I NSP 173/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 11 czerwca 2025 r.
SSN Grzegorz Żmij
w sprawie ze skargi K. B.
oskarżonego o czyn z art. 252 § 1 k.k. w zb. z art. 227 k.k. w zb. z art. 189 § 1 i 2
k.k., w zb. z art. 189 § 1 i 2 k.k. w zb. z art. 282 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw.
z art. 11 § 2 k.k. i in.
na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw
Publicznych w dniu 11 czerwca 2025 r.,
na skutek skargi K. B. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez
nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym
w Warszawie w sprawie o sygn. II AKa 307/24 i Sądem Okręgowym w Warszawie
w sprawie o sygn. XVIII K 62/22,
na podstawie art. 4 ust. 1b w związku z art. 8 ust. 2 ustawy
z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony
do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym
prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora
i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w związku
z art. 35 § 1 k.p.k. przekazuje skargę do rozpoznania Sądowi
Apelacyjnemu w Warszawie.
UZASADNIENIE
Pismem z 24 kwietnia 2025 r. K. B. wniósł o stwierdzenie przewlekłości
postępowania sądowego, które toczy się już od ponad 4 lat”.
I NSP 173/25
2
W uzasadnieniu skarżący przytoczył szereg okoliczności dotyczących
trwania całego postępowania „[w] dniu 14 października 2021 roku zostały mi
przedstawione zarzuty w Prokuraturze Rejonowej w N. (…), w tym postępowania
przed Sądem Okręgowym Warszawie: „[w] dniu 4 kwietnia 2022 roku do Sądu
Okręgowego w Warszawie XVIII Wydział Karny został skierowany przeciwko mnie i
innym oskarżonym akt oskarżenia. Sprawa otrzymała sygnaturę akt XVIII K 62/22.
W dniu 2 lutego 2024 r. przed Sądem Okręgowym w Warszawie zapadł wyrok
którym Sąd skazał mnie na karę 8 lat pozbawienia wolności”, jak i okoliczności
dotyczące postępowania przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skargę należało przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu
w Warszawie.
Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie
prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym
prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym
bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa
o skardze na przewlekłość”), Sąd Najwyższy jest właściwy wyłącznie
do rozpoznania skargi dotyczącej postępowania przed sądem apelacyjnym
lub Sądem Najwyższym. Jeżeli przedmiotem oceny jest przewlekłość postępowania
przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym, to zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy
o skardze na przewlekłość „właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd
apelacyjny”.
Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego
do rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze
kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie (zob. postanowienia
Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19; z 24 października 2024 r.,
I NSP 333/24; z 12 listopada 2024 r., I NSP 256/23; z 18 grudnia 2024 r.,
I NSP 401/24; z 14 stycznia 2025 r., I NSP 426/24; z 16 stycznia 2025 r.,
I NSP 442/24; z 11 marca 2025 r., I NSP 293/25; z 15 kwietnia 2025 r., I NSP 6/25;
z 21 maja 2025 r., I NSP 144/25).
Skarga koncentruje się na opisie postępowania przed sądem I i sądem
II instancji. Już w petitum skargi skarżący wyraźnie domaga się stwierdzenia,
że nastąpiło naruszenie jego prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej
zwłoki w postępowaniu „które toczy się już od ponad 4 lat”. Dalej w uzasadnieniu
skargi skarżący kwestionuje sprawność postępowania od chwili jego wszczęcia
I NSP 173/25
3
oraz przytacza okoliczności dotyczące zarówno postępowania przed sądem
I instancji, jak i przed sądem II instancji.
Z uwagi na fakt, że skarga dotyczy przewlekłości Sądem Apelacyjnym
w Warszawie w sprawie o sygn. II AKa 307/24 i Sądem Okręgowym w Warszawie
w sprawie o sygn. XVIII K 62/22, właściwym do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny
w Warszawie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4 ust. 1b
w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość w związku z art. 35
§ 1 k.p.k. orzekł, jak w sentencji.
[kf]
[a.ł]
