I NKRS 13/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 10 kwietnia 2025 r.
SSN Paweł Czubik (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Tomasz Demendecki
SSN Mirosław Sadowski
w sprawie z odwołania X. Y.
od uchwały Krajowej Rady Sądownictwa nr [...] z dnia [...] października
2024 r., w przedmiocie dalszego zajmowania stanowiska przez sędziego
osiągającego wiek uprawniający do przejścia w stan spoczynku,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw
Publicznych w dniu 10 kwietnia 2025 r.,
oddala odwołanie.
D.Z.
Tomasz Demendecki Paweł Czubik Mirosław Sadowski
UZASADNIENIE
Krajowa Rada Sądownictwa (dalej również jako: „KRS” lub „Rada”) uchwałą
nr 696/2023 z 23 sierpnia 2023 r. nie wyraziła zgody na dalsze zajmowanie
stanowiska sędziego przez X. Y. (dalej jako: „Skarżąca”) – sędzię Sądu Rejonowego
w R.
I NKRS 13/25
2
Sąd Najwyższy wyrokiem z 29 maja 2024 r., I NKRS 88/23, uchylił ww.
uchwałę i przekazał sprawę KRS do ponownego rozpoznania. W pisemnych
motywach orzeczenia podniesiono m.in., że „treść uzasadnienia zaskarżonej
uchwały prowadzi (…) do wniosku, że doszło do naruszenia prawa procesowego w
postaci art. 33 ust. 1 ustawy o KRS, czego skutkiem było rozstrzygnięcie sprawy w
sposób dowolny, bez uwzględnienia materialnoprawnych przesłanek decyzji w
przedmiocie oświadczenia sędziego o woli dalszego zajmowania stanowiska
sędziego” (s. 9), a dalej stwierdzono, że „Rada uzasadniając uchwałę niewyrażającą
zgody na dalsze zajmowanie stanowiska przez sędziego, który osiągnął wiek
przejścia w stan spoczynku nie może ograniczać się do użycia zawartych w art. 69 §
1b p.u.s.p. pojęć, wskazując tylko na brak interesu wymiaru sprawiedliwości lub
ważnego interesu społecznego, a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie”
(s. 13).
Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Krajowa Rada Sądownictwa uchwałą
nr [...] z [...] października 2024 r., podjętą w przedmiocie dalszego zajmowania
stanowiska przez sędziego osiągającego wiek uprawniający do przejścia w stan
spoczynku, działając na podstawie art. 69 § 1b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo
o ustroju sądów powszechnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 334; dalej jako: „p.u.s.p.”),
nie wyraziła zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego przez Skarżącą.
W uzasadnieniu uchwały wskazano m.in., że w celu przygotowania sprawy do
rozpatrzenia na posiedzeniu KRS, przewodniczący Rady wyznaczył zespół,
zawiadomił Ministra Sprawiedliwości o jego powołaniu oraz o sprawach
indywidualnych przekazanych zespołowi w celu przygotowania ich do rozpatrzenia
na posiedzeniu Rady. Minister Sprawiedliwości nie przedstawił opinii w trybie art. 31
ust. 2b ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o Krajowej Radzie Sądownictwa
(t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1186; dalej jako: „ustawa o KRS”).
Zespół członków KRS, po wszechstronnym oraz wnikliwym przeanalizowaniu
zgromadzonej w sprawie dokumentacji, uznał, że materiały są wystarczające do
zajęcia stanowiska. Mając na uwadze okoliczności zgromadzone w sprawie, zespół
przyjął stanowisko o rekomendowaniu Radzie niewyrażenia zgody na dalsze
zajmowanie stanowiska sędziego przez Skarżącą (za uwzględnieniem wniosku
oddano 1 głos „za”, 1 głos „przeciw”, 1 głos „wstrzymujący się”).
I NKRS 13/25
3
Zgodnie z art. 69 § 1b p.u.s.p., Krajowa Rada Sądownictwa może wyrazić
zgodę na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego, jeżeli jest to uzasadnione
interesem wymiaru sprawiedliwości lub ważnym interesem społecznym,
w szczególności jeśli przemawia za tym racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa
powszechnego lub potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych
sądów. W tym kontekście kluczowa jest treść art. 69 § 1 p.u.s.p., zgodnie z którym
sędzia przechodzi w stan spoczynku z dniem ukończenia 65 roku życia (...). Nie budzi
żadnych wątpliwości, że zasadą i regułą jest zatem obligatoryjne przejście sędziego
w stan spoczynku wraz z osiągnięciem określonego wieku. Przejście sędziego w stan
spoczynku następuje ex lege.
Podejmując uchwałę Rada uwzględniła całą zgromadzoną w postępowaniu
dokumentację. Biorąc pod uwagę m.in. sytuację kadrową Wydziału, w którym
Skarżąca orzeka, a także przedłożone dane statystyczne dotyczące jej pracy, Rada
stwierdziła, że nie ma podstaw do wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie przez nią
stanowiska sędziego. Osiągane wyniki, pełniona funkcja, jak również sytuacja
kadrowa Wydziału, nie uzasadniają w żaden szczególny czy wyjątkowy sposób,
pozostawienia Skarżącej w czynnej służbie sędziowskiej. W niniejszej sprawie nie
zachodzą okoliczności, które mogłyby uzasadniać odstąpienie od zasady, jaką jest
przejście sędziego w stan spoczynku. Sąd Najwyższy jako jedną z przyczyn
uchylenia pierwotnej uchwały wskazał dokonanie błędnej interpretacji dokumentacji
zgromadzonej w sprawie. W ocenie Sądu Najwyższego posiadanie bardzo dobrej
stabilności orzecznictwa, sporządzanie uzasadnień w terminie oraz „praktycznie”
niekorzystanie ze zwolnień lekarskich – to przesłanki uzasadniające pozostawienie
sędziego w czynnej służbie sędziowskiej. Krajowa Rada Sądownictwa stwierdziła,
że przede wszystkim należy zwrócić uwagę na przedmiot (uchwała) i cel toczącego
się postępowania (dalsze zajmowanie stanowiska sędziego) oraz ustawowe
przesłanki umożliwiające pozostawienie Skarżącej w czynnej służbie sędziowskiej
(interes wymiaru sprawiedliwości lub ważny interes społeczny). Do tych przesłanek
nie należy liczba przydzielonych i zakończonych przez sędziego spraw, efektywność
jego pracy, czy to jak wypada na tle innych sędziów, ile urlopu wykorzystał
lub przez jaki okres przebywał na zwolnieniu lekarskim. Rada nie kwestionuje opinii,
jaką cieszy się Skarżąca w środowisku prawniczym, jej wysokich kwalifikacji
I NKRS 13/25
4
zawodowych, osiągnięć, czy bogatego doświadczenia orzeczniczego, które z
pewnością jest większe niż tego kto dopiero obejmie takie stanowisko sędziowskie
lub zaczyna orzekać na takim stanowisku. Niemniej jednak pokoleniowa wymiana
kadr sędziowskich wiąże się z racjonalnym wykorzystaniem „kadr sądownictwa
powszechnego”, o którym mowa w art. 69 § 1b p.u.s.p., jako ustawowym kryterium
branym pod uwagę przy podejmowaniu uchwał w przedmiocie wyrażenia zgody na
dalsze zajmowanie stanowiska sędziego po ukończeniu 65. roku życia.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego ukształtował się pogląd, że możliwość
dalszego zajmowania stanowiska prokuratora (a także sędziego) stanowi wyjątek od
zasady, według której z dniem osiągnięcia określonego wieku przechodzi on w stan
spoczynku. Wskazane w art. 69 § 1b zd. 1 p.u.s.p. przesłanki odnoszą się do
wyrażenia zgody, a nie stanowią przesłanek jej niewyrażenia. Ponadto przepis ten
wskazuje również na uznanie, jakie w tej mierze przysługuje Radzie – ustawa
wyraźnie stanowi, że KRS „może wyrazić zgodę”, a nie „wyraża zgodę”. Innymi słowy,
wyraz „może” oznacza uprawnienie (a nie obowiązek) Rady do wyrażenia zgody na
dalsze zajmowanie stanowiska sędziego pomimo ukończenia przez niego 65. roku
życia.
Wprawdzie ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że Skarżąca nienagannie
sprawuje urząd sędziego, jednakże w jej pracy nie dostrzeżono żadnych
ponadnormatywnych okoliczności leżących po stronie interesu wymiaru
sprawiedliwości, czy też interesu społecznego, mogących przesądzić o potrzebie
dalszego zajmowania przez nią stanowiska sędziego. Odnosząc się do pojęcia
„interesu wymiaru sprawiedliwości” i „ważnego interesu społecznego”, o których
mowa w art. 69 § 1b p.u.s.p., Rada uznała, że są to pojęcia niedookreślone, których
wypełnienie konkretną treścią ustawodawca pozostawił KRS, wskazując jedynie, że
za pozytywnym ustaleniem, iż zachodzą one w konkretnej sprawie może przemawiać
racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego lub potrzeby wynikające
z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów.
Przejście sędziego w stan spoczynku następuje z mocy prawa z chwilą
osiągnięcia 65. roku życia – powinno być więc traktowane jako reguła, która realizuje
zasadę wprost wyrażoną w art. 180 ust. 4 Konstytucji RP (przechodzenie sędziego
w stan spoczynku po uzyskaniu ustawowo określonej granicy wieku). Natomiast
I NKRS 13/25
5
możliwość dalszego pełnienia służby sędziowskiej ma jedynie charakter fakultatywny
i stanowi wyjątek od tej reguły. Możliwość „dalszego zajmowania stanowiska
sędziego” (tj. po osiągnięciu wieku przejścia sędziego w stan spoczynku) nie stanowi
konstytucyjnie określonego i bezwzględnego prawa osoby powołanej do pełnienia
urzędu sędziego, a jest specyficznym środkiem prawnym, pozwalającym Radzie
na bieżące reagowanie na aktualne potrzeby wymiaru sprawiedliwości oraz ochronę
dobra wymiaru sprawiedliwości.
Po wszechstronnym rozpatrzeniu sprawy, Krajowa Rada Sądownictwa
stwierdziła – także w oparciu o dotychczas ukształtowaną linię orzeczniczą Sądu
Najwyższego – że zasadą jest przejście sędziego w stan spoczynku. Każde odejście
doświadczonego i rzetelnego sędziego w stan spoczynku jest pewnym „osłabieniem”
wymiaru sprawiedliwości, ale też jest naturalną i ustawowo uzasadnioną
koniecznością. Nie można więc utożsamiać interesu wymiaru sprawiedliwości lub
ważnego interesu społecznego z dalszym zajmowaniem stanowiska sędziowskiego
przez osobę, która osiągnęła już 65. rok życia. Przejście sędziego w stan spoczynku
następuje ex lege. Natomiast art. 69 § 1b p.u.s.p. stanowi wyjątek od powyższej
zasady, a użyty w nim przez ustawodawcę zwrot „może” oznacza uprawnienie (a nie
obowiązek) KRS do wyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego
pomimo ukończenia przez niego 65. roku życia, o ile jest to uzasadnione interesem
wymiaru sprawiedliwości lub ważnym interesem społecznym. Zgodnie z przyjętym
zatem przez ustawodawcę założeniem, odstąpienie od omawianej zasady musi
wynikać z wyjątkowych okoliczności mających szczególnie doniosły charakter. Rada
w niniejszej sprawie nie dostrzegła wyjątkowych przesłanek pozwalających
na uwzględnienie wniosku Skarżącej.
Powyższe okoliczności spowodowały, że w trakcie posiedzenia Krajowej Rady
Sądownictwa [...] października 2024 r. za wyrażeniem zgody na dalsze zajmowanie
stanowiska sędziego przez Skarżącą oddano 7 głosów „za”, przy 7 głosach „przeciw”
i 6 głosach „wstrzymujących się” (ogółem oddano 20 głosów).
Pismem z … grudnia 2024 r. Skarżąca wniosła odwołanie od ww. uchwały
KRS nr [...] z [...] października 2024 r., zaskarżając ją w całości z powodu
sprzeczności z prawem. Uchwale zarzuciła naruszenie przepisów prawa
materialnego i procesowego, to jest:
I NKRS 13/25
6
1. naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 69 § 1b p.u.s.p., co miało
istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy indywidualnej, poprzez błędną jego
wykładnię i nieuprawnione przyjęcie przez KRS, że ani interes wymiaru
sprawiedliwości ani ważny interes społeczny, a w szczególności racjonalne
wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego lub potrzeby wynikające z
obciążenia zadaniami poszczególnych sądów, nie przemawiają za tym, aby
Skarżąca w dalszym ciągu zajmowała stanowisko sędziego w Sądzie Rejonowym w
R.,
2. art. 33 ust. 1 ustawy o KRS, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie
sprawy indywidualnej, poprzez brak wszechstronnego rozważenia sprawy
przez KRS, na podstawie udostępnionej dokumentacji i pominięcie w jej ocenie opinii
Prezesów Sądu Rejonowego i Sądu Okręgowego w R., odnoszących się do dorobku
orzeczniczego Skarżącej, wyników pracy zawodowej, zobrazowanych dołączonymi
do wniosku tabelami, aktualnego obciążenia obowiązkami pozaorzeczniczymi,
równie istotnymi z perspektywy funkcjonowania Sądu, co aktywność na płaszczyźnie
orzeczniczej,
3. art. 42 ust. 1 ustawy o KRS, poprzez brak należytego merytorycznego
uzasadnienia uchwały, co utrudniło zapoznanie się z jej motywami i sformułowanie
zarzutów zaskarżenia.
W oparciu o powyższe zarzuty – rozwinięte następnie w uzasadnieniu
odwołania – Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości
i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Krajowej Radzie Sądownictwa.
W odpowiedzi na odwołanie Krajowa Rada Sądownictwa wniosła o oddalenie
odwołania, jako pozbawionego uzasadnionych podstaw.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona
uchwała KRS odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy o KRS, uczestnik postępowania przed KRS
może odwołać się do Sądu Najwyższego z powodu sprzeczności uchwały Rady z
prawem, o ile przepisy odrębne nie stanowią inaczej. Przedmiotem kontroli
I NKRS 13/25
7
sprawowanej przez Sąd Najwyższy na podstawie art. 44 ustawy o KRS jest
merytoryczna treść uchwał Rady, przy czym kryterium tej kontroli stanowi
ich zgodność z prawem materialnym oraz proceduralnym – w takim zakresie, w jakim
ewentualne uchybienia przepisom postępowania mogły mieć wpływ na kształt
podjętego w danej uchwale rozstrzygnięcia.
Zarzuty Skarżącej dotyczą naruszenia art. 69 § 1b p.u.s.p. oraz art. 33 ust. 1
i art. 42 ust. 1 ustawy o KRS. Tak sformułowane zarzuty nie zasługują w niniejszej
sprawie na uwzględnienie.
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na art. 69 § 1 p.u.s.p., zgodnie z
którym „sędzia przechodzi w stan spoczynku z dniem ukończenia 65 roku życia (…)”.
Nie budzi żadnych wątpliwości, że zasadą i regułą jest obligatoryjne przejście
sędziego w stan spoczynku wraz z osiągnięciem określonego wieku.
Przejście sędziego w stan spoczynku następuje ex lege.
Z kolei art. 69 § 1b p.u.s.p. stanowi wyjątek od powyższej zasady, a użyty
wyraz „może” oznacza uprawnienie (a nie obowiązek) KRS do wyrażenia zgody na
dalsze zajmowanie stanowiska sędziego pomimo ukończenia przez niego 65. roku
życia, o ile jest to uzasadnione interesem wymiaru sprawiedliwości lub ważnym
interesem społecznym. W przypadku skorzystania z fakultatywnego rozwiązania
zawartego w ww. przepisie, na Radzie spoczywa obowiązek wykazania i
uzasadnienia, że interes wymiaru sprawiedliwości lub ważny interes społeczny
wymaga odstąpienia od zasady przejścia sędziego w stan spoczynku po osiągnięciu
65. roku życia, a jej uchwała ma charakter konstytutywny.
Przepisy w tym zakresie są jednoznaczne, wiążą strony i sądy, a dokonywane
interpretacje czy wytyczne nie mogą być z nimi sprzeczne.
W ocenie Sądu Najwyższego w składzie orzekającym, pokoleniowa wymiana
kadr sędziowskich wiąże się z racjonalnym wykorzystaniem „kadr sądownictwa
powszechnego”, o którym mowa w art. 69 § 1b p.u.s.p., jako ustawowym kryterium
branym pod uwagę przy podejmowaniu uchwał w przedmiocie wyrażenia zgody na
dalsze zajmowanie stanowiska sędziego po ukończeniu 65. roku życia. Sąd
Najwyższy w wyroku z 11 maja 2011 r., III PO 2/11, wprost wskazał, że „pokoleniowa”
wymiana kadr prokuratorskich, związana z jednej strony, z osiąganiem przez
zasłużonych prokuratorów wieku umożliwiającego im skorzystanie z przywileju
I NKRS 13/25
8
prokuratorskiego stanu spoczynku, a z drugiej strony, z potrzebą umożliwienia
przejęcia tej służby przez innych doświadczonych prokuratorów, a także zapewnienie
etatów dla nowych kadr prokuratorskich, jest uzasadnionym kierunkiem prowadzenia
polityki kadrowej w jednostkach organizacyjnych prokuratury (zob. też wyroki Sądu
Najwyższego: z 3 marca 2011 r., III PO 12/10; z 1 grudnia 2021 r., I NKRS 80/21).
Ta argumentacja jest aktualna także w odniesieniu do sędziów, gdyż ustawowe
regulacje dotyczące dalszego zajmowania stanowisk przez prokuratorów i sędziów
po osiągnięciu przez nich 65. roku życia są analogiczne.
Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do oceny celowości realizowanej
przez Radę polityki kadrowej sądownictwa powszechnego. Rozpoznając wniesione
odwołanie Sąd Najwyższy nie ma kompetencji do ingerencji w materialną treść
zaskarżonej uchwały, albowiem dokonanie oceny co do zasadności dalszego
zajmowania stanowiska sędziego stanowi wyłączną kompetencję Rady (wyrok Sądu
Najwyższego z 19 stycznia 2021 r., I NKRS 22/21). Sąd Najwyższy uprawniony jest
jedynie do zbadania uchwały KRS pod kątem zgodności z prawem. Zasadność takiej
decyzji nie podlega kontroli ze strony Sądu Najwyższego, o ile nie miało wpływu na
nią naruszenie zasady legalności, w tym użycie niedozwolonego kryterium oceny
(wyrok Sądu Najwyższego z 27 lutego 2019 r., I NO 16/18).
„Interes wymiaru sprawiedliwości” i „ważny interes społeczny”, o których
mowa w art. 69 § 1b PrUSP, to pojęcia niedookreślone, których wypełnienie
konkretną treścią ustawodawca pozostawił Krajowej Radzie Sądownictwa wskazując
jedynie, że za pozytywnym ustaleniem, iż zachodzą one w konkretnej sprawie, mogą
przemawiać racjonalne wykorzystanie kadr sądownictwa powszechnego
lub potrzeby wynikające z obciążenia zadaniami poszczególnych sądów. Przykłady
te stanowią istotną wskazówkę interpretacyjną. Wynika z nich bowiem jednoznacznie,
że „interes”, o którym mowa wyżej, ma charakter pozytywny, a nie negatywny. Każde
odejście doświadczonego i rzetelnego sędziego w stan spoczynku jest pewnym
„osłabieniem” wymiaru sprawiedliwości, ale też jest naturalną i ustawowo
uzasadnioną koniecznością. Nie można więc utożsamiać interesu wymiaru
sprawiedliwości lub ważnego interesu społecznego z dalszym zajmowaniem
stanowiska sędziowskiego przez osobę, która osiągnęła już 65. rok życia.
I NKRS 13/25
9
Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na przedmiot (uchwała) i cel
toczącego się postępowania (dalsze zajmowanie stanowiska sędziego)
oraz ustawowe przesłanki umożliwiające Radzie pozostawienie Skarżącej w czynnej
służbie sędziowskiej (interes wymiaru sprawiedliwości lub ważny interes społeczny).
Do tych przesłanek nie należy liczba przydzielonych i zakończonych przez sędziego
spraw, efektywność jego pracy, czy to jak wypada na tle innych sędziów, ile urlopu
wykorzystał lub przez jaki okres przebywał na zwolnieniu lekarskim. Sąd Najwyższy
nie kwestionuje estymy, jaką cieszy się sędzia X. Y. w środowisku prawniczym, Jej
wysokich kwalifikacji zawodowych i nieprzeciętnego wykształcenia, osiągnięć, czy
bogatego doświadczenia orzeczniczego. Podniesione w odwołaniu okoliczności
dotyczące zaskarżonej uchwały KRS nie stanowią uchybień, zaś sama decyzja ma
być uzasadniona ustawowymi przesłankami – interesem wymiaru sprawiedliwości
lub ważnym interesem społecznym.
Konkludując powyższe, zdaniem Sądu Najwyższego, Rada miała prawo do
własnej oceny, a nie odstępując w tym konkretnym przypadku od zasady, zgodnie z
którą sędzia przechodzi w stan spoczynku po ukończeniu 65. roku życia, nie
naruszyła prawa.
Przechodząc dalej należy podkreślić, że zaskarżona uchwała KRS z [...]
października 2024 r. została podjęta po uchyleniu przez Sąd Najwyższy wyrokiem z
29 maja 2024 r., I NKRS 88/23, pierwotnej uchwały KRS (nr 696/2023 z 23 sierpnia
2023 r.), także negatywnej dla Skarżącej. W ocenie Sądu Najwyższego w obecnym
składzie, lektura uzasadnienia uchwały nr [...] nie nasuwa żadnych wątpliwości w
zakresie rzetelnego rozważenia całokształtu okoliczności sprawy przez Radę. Na s.
3-6 pisemnych motywów uchwały KRS prezentuje jasne stanowisko o przysługującej
jej wyłącznej kompetencji do wyrażania zgody na dalsze zajmowanie stanowiska
sędziego i dodaje, że „w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które mogłyby
uzasadniać odstąpienie od zasady, jaką jest przejście sędziego w stan spoczynku”
(s. 4). Dalej dodano, że „Rada w niniejszej sprawie nie dostrzegła wyjątkowych
przesłanek pozwalających na uwzględnienie wniosku Pani sędzi X. Y.” (s. 6).
Samo uzasadnienie uchwały jest zwięzłe, ale prezentuje główne motywy jej
podjęcia. Rada uwzględnia walory Skarżącej (zwłaszcza s. 4), ale równocześnie
I NKRS 13/25
10
jednoznacznie wywodzi, że nie dostrzega konieczności (potrzeby) odstąpienia
od wiodącej reguły „pokoleniowej wymiany kadr sędziowskich”.
W świetle powyższego, zarzuty braku wszechstronnego rozważenia sprawy
(art. 33 ust. 1 ustawy o KRS) oraz wadliwego sporządzenia uzasadnienia
zaskarżonej uchwały (art. 42 ust. 1 ustawy o KRS) także nie zasługują
na uwzględnienie.
Z powyższych względów, Sąd Najwyższy na podstawie art. 39814 k.p.c.
w zw. z art. 44 ust. 3 ustawy o KRS orzekł jak w sentencji wyroku.
D.Z.
[r.g.]
Tomasz Demendecki Paweł Czubik Mirosław Sadowski
