I NWW 146/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 12 listopada 2025 r.
SSN Paweł Księżak
w sprawie z wniosku S.J.
oskarżonego o czyn z art. 157 § 2 k.k.,
po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej
i Spraw Publicznych w dniu 12 listopada 2025 r.,
wniosku o wyłączenie asesora sądowego Sądu Rejonowego w Staszowie J. K.
od orzekania w sprawie o sygn. II K 36/25
stwierdza swoją niewłaściwość i przekazuje sprawę Sądowi
Rejonowemu w Staszowie.
UZASADNIENIE
Pismem oznaczonym datą 17 września 2025 r. S.J. wniósł o wyłączenie asesora
sądowego Sądu Rejonowego w Staszowie X. Y. od orzekania w sprawie o sygn. II K
36/25.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 5 czerwca 2022 r.,
wydanym w sprawie C 204/21, Trybunał uznał, że Rzeczpospolita Polska naruszyła
prawo Unii Europejskiej m.in. poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy art. 26 §§ 2 i 4-6
oraz art. 82 §§ 2-5 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym
I NWW 146/25
2
(dalej: „u.SN”) w zmienionym brzmieniu, jak również art. 10 ustawy z dnia 20 grudnia
2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, ustawy o Sądzie
Najwyższym oraz niektórych innych ustaw; przekazując do wyłącznej właściwości Izby
Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu Najwyższego rozpoznawanie
zarzutów i zagadnień prawnych dotyczących braku niezależności sądu lub braku
niezawisłości sędziego. Na tej podstawie, zdaniem Trybunału Sprawiedliwości Unii
Europejskiej Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej zgodnie z
art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 karty praw
podstawowych oraz na podstawie art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej
i zasady pierwszeństwa prawa Unii.
W ocenie Sądu Najwyższego wskazane orzeczenie, zgodnie z art. 91 ust. 2, w
związku z art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz zasadami
efektywności i lojalnej współpracy, winno być wykonane – w zakresie posiadanych
kompetencji – przez wszystkie organy państwa, w tym również przez organy wymiaru
sprawiedliwości. W niniejszej sprawie realizacja przedmiotowego wyroku musi zatem
polegać na przekazaniu sprawy do sądu, który byłby właściwy do rozpoznania wniosku
strony przy pominięciu dyspozycji art. 26 § 2 u.SN. Nie ulega przy tym wątpliwości,
że przy pominięciu treści wskazanego przepisu sprawa, w której został złożony wniosek
o wyłączenie sędziów nie należy do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw
Publicznych, określonej w art. 26 § 1 u.SN.
Wobec powyższego na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. wniosek należało przekazać
według właściwości.
[r.g.]
I NWW 146/25
3
