I NWW 100/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 23 września 2025 r.
SSN Paweł Księżak
w sprawie z wniosku I.S. i Z.S.
o wyłączenie sędziego Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi X. Y.
od orzekania w sprawie IV W 903/25,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw
Publicznych w dniu 23 września 2025 r.,
stwierdza swoją niewłaściwość i przekazuje sprawę Sądowi
Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi.
UZASADNIENIE
Pismem z 16 lipca 2025 r. obrońca obwinionych I.S. i Z.S. wniósł o zbadanie
czy sędzia Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi X. Y. prowadząca
sprawę o sygn. akt IV W 903/25 spełnia wymóg niezawisłości i bezstronności
w związku z okolicznościami jej powołania mogącymi mieć wpływ na wynik sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 5 czerwca 2022 r.,
wydanym w sprawie C 204/21, Trybunał uznał, że Rzeczpospolita Polska naruszyła
prawo Unii Europejskiej m.in. poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy art. 26 §§ 2
i 4-6 oraz art. 82 §§ 2-5 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym
(dalej: „u.SN”) w zmienionym brzmieniu, jak również art. 10 ustawy z dnia
I NWW 100/25
2
20 grudnia 2019 r. o zmianie ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych,
ustawy o Sądzie Najwyższym oraz niektórych innych ustaw; przekazując
do wyłącznej właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych Sądu
Najwyższego rozpoznawanie zarzutów i zagadnień prawnych dotyczących braku
niezależności sądu lub braku niezawisłości sędziego. Na tej podstawie, zdaniem
Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej Rzeczpospolita Polska uchybiła
zobowiązaniom ciążącym na niej zgodnie z art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii
Europejskiej w związku z art. 47 karty praw podstawowych oraz na podstawie art.
267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej i zasady pierwszeństwa prawa
Unii.
W ocenie Sądu Najwyższego wskazane orzeczenie, zgodnie z art. 91 ust. 2,
w związku z art. 91 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz zasadami
efektywności i lojalnej współpracy, winno być wykonane – w zakresie posiadanych
kompetencji – przez wszystkie organy państwa, w tym również przez organy
wymiaru sprawiedliwości. W niniejszej sprawie realizacja przedmiotowego wyroku
musi zatem polegać na przekazaniu sprawy do sądu, który byłby właściwy
do rozpoznania wniosku strony przy pominięciu dyspozycji art. 26 § 2 u.SN.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że przy pominięciu treści wskazanego przepisu
sprawa, w której został złożony wniosek o wyłączenie sędziów, nie należy
do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych,
określonej w art. 26 § 1 u.SN.
Wobec powyższego na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. wniosek należało
przekazać według właściwości.
