19 ust. 1 TUE, art. 47 Karty Praw Podstawowych oraz art. 45
Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wydanie wyroków przez sądy, które
ze względu na sposób wyłonienia nie spełniały warunku niezależności i
bezstronności co w kontekście jej rozpoznania oraz kształtowania składu
osobowego sądu rozpoznającego skargę ma istotne znaczenie z uwagi
na obiektywność rozpoznania.
W ocenie strony powodowej, z uwagi na naruszenie standardu bezstronności
i niezależności sądu w świetle art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i
podstawowych wolności, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 19 ust. 1 TUE i art. 47
Karty Praw Podstawowych, zachodzi z tego powodu niedopuszczalność
uczestniczenia sędziego Sądu Najwyższego Ewy Stryczyńskiej w składzie Sądu,
który ma rozpoznać skargę kasacyjną.
Wnioskodawca w uzasadnieniu powołał się na orzecznictwo Europejskiego
Trybunału Praw Człowieka, Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,
Sądu Najwyższego, a także uchwałę Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 20 grudnia
2023 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
1. Zgodnie z art. 26 § 2 zd. 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r.
o Sądzie Najwyższym (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1093 z późn. zm., dalej: „u.SN”)
do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych należy
rozpoznawanie wniosków lub oświadczeń dotyczących wyłączenia sędziego albo o
oznaczenie sądu, przed którym ma się toczyć postępowanie, obejmujących zarzut
braku niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego.
Jak stanowi art. 48 § 1 k.p.c., sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy: (1)
w sprawach, w których jest stroną lub pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku
prawnym, że wynik sprawy oddziaływa na jego prawa lub obowiązki; (2) w
sprawach swego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych
I NWW 29/25
3
bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia; (3)
w sprawach osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli; (4)
w sprawach, w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem albo był radcą prawnym
jednej ze stron; (5) w sprawach, w których w instancji niższej brał udział w wydaniu
zaskarżonego orzeczenia, jako też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego
udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w
których występował jako prokurator; (6) w sprawach o odszkodowanie z tytułu
szkody wyrządzonej przez wydanie prawomocnego orzeczenia niezgodnego z
prawem, jeżeli brał udział w wydaniu tego orzeczenia.
Z kolei zgodnie z art. 49 § 1 k.p.c., niezależnie od przyczyn wymienionych w
art. 48, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje
okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do
bezstronności sędziego w danej sprawie.
2. W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto, że wniosek o wyłączenie
sędziego wchodzi w zakres przedmiotowy art. 26 § 2 u.SN, jeżeli są w nim
podnoszone argumenty odnoszące się do okoliczności związanych z
funkcjonowaniem wymiaru sprawiedliwości w ogólności, w tym brakiem
niezależności sądu wobec organów pozasądowych, brakiem samodzielności
sędziego wobec władz i innych organów sądowych, czy brakiem niezależności od
wpływu czynników społecznych i politycznych (zob. postanowienia Sądu
Najwyższego: z 3 czerwca 2020 r., I NWW 16/20; z 27 maja 2021 r., I NWW 41/21).
W konsekwencji przyjąć należy, że z zarzutem braku niezawisłości sędziego, o
którym mowa w art. 26 § 2 u.SN, mamy do czynienia w sytuacji, gdy wniosek o
wyłączenie sędziego oparty jest na argumentach związanych z okolicznościami
odnoszącymi się do zewnętrznej niezawisłości sędziego.
Aspekt zewnętrzny niezawisłości sędziowskiej wymaga, aby dany organ
wypełniał swoje zadania w pełni autonomicznie, bez podległości w ramach
hierarchii służbowej, bez podporządkowania komukolwiek, w sposób wolny od
nakazów czy wytycznych z jakiegokolwiek źródła, pozostając w ten sposób pod
ochroną przed ingerencją i naciskami z zewnątrz, które mogą zagrozić
niezależności osądu jego członków i wpływać na ich rozstrzygnięcia
(zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 27 maja 2021 r., I NWW 41/21; zob. też
I NWW 29/25
4
wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej: z 19 listopada 2019 r.,
C-624/18 i C-625/18, pkt 120 122; 25 lipca 2018 r., C-216/18, pkt 63 i 65; z 24
czerwca 2019 r. , C-619/18, pkt 72 i 73 oraz orzeczenie Europejskiego Trybunału
Praw Człowieka z 6 listopada 2018 r., w sprawie Ramos Nunes de Carvalho e Sá
przeciwko Portugalii, CE:ECHR:2018:1106JUD005539113, § 150 i przytoczone tam
orzecznictwo).
3. W postanowieniu z 3 czerwca 2020 r., I NWW 18/20, Sąd Najwyższy,
wskazując na treść art. 26 § 3 u.SN, trafnie wyróżnił trzy rodzaje wniosków o
wyłączenie sędziego opartych na „zarzucie braku niezawisłości sędziego”, o którym
mowa w art. 26 § 2 u.SN, a mianowicie: (1) wnioski o wyłączenie sędziego,
obejmujące zarzut braku niezawisłości i równocześnie obejmujące ustalenie oraz
ocenę zgodności z prawem powołania sędziego; (2) wnioski o wyłączenie sędziego,
obejmujące zarzut braku niezawisłości i równocześnie obejmujące ustalenie oraz
ocenę zgodności z prawem umocowania sędziego do wykonywania zadań z
zakresu wymiaru sprawiedliwości; (3) wnioski o wyłączenie sędziego, obejmujące
zarzut braku niezawisłości, które jednak nie obejmują pozostałych, wskazanych w
punkcie 1 i 2 ustaleń lub ocen.
W pierwszym przypadku, wniosek obejmujący ustalenie oraz ocenę
zgodności z prawem powołania sędziego opiera się na twierdzeniu wnioskodawcy,
że sędzia, którego dotyczy, nie został w istocie powołany na urząd sędziego, a
zatem nie jest sędzią. Tak sformułowany zarzut automatycznie obejmuje zarzut
braku niezawisłości z uwagi na okoliczność, że niezawisłość jest cechą, która
odnosi się do sędziów. W konsekwencji kwestionowanie powołania każdorazowo
jest jednocześnie kwestionowaniem niezawisłości. Jednocześnie Sąd Najwyższy
podkreślił, że zarzuty, o których mowa w art. 26 § 2 u.SN, nie mogą dotyczyć oceny
tego, czy dana osoba jest sędzią, a więc polegać na rozstrzyganiu w przedmiocie
przysługiwania osobie objętej wnioskiem statusu sędziowskiego. Ograniczenie to
stanowi konsekwencję przewidzianej na poziomie konstytucyjnym procedury
powoływania sędziów przez Prezydenta RP na wniosek Krajowej Rady
Sądownictwa (art. 179 Konstytucji RP) i wiąże się z rozstrzygnięciem przez
ustawodawcę, że akt powołania stanowi podstawę prawno-konstytucyjnego
stosunku łączącego osobę sędziego z Rzecząpospolitą Polską, który – jako taki –
I NWW 29/25
5
nie może być przedmiotem kontroli sądowej (por. postanowienia Sądu
Najwyższego: z 16 października 2019 r., I NOZP 2/19; z 21 kwietnia 2020 r.,
I NWW 2/20; z 14 września 2023 r., I NWW 370/23).
W drugim przypadku, wniosek o wyłączenie sprowadza się do twierdzenia,
że jakkolwiek sędzia został powołany na urząd sędziego, to w związku z
zaistnieniem określonych okoliczności (np. powołaniem na urząd sędziego po
przeprowadzeniu postępowania ukształtowanego ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o
zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa), kwestionowane jest jego votum
czyli umocowanie do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości. Jak
jednak słusznie podkreślił Sąd Najwyższy w postanowieniu z 3 czerwca 2020 r., I
NWW 16/20, nieuprawnione jest kwestionowanie samego votum sędziowskiego w
całości lub w części, które stanowi nieodłączny element wykonywania władzy
sędziowskiej. Zdaniem Sądu Najwyższego, instytucja wyłączenia sędziego nie
może służyć generalnemu wykluczeniu sędziego z orzekania, czy to przez bliżej
niesprecyzowany czas, czy tym bardziej na zawsze.
W trzecim przypadku, wniosek o wyłączenie sędziego opiera się na zarzucie
braku niezawisłości sędziego, jednak nie obejmuje ustalenia oraz oceny zgodności
z prawem powołania sędziego ani jego umocowania do wykonywania zadań
z zakresu wymiaru sprawiedliwości.
Stosownie do powyższego w judykaturze Sądu Najwyższego podkreśla się,
że do rozpoznania merytorycznego kwalifikują się tylko wnioski z trzeciej kategorii.
Celem regulacji wprowadzonej art. 26 § 2 u.SN nie jest bowiem ocena okoliczności
o charakterze generalnym przekładających się w istocie na możliwość
zakwestionowania statusu sędziego, lecz zagwarantowanie stronie prawa do sądu.
Przyjęcie odmiennej, sugerowanej przez wnioskodawcę, perspektywy, zgodnie z
którą brak niezawiłości sędziego może być następstwem wyłącznie systemowej
nieprawidłowości związanej z procedurą nominacyjną, kreowałoby nieznane w
systemie prawnym Rzeczypospolitej Polskiej powszechne prawo do
kwestionowania statusu sędziego. Wniosek taki nie znajduje oparcia
w obowiązujących normach prawnych (zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego
z 21 kwietnia 2023 r., I NWW 276/22).
I NWW 29/25
6
Analogicznie Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, że
sędzia, powołany na skutek wniosku obecnej (i poprzedniej) Krajowej Rady
Sądownictwa, jest sędzią w rozumieniu prawa polskiego i europejskiego, zaś sąd z
jego udziałem jest sądem w rozumieniu przepisów unijnych. Naczelny Sąd
Administracyjny przyjmuje jednocześnie, że tylko wykazanie konkretnych
przesłanek mogących świadczyć o braku niezależności lub bezstronności sędziego
może prowadzić do innego wniosku, natomiast sama okoliczność powołania na
urząd na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w składzie i trybie
przewidzianym ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej
Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw „pozostaje bez znaczenia” (zob.
np. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 30 sierpnia 2022 r., III
FZ 311/22; z 24 lutego 2022 r., III FZ 833/21; z 15 marca 2022 r., III FZ 6/22; z 30
marca 2022 r., III FZ 95/22). Ponadto w wyroku z 20 kwietnia 2023 r., II OSK
2539/22, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sędzia powołany w powyższej
procedurze przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej „jest sędzią
Rzeczypospolitej Polskiej i sędzią europejskim w rozumieniu art. 2 i art. 19 ust. 1
Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/30 z późn. zm.) oraz
art. 6 ust. 1-3 TUE w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych (Dz.Urz.UE.C
303 z 14 grudnia 2007 r., s. 1), a także art. 6 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw
Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950
r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 z późn. zm.), także wówczas, gdy procedura
poprzedzająca jego powołanie mogła być dotknięta wadami”.
4. Oceniając w świetle powyższych rozważań zasadność wywiedzionego w
niniejszej sprawie wniosku o wyłączenie sędziego podkreślić przede wszystkim
należy, że poza samym wskazaniem w uzasadnieniu okoliczności powołania
sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie
określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o
Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw, wnioskodawca
nie formułuje jakiegokolwiek odwołania do konkretnych okoliczności danej sprawy,
które mogłyby świadczyć, że sędzia objęty wnioskiem nie będzie bezstronny. Co
więcej, wnioskodawca, w żaden sposób nie stara się chociażby uprawdopodobnić
I NWW 29/25
7
podstaw wyłączenia sędziego, tj. wykazać konkretnych okoliczność tego rodzaju,
że mogłyby wywoływać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności.
Przypomnieć należy, że o możliwości wyłączenia sędziego od rozpoznania
sprawy nie decyduje samo subiektywne przekonanie strony o braku bezstronności
sędziego, ale wystąpienie w konkretnej sprawie okoliczności uzasadniających to
odczucie. Pogląd ten utrwalony jest zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie, przy
czym w orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się wręcz, że „nie uzasadnia
wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy okoliczność, że brał on już udział w
rozpoznaniu innych spraw z udziałem tej samej strony, chociażby «tematycznie»
(według określenia skarżącej) związanych ze sprawą, w której złożono wniosek o
jego wyłączenie. Nie jest również podstawą do wyłączenia sędziego jedynie
subiektywne przekonanie strony, że w poprzednich sprawach z jej udziałem
zachowanie sędziego miało cechy stronniczości” (zob. postanowienie Sądu
Najwyższego z 21 czerwca 2012 r., II CZ 215/11). Konsekwentnie hipotetyczne
zachowania sędziego w innej sprawie, jak i ogólnie inne ewentualne sprawy z
udziałem sędziego, nie mogą same przez się stanowić racji do przyjęcia braku jego
bezstronności „w danej sprawie” skutkującego wyłączeniem sędziego.
5. Sądowi Najwyższemu znane jest przytoczone w uzasadnieniu wniosku
orzecznictwo zarówno Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, jak i Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jednakże pozostaje ono bez wpływu na ocenę
zasadności wniosku. Orzeczenia te nie wiążą Sądu Najwyższego w rozstrzyganej
sprawie. Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydane na
podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wiąże tylko w
sprawie, w której sąd zwrócił się do Trybunału z wnioskiem o rozpatrzenie pytania
prejudycjalnego. Z kolei nakazy określonego zachowania w orzeczeniach
Europejskiego Trybunału Praw Człowieka adresowane są do Państwa.
Co zaś się tyczy uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r., sygn.
BSA I-4110-1/20, to na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 kwietnia
2020 r., sygn. U 2/20, została wyeliminowana z porządku prawnego. Jednocześnie
Trybunał Konstytucyjny orzekł, że ww. uchwała jest niezgodna z art. 179, art. 144
ust. 3 pkt 17, art. 183 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 7 i art. 2 Konstytucji
I NWW 29/25
8
Rzeczypospolitej Polskiej, art. 2 i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U.
2004 Nr 90, poz. 864/30 ze zm.), a także art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw
człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950
r., zmienionej następnie Protokołami nr 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem nr 2
(Dz.U. 1993 Nr 61, poz. 284 ze zm.).
Również uchwała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z 20 grudnia 2023 r.,
pozostaje bez wpływu na zasadność wniosku o wyłączenie sędziego. Uchwała taka
nie stanowi źródła prawa, wyraża jedynie stanowisko Sejmu i nie wiąże
Sądu Najwyższego.
6. Z powyższych względów, na podstawie przytoczonych przepisów,
Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.
[P.Sz.]
[r.g.]
