I NSP 162/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 23 kwietnia 2026 r.
SSN Leszek Bosek
w sprawie z wniosku K. W.
o uznanie za nieważne wyroku Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 5 listopada
1990 r., sygn. VII P 723/90 i wyroku Sądu Rejonowego w Lublinie z dnia 13 grudnia
1991 r., sygn. VII P 548/91 w trybie ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za
nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na
rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego,
na posiedzeniu bez udziału stron w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw
Publicznych w dniu 23 kwietnia 2026 r.,
na skutek skargi K. W. na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez
nieuzasadnionej zwłoki w postępowaniu przed Sądem Okręgowym
w Lublinie w sprawie o sygn. Wiz.X.054.61.2025 i Sądem Apelacyjnym
w Lublinie w sprawie o sygn. IV Wiz.050.14.2026,
na podstawie art. 4 ust. 1b w związku z art. 8 ust. 2 ustawy
z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony
do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym
prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora
i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki w związku
z art. 35 § 1 k.p.k. przekazuje skargę do rozpoznania Sądowi
Apelacyjnemu w Lublinie.
[kf]
UZASADNIENIE
I NSP 162/26
2
Pismem z 10 kwietnia 2026 r. K. W. wniósł „skargę na przewlekłość
postępowania prowadzonego przez Sąd Okręgowy w Lublinie w sprawie o
sygnaturze Wiz.X.054.61.2025 i Sąd Apelacyjny w Lublinie (…)
o syg. IV.Wiz.050.14.2026” (pisownia oryginalna).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skargę należało przekazać do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu w Lublinie.
Zgodnie z art. 4 ust. 1b ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze
na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu
przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora
i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023,
poz. 1725; dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), „[j]eżeli skarga dotyczy
przewlekłości postępowania przed sądem okręgowym i sądem apelacyjnym –
właściwy do jej rozpoznania w całości jest sąd apelacyjny”. Natomiast Sąd
Najwyższy jest właściwy do rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania
przed sądem apelacyjnym lub Sądem Najwyższym (art. 4 ust. 2 ustawy o skardze
na przewlekłość).
Przepisy wyznaczające właściwość rzeczową Sądu Najwyższego
do rozpatrywania skarg na przewlekłość postępowania jako normy o charakterze
kompetencyjnym, powinny być interpretowane ściśle i literalnie
(zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 grudnia 2019 r., I NSP 175/19;
z 24 października 2024 r., I NSP 333/24; z 18 grudnia 2024 r., I NSP 401/24;
z 31 marca 2026 r., I NSP 347/24; z 15 kwietnia 2025 r., I NSP 6/25).
Z uwagi na fakt, że skarga dotyczy przewlekłości postępowania przed
Sądem Okręgowym w Lublinie o sygn. akt Wiz.X.054.61.2025, jak i przed Sądem
Apelacyjnym w Lublinie w sprawie o sygn. IV.Wiz.050.14.2026, właściwym
do jej rozpoznania jest Sąd Apelacyjny w Lublinie.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy na podstawie art. 4 ust. 1b
w związku z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość w związku z art. 35
§ 1 k.p.k. orzekł, jak w sentencji.
I NSP 162/26
3
[kf]
[a.ł]
