Uchwała SN z 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01 - jak powołują ją inne sądy

„Świadczy o tym chociażby fakt, że prawomocne osądzenie za czyn ciągły, obejmujący szereg zachowań podjętych w określonym czasie, tworzy stan rzeczy osądzonej i skutkuje niedopuszczalnością późniejszego prowadzenia postępowania karnego o inne zachowania podjęte w czasie objętym czynem ciągłym prawomocnie już osądzonym (por. m.in.: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2001, z.”

„Komentarz aktualizowany, opublikowano: LEX/el., 2021 i przywołane tam orzecznictwo Sądu Najwyższego i Sądów Apelacyjnych, w tym uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., sygn. akt I KZP 29/01, OSNKW 2002, z.”

„Steinborn, Warszawa 2013, s. 1078–1088; por. również: uchwałę SN z 21.11.2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002/1–2, poz. 2; wyroki SN: z 5.01.2001 r., V KKN 504/00, OSNKW 2001/7–8, poz. 57; z 27.02.2002 r., II KKN 17/00, OSNKW 2002/7–8, poz. 55; postanowienia SN z 28.11.2002 r., IV KZ 40/02 OSNKW 2003/1–2, poz. 13; z 4.10.2017 r., II KK 162/17, KZS 2018/1, poz. 25).”

„W skomprymowanym, w tym przedmiocie, fragmencie uzasadnienia sąd ad quem odwołał się wyłącznie do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, zgodnie z którą „prawomocne skazanie za czyn ciągły (art. 12 k.k.) stoi na przeszkodzie, ze względu na treść art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., ponownemu postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące …”

„… postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzenia (por. np. uchwały Sądu Najwyższego: z dnia 21 listopada 2001 r., sygn. I KZP 29/01, Lex nr 49486, z dnia 15 czerwca 2007 r., sygn. I KZP 15/07, Lex nr 27094).”

„… którego „opis odpowiada kwalifikacji z art. 12 k.k.”, popełniony w okresie od 3 września 2015 r. do 27 czerwca 2017 r., oraz powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z 21 listopada 2001 r., sygn. I KZP 29/01 (OSNKW 2002 r., nr 1-2, poz. 2) stwierdzającą, że prawomocne skazanie za czyn ciągły stoi na przeszkodzie ponownemu postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu, które nie …”

„Sąd I instancji odwołał się przy tym do poglądu wyrażonego przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 listopada 2001 r., sygn. akt I KZP 29/01, zgodnie z którym, prawomocne skazanie za czyn ciągły (art. 12 k.k.) stoi na przeszkodzie, ze względu na treść art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., ponownemu postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące …”

„… postępowania o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzenia (zob. zwłaszcza uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002/1-2/2).”

„… ponownemu postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzenia (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002/1-2/2).”

„… o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzenia (zob. m.in. przywoływaną przez skarżącą uchwałę SN z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002, Nr 1, poz. 2);”

„… już odrębnej ocenie z uwagi na zakaz wynikający z rei iudicatae (art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.) - zob. wyrok SN z 12 lutego 1975 r., I KR 226/74, LEX nr 21663, uchwała SN z 21 listopada 2001 r„ I KZP 29/01, OSNKW 2002, nr 1-2, poz. 2, wyrok SN z 4 lutego 2002 r„ II KKN 221/01, OSN Prok. i Pr.”

„… tego, jak ma się społeczna szkodliwość nowo ujawnionych fragmentów czynu ciągłego do społecznej szkodliwości zachowań uprzednio w ramach tego czynu osądzonych.” (uchwała SN z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002, nr 1, poz. 2).”

„… ma się społeczna szkodliwość nowo ujawnionych fragmentów czynu ciągłego do społecznej szkodliwości zachowań uprzednio w ramach tego czynu osądzonych (zob. m.in. uchwałę SN z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002, Nr 1, poz. 2; wyrok SN z dnia 9 listopada 2017 r., V KK 327/17, Prok. i Pr. - wkł.”

„… 7 - 8, poz. 55 oraz z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002, Nr 1, poz. 2), to uznać również trzeba, że wprowadzenie do opisu czynu ciągłego zachowań, które nie burzą jego normatywnej jedności nie stanowi naruszenia reguły z art. 454 § 1 k.p.k. Zaznaczyć należy, że powyższe stanowisko nie pozostaje w sprzeczności z poglądami wyrażonymi w powołanych w kasacji orzeczeniach Sądu Najwyższego.”

„… szkodliwość nowo ujawnionych fragmentów czynu ciągłego do społecznej szkodliwości zachowań uprzednio w ramach tego czynu osądzonych.” (zob. uchwały Sądu Najwyższego: z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002, Nr 1, poz. 2 oraz z dnia 15 czerwca 2007 r., I KZP 15/07, OSNKW 2007, z.”

„… tego, jak ma się społeczna szkodliwość nowo ujawnionych fragmentów czynu ciągłego do społecznej szkodliwości zachowań uprzednio w ramach tego czynu osądzonych." (uchwała SN z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002, nr 1-2, poz. 2).”

„… ma się społeczna szkodliwość nowo ujawnionych fragmentów czynu ciągłego do społecznej szkodliwości zachowań uprzednio w ramach tego czynu osądzonych (zob. m.in. uchwałę SN z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002, Nr 1, poz. 2; wyrok SN z dnia 9 listopada 2017 r., V KK 327/17, Prok.i Pr.-wkł.”

„Zolla, Zakamycze 2004, s. 224-225; wyrok Sądu Najwyższego z 15 września 2005 r., II KK 15/05, OSNwSK 2005, nr 1, poz. 1679; uchwała Sądu Najwyższego z 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002, z.1 - 2, poz.2 z glosą W.”

„W przywołanej w uzasadnieniu kasacji uchwale z dnia 21 listopada 2001 r. (sygn. I KZP 29/01, OSNKW 2002/1–2/2) Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż prawomocne skazanie za czyn ciągły stoi na przeszkodzie, ze względu na treść art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., ponownemu postępowaniu o później ujawnione …”

„W uchwale z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01 (OSNKW 2002, nr 1-2, poz. 2) stwierdzono, iż „Prawomocne skazanie za czyn ciągły (art. 12 k.k.) stoi na przeszkodzie, ze względu na treść art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., ponownemu postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzenia”.”

„W uchwale z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01 (OSNKW 2002, nr 1–2, poz. 2) stwierdzono, iż: „Prawomocne skazanie za czyn ciągły (art. 12 k.k.) stoi na przeszkodzie, ze względu na treść art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., ponownemu postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzenia”.”

„Bogate w tej materii orzecznictwo Sądu Najwyższego – szczególne znaczenie mają tu uchwały z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002, z.”

„Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy podzielił dotychczasową linię orzeczniczą wyrażoną w uchwałach z dnia 21 listopada 2001 r. I KZP 29/01 i z dnia 15 czerwca 2007 r. I KZP 15/07 oraz w wyroku z dnia 22 stycznia 2014 r. III KK 439/13, która nie została w żadnym stopniu podważona argumentacją zaprezentowaną w kasacji skazanego T.”

„… co do których organ ścigania nie ma żadnej procesowej wiedzy, to mając na względzie przeszkodę w postaci rei iudicatae w przypadku czynu ciągłego (por. np. uchwała SN z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002, z.1, poz. 2; uchwałą SN z dnia 15 czerwca 2007 r., I KZP 15/07, OSNKW 2007, z.”

„Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01 (OSNKW 2002, z.”

„W. przytoczył także – na uzasadnienie swojego żądania – fragment uzasadnienia uchwały Sądu Najwyższego z 21 listopada 2001 r., sygn. I KZP 29/01, stwierdzający, że „prawomocne osądzenie fragmentów zachowań sprawcy składającego się na czyn ciągły stwarza powagę rzeczy osądzonej co do dalszych jego zachowań, które w razie ich wcześniejszego ujawnienia weszłyby w skład czynu ciągłego”.”

„Innymi słowy prawomocne skazanie za czyn ciągły stoi na przeszkodzie, ze względu na treść art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., ponownemu postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzenia (zob. np. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002/1-2/2, M.”

„Granice ciągłości wyznacza początek pierwszego i zakończenie ostatniego z zachowań, jeśli wszystkie zostały podjęte ze z góry powziętym zamiarem (np. uchwała SN z dnia 21.11.2001 r., I KZP 29/01, uchwała SN z dnia 15.06.2007 r., sygn. I KZP 15/07; wyrok SN z dnia 5.01.2011 r., sygn. V K.K.”

„Konieczna jest więc spójność strony podmiotowej i sprawca, przystępując do realizacji pierwszego składającego się na ciągłość zachowania, powinien działać w zamiarze obejmującym wszystkie zachowania objęte znamieniem ciągłości, a kompleks zachowań traktowany jest 12 jako jedna integralna i nierozerwalna całość (zob. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, R-OSNKW 2002, poz. 2).”

„… istotny z punktu 2 widzenia powołanej przesłanki skazany traktuje fakt przypisania mu zachowania stanowiącego czyn ciągły, co jego zdaniem – w myśl uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01 – przesądza, że dopuścił się on jednego tylko przestępstwa.”

„Oczywistym jest, że z uwagi na przyjęcie konstrukcji prawnej z art. 12 k.k., granicę końcową czasu popełnienia przestępstwa określa zakończenie ostatniego zachowania, składającego się na czyn ciągły (por. uchwałę SN z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002, nr 102, poz. 2).”

„… 7 - 8, poz. 55; z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002, z.”

„… 2001 r do 13 lutego 2002 r., a oba „były kwalifikowane jako jedno przestępstwo w rozumieniu art. 12 k.k.”, to zgodnie z „definicją art. 12 k.k. i uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2011 r., I KZP 29/01”, doszło, zdaniem skazanego, do zaistnienia przeszkody procesowej w postaci powagi rzeczy osądzonej.”

„… 17 § 1 pkt 7 k.p.k., ponownemu postępowaniu o później ujawnione zachowania, będące elementami tego czynu, które nie były przedmiotem wcześniejszego osądzenia (zob. uchwały: z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01 – OSNKW 2002, z.”

„W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, że podstawą odpowiedzialności za czyn ciągły są wszystkie objęte znamieniem ciągłości zachowania, a granice wyznacza początek pierwszego i zakończenie ostatniego z zachowań (uchwała z dnia 21 listopada 2001 r., sygn. I KZP 29/01, OSNKW 2002, z.”

„Kardas: Res iudicata a konstrukcja czynu ciągłego, CzPkiNP 2007, nr 2, s. 53, a także uchwała Sądu Najwyższego z 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01 OSNKW 2002, z.”

„Należy więc 16 przypomnieć, że w uzasadnieniu tego wyroku, uchylającego wyrok sądu meriti, umarzający postępowanie, wspomniano, że motywując swoje sta- nowisko sąd a quo posiłkował się dwoma judykatami: uchwałą Sądu Naj- wyższego z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2001, z.”

„Filar red.: Kodeks kar- ny, Warszawa 2008, s. 49; np. uchwała SN z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/2001, OSNKW 2001, z.”

„Znalazło to aprobatę w orzecznictwie Sądu Najwyższe- go, który wskazywał, że podstawą odpowiedzialności za czyn ciągły są „wszystkie objęte znamieniem ciągłości zachowania, a granice wyznacza początek pierwszego i zakończenie ostatniego z zachowań” (uchwała z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002, z.”

„Dlatego zasadnie przyjął Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 21 listopada 2001 r. (I KZP 29/01, OSNKW 2001, z.”

„Przemawiać ma za tym także wykładnia historyczna, dokonywana na gruncie przepisów art. 244 k.k. z 1932 r. i art. 161 k.k. z 1969 r., których treść przeniesiona została do ustaw o przeciwdziałaniu narkomanii z 1997 r. i z 2005 r., co zo- stało zauważone w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01 (OSNKW 2002, z.”

„… 11- 12, poz. 89; uchwała z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2002, z.”

„Oczywiście, inaczej kwestia ta przedstawia się w wy- padku czynu ciągłego (art. 12 k.k.), kiedy to ograniczenie wyroku tylko do fragmentu czynu, powoduje niedopuszczalność ponownego postępowania o ten czyn, w odniesieniu do pozostałych jego fragmentów, ze względu na przeszkodę procesową w postaci rei iudicatae (zob. uchwała SN z dnia 21 listopada 2001 r. I KZP 29/01, OSNKW 2002, z.”

„Świadczy o tym chociażby fakt, że prawomocne osądzenie za czyn ciągły, obejmujący szereg zachowań podjętych w określonym czasie, tworzy stan rzeczy osądzonej i skutkuje niedopuszczalnością późniejszego prowadzenia postępowania karnego o inne zachowania podjęte w czasie objętym czynem ciągłym prawomocnie już osądzonym (por.m.in.: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 29/01, OSNKW 2001, z.”